• | |

    Dat is al zo lang geleden, dat kan het niet zijn.

    DoorTitia Liese

    ‘Dat is al zo lang geleden, dat kan het niet zijn’

    Vanochtend sprak ik een Verlaat Verdriet-er aan de telefoon.
    Vrouw. 40+. Verloor jong haar beide ouders. Directeur/eigenaar van een goedlopend bedrijf.

    Zoektocht

    Zoekt. Wat is er toch met mij aan de hand?
    Komt in haar zoektocht onder meer terecht bij een maatschappelijk werkster.
    Vertelt haar thema’s. Thema’s die je op een kilometer afstand herkent als Verlaat Verdriet-thema’s, zoals
    Altijd het gevoel hebben: er klopt iets niet met mij. Maar wat?
    Onrust. Altijd een gevoel van onrust.
    Steeds op zoek naar een gevoel van veiligheid. Van geborgenheid.
    Innerlijke eenzaamheid.
    Het gevoel nergens bij te horen.
    Er van buiten stoer en sterk uitzien, maar van binnen diepe onzekerheid voelen.

    Verlies beide ouders

    ‘Zelf denk ik dat dit iets te maken heeft met het vroege verlies van mijn beide ouders.’ zegt deze Verlaat Verdriet-er.

    ‘Nee,’ zegt de maatschappelijk werkster beslist. ‘Dat is al zo lang geleden, dat kan het niet zijn.’

    HELP

  • | |

    Column van Loes Reijmer in de Volkskrant: Verlies

    DoorTitia Liese

    Column

    In de Volkskrant van zaterdag 28 december 2019 lees ik een prachtige column van Loes Reijmer: VERLIES. Als kind van 13 verloor Loes Reijmer haar vader als gevolg van kanker. Deze column heeft ze geschreven in het kader van Terugblikken: de uitnodiging van de Volkskrant aan columnisten om een persoonlijke terugblik op het afgelopen decennium te schrijven.

    Ik kan deze column niet helemaal voor je overnemen. Een foto plaatsen van de column kan – in verband met auteursrechten – niet zomaar, vrees ik. Ook de link, zo lang hij werkt, geef ik graag aan je door. De intro van de column neem ik graag voor je over. Advies: probeer deze Volkskrant te pakken te krijgen – haar column is heel mooi geschreven en echt de moeite waard.

    Verlies

    ‘Heel zwaarmoedig denk ik niet te zijn. Of helemaal niet, eigenlijk. Maar toen me werd gevraagd een persoonlijke column te schrijven over de jaren twintig, ‘wat je hoopt of vreest’ mailde de chef behulpzaam, bleef het hoofd maar vol verlies. 
    Dat krijg je als op jonge leeftijd een van je ouders doodgaat. Mijn vader overleed toen ik 13 jaar oud was. Hij had kanker, was heel ziek, maar zelfs op het moment dat de huisarts binnenkwam om euthanasie te verlenen wist ik zeker dat mij dit niet ging overkomen.
    Ouders zijn lief, irritant, geweldig, stom, je zet ze op een voetstuk en je schaamt je er kapot voor, maar ze zijn er boven alles gewoon altijd. 
    Gewoon en altijd – een paar uur later wist ik wel beter………

     

  • | |

    Verlaat Verdriet-workshop december 2019

    DoorTitia Liese

    Jongen en meisje

    Verlaat Verdriet-workshop

    Donderdagavond 19 december 2019. Drie Verlaat Verdriet-ers. Twee vrouwen, een man. Alle drie jong hun moeder verloren.
    Onafhankelijk van elkaar zijn ze aangekomen. Binnengekomen.
    Zien mij.
    De plek waar ze de komende dagen gaan verblijven.
    Elkaar.
    En besluiten alle drie: hier is het o.k. Hoe spannend ook. Ik ga het aan. Met deze mensen. Op deze plek. Hier durf ik het aan. Nu. Verlaat Verdriet-workshop december 2019.

    Vrijdagavond 20 december

    Vermoeid van het intensieve werken, maar blij met wat de dag heeft gebracht, sluiten we af.
    Vertellen. Luisteren. Gehoord worden. Zien. Je gezien voelen. Herkend. Erkend.
    De bijzondere dynamiek van de overeenkomsten heeft ons de hele dag vergezeld. Het warme bad. Ruimte voor verdriet. Ontroering. Ruimte voor jezelf. Voor de ander. Verbinding. Verlaat Verdriet-workshop december 2019.

    Zaterdagmiddag 21 december

    We sluiten een bijzondere Verlaat Verdriet-workshop af. Over 4 weken zijn we weer samen voor de Terugkomdag.
    Terwijl ik deze blog schrijf, realiseer ik me dat we er bij het afscheid nemen niet aan hebben gedacht elkaar prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar te wensen. En dat hoefde ook niet. Deze workshop had genoeg aan zichzelf. Aan z’n eigen warmte. Saamhorigheid. Z’n eigen emoties. Aan z’n eigen gevoelens van verbondenheid. Verlaat Verdriet-workshop december 2019.

    Verlaat Verdriet-workshops 2020

    Wil je meer weten over wat de Verlaat Verdriet-workshop in 2020 voor jou kan betekenen? Lees meer

     

  • | |

    Ik heb dit al eens meegemaakt

    DoorTitia Liese

    ‘Ik heb dit al eens meegemaakt.’
    De realisatie beneemt me even helemaal de adem.

    December 2019

    Decemberweer. Korte dagen. Nat. Koud. Sinterklaas. Mijn verjaardag. Aankomend kerst. Kerstbomen. Lichtjes. 

    Mijn partner is in de laatste tijd van zijn leven aangekomen.
    Naderend eind. Hij 68. Ik net 70.
    Na ruim 30 jaar onze LAT-relatie in Nunspeet. Naast een gedeeld leven op Terschelling.

    Hoe doe je dat? Wat gebeurt er? Wat gebeurt er niet? Wat wil je? Wat wil je niet? Wat kan? Wat kan niet? Hoe geef je dit alles vorm?

    December 1957

    Decemberweer. Korte dagen. Nat. Koud. Sinterklaas. Mijn verjaardag. De verjaardag van mijn broertje. Aankomend kerst. Kerstboom. Kaarsjes. Muziek.

    Mijn moeder is in het laatste tijd van haar leven aangekomen.
    Naderend eind. Zij 49, ik net 8.

    Wat weet ik? Wat weet ik niet? Wat ervaar ik? Wat ervaar ik niet? Wat voel ik? Wat voel ik niet? Wat wil ik? Wat wil ik niet?
    Op tweede kerstdag overlijdt mijn moeder. Mijn leven zonder moeder is begonnen.

    Ik heb dit al eens meegemaakt

    Toen met het bewustzijn van het kind van 8 dat ik was.
    Nu met het bewustzijn van de volwassene die ik ben.

    Gat in je ziel

    Lees ook mijn blog De kerstengel en mijn moeder in mijn boek Gat in je ziel.