• | | |

    De kracht van innerlijk beeld ervaren

    DoorTitia Liese

    Ik heb het weer helemaal aan den lijve ervaren. Dit wonderlijke proces van innerlijk beeld. Van visualisatie. Van incarneren.

    Appartementen

    We zijn in mijn Casa Bicaudata in Codiponte. Maartje, Carin en ik. Doorlopen het huis. Bekijken de mogelijkheden die het huis biedt voor appartementen. ‘Daar kun je een prachtig appartement van maken’ roept Carin enthousiast (zie foto blog Gesprek met de architecte over Casa Bicaudata) ‘Deze ruimte restaureren. Die kamer erbij betrekken. Hier een muur, dan kan komt daar de keuken.’

    ‘En hier kunnen wc en douche,’ wijst Maartje. Ik kijk zwaar twijfelend het lange donkere tamelijk smerige gangetje in. ‘Hoe krijg je dat in die ruimte voor elkaar?’ vraag ik. ‘Laat dat maar aan mij over’ zegt Maartje beslist.

    Fra Angelico

    ‘Het huis gaat tegen me praten’ voel ik steeds sterker van binnen. Het komt nu echt tot leven. In de loop van de verdere dag krijg ik steeds sterker het beeld voor ogen van een van mijn lievelingsfresco’s. De verkondiging, fresco geschilderd door Fra Angelico. Beeld van verstilling. Van verwachting. Van liefde. ‘Ken je de fresco van Fra Angelico?’ vraag ik aan Maartje. ‘Ja’ zegt ze. ‘Die ken ik heel goed.’ ‘Dit beeld heb ik voor me voor een van de drie appartementen’ zeg ik tegen Maartje.

    De weg van liefde

    Ik voel wat er in me gebeurt. Hoe dit beeld in me mijn huis als het ware laat incarneren. Het wordt mijn huis. En het huis ‘praat tegen me‘. Een nieuwe werkelijkheid ontstaat in me.
    Dat kan gebeuren als je de tijd neemt. De ruimte. Als je de mensen om je heen hebt met wie je kunt delen. Die jou inspireren. Die jij inspireert. Woorden geven aan beelden. Beelden geven aan woorden. Dit wonderbaarlijke, prachtige proces gun ik iedere deelnemer aan de schrijfretraite De weg van liefde

    Lees meer

    Lees meer over ons project op het pleintje van Codiponte

  • | | |

    Gesprek met de architecte over Casa Bicaudata

    DoorTitia Liese

    Ik kende haar nog niet. De architecte die de plannen en de begeleiding van de restauratie van Casa Bicaudata op haar schouders heeft genomen.

    Architecte

    Met haar feilloze neus voor kwaliteit heeft Maartje haar gevonden. Samen – Maartje, Davide, Carin en ik – zitten we in het rommelige kantoor van de architecte. ‘Waarom eigenlijk ben ik me deze Italiaanse architecte voor gaan stellen als jong, snel en hip?’ vraag ik me af. Voor me zit een mevrouw van ruimschoots middelbare leeftijd. Gevuld. Correct gekleed, maar verre van hip (nou ja: haar halssieraad mag mee doen). Enigszins afstandelijk. Zakelijk. Deskundig, vangt zelfs mijn rudimentaire Italiaans op. Meer dan deskundig op het gebied van restauraties van Middeleeuwse panden.

    Mijn Casa Bicaudata heeft ze ingemeten. De tekeningen van de indeling van het huis die ze heeft gemaakt liggen klaar op haar bureau. Het is overduidelijk dat ze goed heeft geluisterd in het voorgesprek dat ze heeft gehad met Maartje. Na maanden geleden besloten te hebben dat ik op moest houden te proberen met mijn Nederlandse hoofd van een Italiaans middeleeuws restauratieproject een huis te maken waarin kan worden gewoond voel ik dat er een verandering in me gaande is.

    ‘Het huis praat tegen ons’ zei Maartje in een van onze eerste gesprekken over het project. ‘Tegen mij (nog) niet’ dacht ik toen ik Maartje dit hoorde zeggen. ‘Maar misschien komt dat nog wel.’

