• | |

    Nieuws over TERUGGAAN OM VERDER TE KUNNEN

    DoorTitia Liese

    Teruggaan om verder te kunnen

    Regelmatig word ik benaderd door mensen die graag Teruggaan om verder te kunnen willen bestellen. Voor zichzelf, of om weg te geven. Vorige week ontving ik de najaars-brochure 2022 van uitgeverij Gopher. Uitgeverij Gopher heeft zich ten doel gesteld een substantiële bijdrage te leveren aan het verduurzamen van mijn Verlaat Verdriet-werk door het uitgeven van mijn boeken. Nu en in de toekomst.
    Met veel plezier deel ik de tekst met je over Teruggaan om verder te kunnen in de brochure  van Uitgeverij Gopher.

    Verschijningsdatum

    De verschijningsdatum voor Teruggaan om verder te kunnen is gesteld op 22 oktober 2022. Ik houd je graag op de hoogte van de presentatie van het boek.

    Brochure Gopher

    Hoe het vroege verlies van een ouder levenslang invloed op een mens kan hebben.

    Kinderen horen hun ouder(s) niet te verliezen. Ze hebben hun ouder(s) nodig. Een kind dat een ouder verliest, verliest veel meer dan de ouder alleen. Het verliest ook geborgenheid. Continuïteit. Vertrouwen. Het verlies van een ouder door de dood tast het leven van kinderen aan tot in het diepst van hun bestaan. Tot ver in hun volwassenheid ervaren veel Verlaat Verdriet-ers de gevolgen van het vroege verlies van hun ouder. Bijvoorbeeld in hun zelfvertrouwen. In hun gevoel van eigenwaarde en bestaansrecht. Hun vertrouwen in andere mensen. Hun vertrouwen in het leven.  In intimiteit. Bindingsangst en verlatingsangst. In verliesangst.

    Verlate rouw bij verlaat verdriet

    De gevolgen van jong ouderverlies vormen voor veel mensen en in brede lagen van de bevolking een nog onbekende, en als gevolg daarvan, niet erkende problematiek. Maar: de gevolgen van jong ouderverlies zijn echt. En ze worden ook als echt ervaren. Ontheemd in mijn eigen leven. Zo hebben veel Verlaat Verdriet-ers zich gevoeld na het verlies van hun ouder. Wie ben je geworden ondanks de dood van je ouder en alle gevolgen van het overlijden voor je kinderleven? Wie ben je geworden dankzij het verlies van je ouder? Hoe vul je de leegte? Ontdek je wat je wilt, wanneer je aanpassen als een kameleon een hoofdthema in je leven is geworden? Hoe ga je om met de angst en de paniek in je? Wat betekent de overgevoeligheid voor stress voor je dagelijkse leven?

    Bibliotherapie

    Verdriet kruipt waar het niet gaan kan. De angst, het verdriet, de eenzaamheid, de pijn en de boosheid hebben zich bij veel mensen die in hun jeugd een ouder – of hun beide ouders – verloren door overlijden in hun diepste wezen genesteld. Lezen over Verlaat Verdriet brengt Verlaat Verdriet-ers al veel opluchting. Het wordt dan duidelijker waar Verlaat Verdriet en verlate rouw bij verlaat verdriet over gaan. Gevoelens en gedrag worden beter begrepen.

    Titia Liese

    ‘Titia Liese was acht jaar toen haar moeder overleed. Al sinds zij rond mijn veertigste door de nood gedwongen haar eigen verlate rouwproces aan ben gegaan, is zij gefascineerd door de levenslange invloed van jong ouderverlies. Niet alleen gefascineerd door de complexe problematiek van deze levenslange invloed, maar ook door de grote krachten die vrijkomen als je de moed opbrengt het proces aan te gaan. Zo gefascineerd en geïnspireerd dat Verlaat Verdriet en verlate rouw haar (levens)werk zijn geworden.

  • | | |

    Nieuw: zwembadje bij Villa le Muse in Codiponte

    DoorTitia Liese

    Zwembadje

    Voor eerdere deelnemers aan de schrijfretraite De weg van liefde, en natuurlijk voor nieuwe deelnemers: het zwembadje dat Maartje en Davide hebben aangelegd bij het grote gele huis waar we De weg van liefde aanbieden – Villa le Muse – is nu beschikbaar voor gebruik.

    Ervaring

    Uit eigen ervaring kan ik het je vertellen.
    Ik ging er in.
    Het is heerlijk.
    Ik heb ervan genoten!

