• | | |

    Hoe een oud verlangen vorm kan gaan krijgen

    DoorTitia Liese

    December 1997. Een natte, koude, sombere dag in Nunspeet. Defensie gaat de Winkelmann-kazerne sluiten. Ook de drie militaire tehuizen gaan dicht.

    Verdriet

    Geen idee waarom, maar op deze koude, natte, winderige dag drijft iets me naar Vierhouten, naar een van deze militaire tehuizen. Ik ken dat tehuis van binnen. Ben er ooit eens in geweest. Als ik om het gebouw heen loop zie ik niets dan de troosteloosheid van een leeg gebouw op een sombere dag. Ik zoek een enigszins beschutte, droge plek waar ik kan zitten. En dan begin ik te huilen. Te huilen. Te huilen. De ogen uit mijn hoofd. Verdriet. Waarom? Ik weet het niet. Behalve een vaag vermoeden van een verlangen. Maar waarnaar?

    Onderdak

    Mijn Verlaat Verdriet-werk bestaat nog niet. Zelf zit ik midden in mijn eigen proces. Heb geen werk. Zie geen toekomst. Behalve een vaag verlangen naar een onderdak waar ik met mensen kan werken die, net als ik, jong hun ouder(s) hebben verloren. Die hun levensverhaal willen onderzoeken.
    Ik besef op dat moment dat ik geen schijn van kans heb. Midden in een burn-out. (Rand)depressief. Alcohol-afhankelijk. Een proces waar geen einde aan lijkt te komen. Geen inkomen uit werk. Geen financiële middelen voor wat dan ook. De term Verlaat Verdriet bestaat nog niet eens. Laat staan mijn Verlaat Verdriet-werk.

    Koopcontract

    December 2021. Donderdagavond heeft Maartje me van vliegveld Pisa opgehaald. De volgende dag, een natte, koude, sombere, winderige dag, werken we een hele reeks noodzakelijke handelingen af, die Maartje tot in de kleinste puntjes heeft voorbereid.
    In de avond van die vrijdag tekenen we het voorlopige koopcontract van de panden op de rocca van Codiponte. Voor een van deze panden teken ik. Vanaf dat moment ben ik – bij voorlopig koopcontract –  eigenaar van een pand in Codiponte.

    Verlangen

    Pas als ik weer terug ben in Nunspeet dringt de connectie tot me door. Een oud verlangen kan, al is het vijfentwintig jaar later, vorm gaan krijgen. Een plek waar Verlaat Verdriet-ers, en andere volwassenen die hun levensverhaal willen onderzoeken – of vorm willen geven –  een veilig onderdak kunnen vinden.

    Avonturen

    Ben je benieuwd naar mijn – en onze – avonturen op de Rocca van Codiponte? Wil je weten hoe deze plek langzaam maar zeker vorm krijgt? Wil je zien hoe hier een plek wordt gemaakt die ook jou een veilige onderkomen kan gaan bieden?
    Lees dan mee op www.roccadicodiponte.blogspot.com

    Je bent van harte welkom. Nu. En later.

  • | | |

    Ondergedompeld in De weg van liefde

    DoorTitia Liese

    Maandagavond 1 november 2021. Ik ben terug in Nederland. Dat wil zeggen: mijn lijf is terug in Nederland.
    Dinsdag – ik doe wat ik moet doen nu ik terug ben. Woensdag – ik voel de vermoeidheid. Doe een dag niets. Wil eigenlijk zo graag schrijven over het avontuur van De weg van liefde. Het lukt me niet. Nog niet.

    Ondergedompeld

    Vrijdagochtend in alle vroegte, tijdens het sporten, weet ik het ineens. Ondergedompeld. Ondergedompeld in De weg van liefde. Want dat is wat er deze week gebeurde. Schrijven. Delen. Praten. Huilen. Lachen. Verdriet. Boosheid. Worstelingen. Vreugde. Opluchting. Gezien worden. Gehoord worden.
    Wat een prachtige teksten zijn er geschreven. Lange teksten. Korte teksten. Gedeeld met elkaar. Wat een prachtige gedichten zijn er geschreven. Kleine gedichten. Grote gedichten. Gedeeld met elkaar.
    Wat een prachtige BeeldTaal-foto’s zijn er gemaakt. Gedeeld met elkaar. BeeldTaal-foto’s die weer inspiratie boden voor teksten. Voor gedichten.

    Ondergedompeld in de warmte van de groep. De saamhorigheid. Elkaar zien. Horen. Elkaar steunen.

    Ondergedompeld in de liefde van Maartje en Davide. In hun aandacht. Hun zorgvuldigheid. Hun liefde. De verrassingen van de heerlijke maaltijden die Davide voor ons bereidde. In het grote gele huis. Voor deze week ons thuis.
    Codiponte ontdekken. Rust. Stilte. Aandacht. Historie. Zoeken naar beelden. Naar symbolen. Zoeken naar de juiste woorden voor gevoelens die zich aandienen. Weten dat je er mag zijn, met alles wat er is.
    Genieten van het heerlijke BosBad waarin Ada de Vette – deelneemster aan De weg van liefde – ons meenam. Waarin Ada ons begeleidde naar meer verbinding ervaren met de natuur. Onze zintuigen zich nog verder te laten openen.

    Ondergedompeld in De weg van liefde.
    Zo is het gegaan. Zo kan het weer gaan. In de volgende Weg van liefde. In Codiponte. Een nieuwe datum wordt gepland.

  • | |

    SchatGids voor Codiponte is nu voor je beschikbaar

    DoorTitia Liese

    Ken je dat? Je bedenkt iets. Iets leuks. Je hebt er zin in. Begint er aan. En dan, al werkend, kom je er achter dat het veel meer werk is dan je had gedacht. Maar je wilt het. En je doet het toch.
    Zo begon ik aan een gidsje voor deelnemers aan De weg van liefde om ze wegwijs te maken in de bijzondere schat die Codiponte te bieden heeft.

    Dus: ik begon er aan. Voortvarend. Maar ja: als kunst- en cultuurgeschiedenis ook je vak zijn geweest moet je er wel iets goeds van maken. Dus zoeken in m’n boekenkasten. Zoeken op het web. Pagina’s lezen. In het rudimentaire Italiaans dat ik beheers. Gelukkig. Als niet al te ingewikkelde Italiaanse web-teksten over thema’s gaan uit de kunst- en cultuurgeschiedenis, dan lukt het me te begrijpen wat er staat. Maar het kost wel tijd.

    SchatGids

    Om een wat lang verhaal kort te houden: het gidsje voor Codiponte is SchatGids voor Codiponte geworden. Deelnemers aan De weg van liefde krijgen de SchatGids voor Codiponte uitgereikt. Maar misschien ben je nieuwsgierig geworden door alle blogs die ik in de afgelopen maanden heb geplaatst over de schrijf-retreat De weg van liefde. Of ben je geïnspireerd geraakt. Misschien wil je met eigen ogen zien waarom Codiponte zo’n bijzondere plek is. Waarom juist hier werken met BeeldTaal zo inspirerend is. Dat kan. SchatGids voor Codiponte heb ik met liefde gemaakt. Met even veel liefde deel ik SchatGids met geïnteresseerde Verlaat Verdriet-ers.

    Mail

    Vraag SchatGids voor Codiponte bij me aan en ik mail je hem gratis toe (denk er wel aan: op mijn computer telt SchatGids 42 pagina’s A4).
    Mail Titia codi@verlaatverdriet.nu 

    Datum

    Zaterdag 16 oktober vertrek ik naar Italië.
    Je kunt voor die tijd, dus tot vrijdag 15 oktober SchatGids voor Codiponte bij me aanvragen.
    Je bent welkom!

  • | | |

    Een heel bijzondere manier van voorbereiden

    DoorTitia Liese

    ‘Hoe ziet het programma van De weg van liefde in Italië eruit?’ wordt me regelmatig gevraagd. En ja: dat begrijp ik. Naar Italië. Om iets te doen waar je eigenlijk tegenop ziet. Dan wil je graag weten wat je kunt verwachten.

    Maatwerk

    ‘Ja, ik moet weer een programma maken voor die week’ bedacht ik dan. ‘Maar past dat in De weg van liefde bij mij? Een programma waarin ik van de deelnemers vraag zich aan te passen aan mij? Aan mijn programma? Aan wat ik van ze vraag? Wat kan voelen als moeten?
    Het heeft me afgelopen voorjaar aardig bezig gehouden. Tot ik kon besluiten: ‘Ik ga het anders doen.’ Als iemand na al die jaren Verlaat Verdriet-werk de kennis in huis heeft, de ervaring en de mogelijkheden om de deelnemer centraal te zetten, om maatwerk te leveren: dan ben ik dat.
    Op z’n Italiaans, zeg maar. Waarnemen. Afstemmen. Zien wat nodig is. Doen wat nodig is. Samen tot iets moois komen.

    Zo doe je dat in Italië

    Terwijl ik dit zit te schrijven groeit er een glimlach bij me. Van oor tot oor. De foto die Maartje Schonefeld me tijdens de eerste, strenge Italiaanse lock-down stuurde schiet me weer te binnen. Twee mannen. Twee mannen die iets hebben waargenomen. De koppen bij elkaar hebben gestoken. Zich op elkaar hebben afgestemd. Gedaan hebben wat nodig was. En samen tot iets moois zijn gekomen.
    Zo doe je dat in Italië.

    BeeldTaal in Codiponte

    Een andere manier van werken. Wat een verruimend besluit. Maar ook: wat een andere manier van me voorbereiden heb ik nodig. Niet alleen mijn kennis van Verlaat Verdriet en verlate rouw, maar ook mijn kennis van (Italiaanse) kunst- en cultuurgeschiedenis zijn dan belangrijk. Mijn kennis van vormen. Symbolen. Betekenissen. Ze zien. Ze herkennen. Deelnemers aan De weg van liefde wegwijs maken in de rijke geschiedenis, en de rijke BeeldTaal in Codiponte.

    Twee resultaten van mijn besluit zijn al zichtbaar

    1. De weg van liefde waarin je als deelnemer centraal staat. