• | |

    Verlaat Verdriet-werk in toekomst-perspektief

    DoorTitia Liese

    Ik wil iets met je delen. Het is nog prematuur. Maar ik wil het toch graag met je delen. Een tipje van de sluier oplichten. Al houd ik het – voorlopig – nog even aan de vage kant.

    Verlaat Verdriet-theorie

    Aan een Verlaat Verdriet-workshop van even geleden deed een gedragskundige mee. Zoals gewoonlijk deelde ik op de vrijdagmiddag de Verlaat Verdriet-theorie die ik in de loop van de jaren heb ontwikkeld. ‘Ik ben onder de indruk’ zei ze. ‘Wat een mooie theorie. Wat een goeie theorie. Dit moet verder de wereld in. Hier moeten veel meer mensen van profiteren. Verlaat Verdriet-ers. Hulpverleners ook. En ik wil dat graag gaan doen.’

    Verlaat Verdriet-werk

    Vorige weekend sprak ik een andere vrouw. Psycholoog van haar vak. Na vele jaren werkzaam geweest te zijn, onder meer als GGZ-psycholoog, is ze in het afgelopen jaar begonnen als zelfstandige. ‘Ik wil me verder gaan specialiseren’ zei ze. ‘En altijd zit er in mijn hoofd dat ik graag wil gaan werken met Verlaat Verdriet-ers.

    Afspraak

    Toevallig wonen deze 2 vrouwen in dezelfde stad. In de 2e helft van november hebben we een afspraak om samen te komen. Te onderzoeken hoe we Verlaat Verdriet-werk in de toekomst verder in de wereld willen en kunnen gaan zetten.

    Toekomst-perspektief

    Dit wilde ik graag even met je delen.
    Ik houd je op de hoogte!

  • |

    Andremo a Codiponte! (als het kan…..)

    DoorTitia Liese

    Andremo a Codiponte! We gaan naar Codiponte! (als het kan…..).

    ‘Silvijn, ik wil je de toren van Pisa laten zien. Ga je mee?’ Het is inmiddels zeker 1,5 jaar geleden dat ik Silvijn, de kleinzoon van mijn partner, uitnodigde om mee te gaan naar Pisa. De ziekte van Michel kwam er tussen. COVID-19 kwam er tussen.

    De scheve toren van Pisa

    Maar nu kunnen we – COVID dienende – in februari gaan. Naar Pisa. De scheve toren zien. Maar ook een aantal dagen naar Codiponte. Logeren bij Maartje en Davide. Verblijven op de Concia. Genieten van de gastvrijheid van Maartje en Davide.

    De weg van liefde

    Al is het hartje winter: wat verheug ik me er op eindelijk weer naar Codiponte te gaan (als het kan – die slag om de arm blijft, gezien de ontwikkelingen in Europa rond COVID-19). Op de plek te zijn waar ik voorjaar 2021 weer de schrijf-retreat De weg van liefde hoop te kunnen geven.

    De goeie kant op

    En wat hoop ik met deze reis bij de kleinzoon van Michel (dan 8 jaar) een zaadje van liefde te planten. Liefde voor dit grootse, bijzondere, inspirerende, ergerniswekkende, indrukwekkende, veelzijdige, idiote, vertederende, knotsgekke land. Italië.

    De eerste woorden Italiaans is Silvijn al aan het leren.
    Wat dat betreft gaan we de goeie kant op!

  • | | |

    De winst van angst overwinnen

    DoorTitia Liese

    Tegenwoordig schrijf ik. Je zult het gemerkt hebben. En anders merk je het nu je zit te lezen 🙂
    Boeken heb ik geschreven. En een website vol. Blogs schrijf ik ook. Met enige regelmaat schrijf ik wat me bezighoudt. Wat ik denk. Wat ik voel.