    Lees meer

    De weg van liefde 2022
    Codiponte
    Maartje Schonefeld en Davide Donati 

  • | | |

    Samen met Verlaat Verdriet-ers de weg naar liefde gaan

    DoorTitia Liese

    We gingen naar Pontremoli. Niet als ware pelgrims te voet. Wij gingen met de auto. Pontremoli is een heel oud, heel Italiaans, stadje. Aan de ooit brede rivier de Magra. Gelegen aan de pelgrimsroute Via Franciscena. In het verleden de druk belopen pelgrims- en handelsroute van Canterbury naar Rome (en verder naar Jeruzalem).
    Hier in Pontremoli tref ik een afbeelding van een pelgrim. Pelgrim met de onafscheidelijke knapzak op de schouder (in plaats van ons soms zo onafscheidelijke ‘rugzakje’).

    Pelgrim

    Te voet op weg naar een doel. Zoals er in de loop van vele eeuwen onnoemlijk veel pelgrims in Codiponte terecht gekomen zijn.
    Codiponte. Sinds eeuwen en eeuwen trefpunt voor mensen die om diverse redenen onderweg zijn. Pleisterplaats om nieuwe krachten op te doen. Rustpunt. Oversteekplaats tussen de Apuaanse Alpen en de in vroege tijden gevaarlijke Apuaanse Alpen. Waar reizigers de kans liepen niet alleen wolven en beren te ontmoeten, maar ook uitgeschud te worden door struikrovers.
    Angst voor gevaar aan alle kanten!

    Pelgrimstocht

    Voor veel pelgrims de weg naar de heilige stad Rome.
    Een reis van bezinning.
    Een reis naar binnen.
    Een innerlijke reis.

    Codiponte

    Pleisterplaats voor Verlaat Verdriet-ers om in rust ruimte te geven aan gevoelens. Tijd om woorden en beelden te vinden die betekenis geven aan gedachten en gevoelens.
    Samen in een kleine groep Verlaat Verdriet-ers gedachten en gevoelens te delen in Codiponte.
    De weg van liefde.

    Je bent van harte welkom!

    Lees meer

    De weg van liefde

     

     

     

  • | | |

    Ontmoeting met een prehistorische vrouw met één borst

    DoorTitia Liese

    Pontremoli. Samen brengen we een bezoekje aan deze kleine middeleeuwse stad. Veertig kilometer van Codiponte. Gelegen aan de rivier de Magra. En aan de pelgrimsroute Via Franciscena, pelgrimsroute van Canterbury naar Rome en verder naar Jeruzalem. (Codiponte ligt aan een zij-arm van de Via Franciscena). Bekend om een bijzonder labyrinth (dat overigens niet gemakkelijk te bezoeken is, heb ik eerder ook al ervaren). En in het bezit van een prachtig, klein, museum met pre-historische stèles (menhirs). Het stroomgebied van de Magra is een van de oudst bewoonde gebieden van Italië.

    Stèles

    Het museum is klein, maar heel mooi. De stèles zijn vrij klein van stuk. Ik vind ze prachtig. Veruit de meeste beelden hebben menselijke gestaltes. Vrouwen en mannen zijn zonder meer als zodanig herkenbaar. De oudste stèles zijn tenminste 4000 jaar oud. Ze zijn op verschillende plaatsen in de Lunigiana gevonden (waaronder ook in Casola/Codiponte). Ze stammen uit schriftloze tijden. Naar hun betekenis kan alleen gegist worden.

    Maan

    Veel van de menhirs hebben typerende, maanvormige hoofden. Een bijzonder detail in een streek waar de maan als symbool van grote betekenis is geweest. Je vindt dat bijvoorbeeld terug in de naam van de streek Lunigiana. En in de naam van de stad die later de Romeinse havenstad Luni is geworden.

    Borst

    We bezoeken het museum.
    Voor het eerst valt de stèle me op van de vrouw met één borst. Ik word geraakt door dit beeld. Hoe is die borst verdwenen? ‘Het is haar linker’ realiseer ik me in een flits. Bij mij is het de rechter die ik sinds 2011 niet meer heb. Het raakt me op een heel diep niveau ineens deze associatie te hebben. En dat raakt me vervolgens ook weer. Over het algemeen houdt het verlies van mijn borst mij niet (meer) zo bezig. Nu, op deze plaats en op dit moment doet het zien van dit beeld iets met me.

    Symbolen

    Wat werken symbolen toch bijzonder als je de tijd en de rust neemt om ze te zien. Ze binnen te laten komen. Er woorden aan te geven. Ze betekenis te geven die er even helemaal mag zijn.