    Najaar

    Dit najaar gaat het bouwbedrijf beginnen met de restauratie, is het plan. Te beginnen met het pand waarin Maartje en Davide hun restaurantje gaan beginnen.
    Daarna komt mijn huis aan de beurt. We zullen het gaan zien!

  • | | |

    Wij zijn onze hormonen – Max Nieuwdorp

    DoorTitia Liese

    Wij zijn onze hormonen

    Ik las over dit boek in de Volkskrant van zaterdag 3 september 2022. Zojuist door mij aangeschaft bij de boekwinkel: Max Nieuwdorp – Wij zijn onze hormonen
    Ik ben reuze benieuwd naar dit boek!

    Op het achterplat van het boek

    Waarom reageren we zo heftig op een spannende situatie?
    Hoe komt het dat mannen en vrouwen als ze ouder worden meer op elkaar gaan lijken?
    En waarom hebben oudere mensen meer behoefte aan zout eten?

    Onze hormonen spelen bij veel alledaagse zaken een grote rol. Vanaf het moment dat we verwekt worden tot de seconde dat we onze laatste adem uitblazen. Zo regelen ze onze ontwikkeling in de puberteit. Zorgen ze voor een succesvolle zwangerschap. En zijn ze leidend bij het verouderingsproces.

    De wetenschappelijke kennis over de manier waarop hormonen hun functie in ons lichaam uitoefenen, is in de afgelopen zeventig jaar enorm toegenomen. Tegelijkertijd zijn veel inzichten onderbelicht gebleven. Zoals de grote invloed van onze darmbacteriën op onze hormoonhuishouding. De ontwikkelingen die het vrouwelijk lichaam doormaakt tijdens de overgang. En de afname van mannelijke hormonen tijdens de andropauze.

    In dit fascinerende boek wordt de macht van onze hormonen op alle vlakken en in alle levensfasen toegankelijk en uitgebreid beschreven. Max Nieuwdorp werd hiertoe geïnspireerd door het dagelijkse contact met zijn patiënten. 

    Boek

    Max Nieuwdorp
    Wij zijn onze hormonen

  • | | |

    Interview met Khalid Kasem in Volkskrant Magazine

    DoorTitia Liese

    In Volkskrant Magazine van zaterdag 3 september 2022 staat een interview met talkshow-presentator/advocaat Khalid Kasem. Kasem’s moeder overleed in 1987 aan een leveraandoening.

    ‘Hoe ging je als 9-jarige om met haar dood?

    Rationeel. Het was zo, het was een feit, en ik ging door. Ik voelde het gemis, want mijn moeder was altijd thuis en ik sliep als jongste nog vaak bij haar in bed. Ik zag in de ogen van anderen de meewarige blikken als ze naar me keken. Dan liep ik met mijn zussen door het winkelcentrum en kreeg ik van een kennis een aai over mijn bol, en dan zag ik die blik. Maar ik heb mezelf nooit zielig gevonden, echt nooit. De wereld is hard, je moet je leven zelf vormgeven. Dat is wat ik heb geleerd van haar dood. Ik koos ervoor om niet in een hoekje te gaan zitten huilen.’

    Je hebt zelf als mental coach lesgegeven aan de hand van filmfragmenten. Wat heb je zelf geleerd over het leven door te kijken naar films?

    ‘Ik keek films om te zien hoe personages omgaan met tegenslagen. Zo heb ik mezelf er vaak van kunnen overtuigen dat er licht was aan het einde van de tunnel. Eigenlijk is elk verhaal over ontwikkeling hetzelfde: het gaat om learning, earning, burning, returning. Dat pikte ik op uit het boek The hero with a thousand faces, van literatuurwetenschapper Joseph Campbell. Daarin beschrijft hij dat de hoofdpersoon in heldenverhalen steevast een reis doorloopt, een avontuur aangaat buiten zijn comfortzone, iets onderneemt in een nieuwe onzekere wereld. Je leert iets, je past het toe, het toepassen valt tegen, maar uiteindelijk volgt de voldoening.’ 

    Lees meer

    • Volkskrant Magazine 3 september 2022
    • In zijn blogs op zijn website Späte Trauer schrijft Bert Pekelder regelmatig over hetzelfde boek: The hero with the thousand faces.