    Vroeger

    Hoe anders was dat in vroeger tijd.
    Na de dood van mijn moeder – ik was 8 – hertrouwde mijn vader. De relatie tussen mij en zijn tweede vrouw was slecht. Ronduit slecht (de relatie tussen hem en zijn tweede vrouw op den duur ook. Maar dat is een ander verhaal….).

    De tweede vrouw van mijn vader verloor, net als ik, op haar 8e haar moeder. Eigenlijk had ze haar moeder nooit gekend. Haar moeder was vlak na haar geboorte voorgoed opgenomen in een psychiatrische inrichting.
    De mislukking van het huwelijk tussen mijn vader en haar was ook voor haar heel moeilijk. En werd steeds moeilijker.
    Ze werd suïcidaal. Deed een aantal pogingen zich van het leven te beroven. Gaf mij daarvan de schuld. Mijn aanwezigheid in huis. Maar vooral dingen die ik zei.
    Ze heeft me de mond gesnoerd. Voor heel lange tijd.

    Verstijfd van angst

    In het begin van mijn Verlaat Verdriet-werk werd ik geïnterviewd op de radio over Verlaat Verdriet. Ik deed het. Heel gewoon eigenlijk. Maar op de terugrit van Hilversum naar Nunspeet begon de angst bezit van me te nemen.
    Thuisgekomen ben ik m’n bed ingekropen. Dekbed over me heen. Ben twee dagen verstijfd blijven liggen.
    Wat als ze alsnog zelfmoord pleegt om wat ik heb gezegd?

    Overwinnen

    Langzaam maar zeker heb ik geleerd die angst onder ogen te zien. Te onderzoeken. Stukje bij beetje te dis-creëren. Me te bevrijden van angst die niet meer bij mij hoorde.

    Ik kan weer zeggen wat ik denk. Wat ik voel. Schrijven.
    Ik heb de winst ervaren van het overwinnen van angst.

  • |

    Het verlangen naar de uitweg

    DoorTitia Liese

    ‘Wat zwaar voor je’ was de reactie van veel mensen om me heen in het afgelopen jaar. Het jaar waarin ik steeds meer de mantelzorger werd van Michel. In plaats van onze gelijkwaardige relatie werd hij steeds meer afhankelijk van mijn zorg.
    En toch voelde het niet als zwaar. Want zwaar: dat was mijn leven met de periodes van (rand)depressiviteit en alcohol-afhankelijkheid. De lange jaren van – innerlijke – eerzaamheid voor ik besefte (en in staat was) iets te doen met het vroege verlies van mijn moeder en de gevolgen die dat voor me had gehad.

    Intens en intensief

    De zorg voor mijn partner was intens en intensief. Maar zwaar: nee. Zo voelde ik het niet. Hoe kan dat toch? Hoe komt het toch dat ik die intensieve zorg niet als zwaar voel? Ik heb er veel over nagedacht.
    ‘Ik heb een uitweg’ realiseerde ik me. Mijn werk is mijn uitweg. Daar is een toekomst. Met mijn werk kan ik verder. Ook na het overlijden van Michel.

    Nog een verschil

    ‘Er is nog een verschil’, realiseerde ik me ook. Een groot verschil. De mensen om me heen. Die er voor me zijn. Me steunen. Helpen. Met wie ik kan delen. Deel.
    ‘Ze waren er al’ realiseerde ik me. Ze waren er al lang. Maar nu kan ik het helemaal voelen. ‘Ik kan ontvangen’ . Ik voel elke dag weer hoe ook het laatste glasplaatje – die afstand, hoe gering ook geworden – als het ware is opgelost.

    Uitweg

    Wat bijzonder om in mijn hele lijf te ervaren wat het betekent je verbonden te voelen. Met mensen. Met het leven.
    Ik wist het al. Maar nu weet ik het echt heel zeker: er is een uitweg. Het verlangen naar de uitweg is uitweg geworden.
    Wat een rijkdom kun je voelen in een groot verlies.