• | |

    Mooie lezingavond in Veldhoven

    DoorTitia Liese

    Gisteravond, 6 juni 2018, was het zover: Gat in m’n ziel. Lezingavond in Veldhoven.
    En het was een mooie avond. Een hele mooie avond.

    Aanleiding

    Ruim 2 jaar geleden nam Wim contact met me op om zich aan te melden voor de jaartraining De kunst van het verbinden.
    ‘Ik ben dominee‘ vertelde hij aan de telefoon. ‘Ook in mijn gemeente kom ik Verlaat Verdriet-ers tegen. Ik wil graag in de toekomst iets voor deze Verlaat Verdriet-ers betekenen. Maar nu wil ik eerst zelf de jaartraining gaan volgen.’

    Jaartraining

    En zo ging het. Wim deed mee aan de jaartraining die ruim 2 jaar geleden plaatsvond. Na afloop van de jaartraining spraken we af in contact te blijven over zijn voornemen iets voor Verlaat Verdriet-ers in zijn gemeente te betekenen. Afgelopen winter kreeg ik een mail van Wim met de vraag of ik in het voorjaar een lezing wilde geven over Verlaat Verdriet, bij hem in de kerk.

    Lezing

    Gisteravond was het zover.
    Rond de 30 mensen, gemeenteleden en niet-gemeenteleden, meldden zich aan voor de lezing. En waren daadwerkelijk aanwezig op deze mooie, warme zomeravond. In de gastvrije kerk van Wim.

    Ik heb weliswaar een ‘draaiboek’ voor de lezing ‘Gat in m’n ziel’, maar mijn lezingen zijn geen standaard-lezingen. Dat wil zeggen dat de avond altijd de vorm krijgt die in de loop van de avond ontstaat.
    Dertig aanwezigen op een lezing-avond is een heel mooi aantal. Ik kan dan mijn theorie verweven met de interactie met de aanwezigen.
    Gisteravond verliep de interactie prachtig, waardoor een hele mooie informatieve en geanimeerde avond ontstond.

    Dank

    Wim, ik weet zeker dat ik namens veel van de aanwezigen spreek als ik jou bedank voor je uitnodiging.
    Ik geeft toe: de afstand Nunspeet-Veldhoven vv is niet een kleinigheidje. Maar gisteravond in alle opzichten de moeite waard.
    Dank dus voor je initiatief. En je uitnodiging.

  • | |

    Kinderombudsman slaat alarm over kinderen met zieke ouders

    DoorTitia Liese

    Kinderombudsman slaat alarm over kinderen met zieke ouders: ‘De hulp en zorg is nu vaak alleen gericht op de vader of moeder met problemen. Hun kinderen zijn te lang over het hoofd gezien. Het is de hoogste tijd dat zij de aandacht en zorg krijgen die zij verdienen.’

    Verantwoordelijkheden

    Gisteren (3 juni 2018) schreef ik de blog ‘Durf jij je maskers te laten vallen?’
    Ook gisteren las ik op de site van de NOS het artikel ‘Bij het regelen van de begrafenis miste ik de hulp van een volwassene’. Vervolgens kwam ik terecht op de site van de Kinderombudsman en las daar de volgende inleiding:
    Bijna een kwart van de kinderen en jongeren in Nederland heeft een ouder met een psychische of lichamelijke ziekte, verslaving of beperking. Vaak nemen zij taken en verantwoordelijkheden op zich die niet passen bij hun leeftijd. ‘Deze kinderen hebben op jonge leeftijd al met volwassen zorgen te maken,’ aldus Kinderombudsvrouw Margrite Kalverboer. ‘Nooit vriendjes mee naar huis nemen, omdat je bang bent dat je vader of moeder iets gek doet. Of door de zorg voor je zieke ouder niet aan je huiswerk toekomen’…….

    Citaten uit het artikel op de NOS-site

    Zware taak

    Niet vertellen welke zware taak je thuis vervult, uit schaamte of om je ouders niet nog meer te belasten. En je als gevolg daarvan heel erg alleen voelen. Kinderen van zieke ouders deelden hun ervaringen met de Kinderombudsman, zodat lotgenoten betere zorg krijgen.

    Volwassen

    Ook Dicky (nu 19) en Lisa (15) weten hoe het is om als jongere voor een zieke ouder te zorgen. Dicky zorgde voor zijn moeder, die kanker had. ‘Je wordt snel volwassen en verantwoordelijk, uit noodzaak. Als jij het niet doet, doet niemand anders het’, vertelt hij. ‘Mijn vrienden puberden, maar ik moet naar huis, boodschappen doen en voor mijn moeder zorgen.’
    Lisa’s moeder had ernstige psychische problemen. Lange tijd vertelde ze niemand over haar thuissituatie, omdat ze zich schaamde. ‘Maar ik begin nu te begrijpen dat ik me niet hoef te schamen: ik kan er zelf niks aan doen. Dit is mijn leven.’

    Groot houden

    Ze hielden zich als kind vaak groot. ‘Ik moest ervoor zorgen dat haar pijn of lasten minder werden. Ik zei altijd dat het goed ging met mij.’
    Ook als dat niet zo was. Daarom deelt hij nu zijn verhaal. ‘Want ik wil niet dat er over ons heen wordt gekeken.’

    Het venijn zit weer eens in de staart

    Achteraf gezien ziet Dicky ook dat de moeilijke ervaringen hem sterker hebben gemaakt. ‘Het gemis is enorm, maar het heeft mij gevormd. En mijn moeder was trots op mij en gaf veel erkenning voor hoe goed ik het deed. Dat was ook enorm fijn.’

    Het venijn zit weer eens in de staart. Dat is wat ‘de buitenwereld’ graag wil horen en zien: ‘Het gemis is enorm, maar het heeft mij gevormd. En mijn moeder was trots op mij en gaf veel erkenning voor hoe goed ik het deed. Dat was ook enorm fijn.’

    Lees meer in mijn blogs

    Durf jij je maskers te laten vallen?
    Eenzaamheid is de achterkant van loyaliteit
    Opgroeien in de schaduw van verslaving.

    Site NOS

    Site NOS

    Site kinderombudsman

    Site Kinderombudsman

     

  • | |

    Durf jij je maskers te laten vallen?

    DoorTitia Liese

    Vraag jij je wel eens af hoe het met jouw maskers zit?
    Durf jij je maskers te laten vallen?

    Karakter

    Hoort dit erbij?
    Ben ik dit?
    Is dit mijn karakter?
    Hoe was ik voordat mijn ouder overleed?
    Zou ik ook zo zijn geworden als ik mijn moeder/mijn vader niet zo vroeg was verloren? 

    Identiteit

    De Verlaat Verdriet-ers met wie ik in de loop van vele jaren heb gewerkt worstelen gewoonlijk met tal van vragen. Vragen vooral over hun identiteit.
    Wie ben ik?
    Wie was ik?
    Wie wil ik zijn?
    Wie kan ik zijn?

    Overlevingspatronen

    Overlevingspatronen…..
    Daar zijn de meeste Verlaat Verdriet-ers met wie ik heb gewerkt zich wel van bewust. Bewust van het feit dat ze die hebben ontwikkeld.
    Stoer.
    Sterk.
    Zelfstandig.
    Onafhankelijk.
    Ik red me wel.
    Vraag een Verlaat Verdriet-er er naar en ja: BINGO!

    Kwetsbaar

    Terwijl Verlaat Verdriet-ers zich van binnen helemaal niet stoer voelen.
    Niet zelfstandig.
    Niet onafhankelijk.
    Maar juist heel kwetsbaar.

    Maskers

    Ben jij je ervan bewust dat deze overlevingspatronen ook jouw maskers zijn?
    Maskers waar jij de twijfel aan jezelf, je kwetsbaarheid, je innerlijke eenzaamheid achter verstopt.
    Waar in werkelijkheid een onzeker, angstig kind achter schuilgaat.
    Een kind dat eigenlijk heel hard roept: ik kan het niet! Ik weet niet hoe het moet! Ik durf het niet!
    Een kind met een genzeloze behoefte aan goedkeuring. Goedkeuring van andere mensen.
    Zie mij.
    Hoor mij.
    Bevestig mij. 

    Durf jij je maskers te laten vallen?

    Wat zou er gebeuren als jij je maskers laat vallen?
    Wat zou er met jou gebeuren als jij je maskers laat vallen?
    Wat kan er gebeuren als jij je maskers laat vallen?
    Durf jij je maskers te laten vallen?

    Tip

    Lees meer over Overlevingspatronen bij Verlaat Verdriet.

  • | |

    Opgroeien in de schaduw van verslaving

    DoorTitia Liese

    Opgroeien in de schaduw van verslaving

    A., nu eind 30, groeide op in de schaduw van verslaving. Ze verloor haar moeder plotseling toen ze amper 17 was. Haar gezin van herkomst bestond uit moeder, vader, A., broertje en 2 zusjes. A. het oudste kind.
    Vader, zelfstandig ondernemer, was veel van huis. Moeder huisvrouw. En verslaafd aan alcohol. Zolang A. zich kon herinneren.

    Zorgen

    Rond haar 12e jaar werd A. zich ervan bewust dat de gang van zaken bij haar thuis niet ‘gewoon’ was.
    Dat het niet gewoon was dat ze nooit vriendinnetjes mee nam naar huis.
    Dat het niet gewoon was dat zij altijd voor haar jongere broertje en haar 2 jongere zusjes zorgde. Kookte. De was deed.
    Dat het niet gewoon was dat ze haar moeder altijd ontzag. Haar verzorgde als ze weer eens ‘ziek’ in bed lag. De kots opruimde als haar moeder weer eens had overgegeven.

    Gevoel van tekortschieten

    Tot haar moeder plotseling overleed.
    Schrik.
    Opluchting.
    Schaamte.
    Een altijd aanwezig gevoel van tekortschieten.
    Verdriet ver weggestopt.

    Moeder van 2 kinderen

    Het leven ging door.
    Haar vader vond snel een nieuwe vrouw.
    A. trouwde jong en kon zo ontsnappen aan haar ouderlijk huis. Ze werd moeder van 2 kinderen: een jongen en een meisje. Toen haar dochter begon te puberen liep de relatie met haar dochter vast. Steeds vaster en vaster. Tot ze beiden geen kant meer op konden.

    Dit gaat over mij!

    Dan leest A. over Verlaat Verdriet.
    Als beginnende puber had ze zich gerealiseerd dat haar kinderleven niet ‘gewoon’ was. Maar zich er aan onttrekken kon ze niet. Ze paste zich aan. En aan. En aan.
    Na het lezen over Verlaat Verdriet besefte ze: dit gaat over mij! Als volwassen vrouw zag ze de impact van het opgroeien in de schaduw van de verslaving van haar moeder op haar leven van nu. Op haar eigen moeder-zijn.
    ‘Ik wil mijn patronen niet doorgeven aan mijn dochter. Ik ga ermee aan het werk.’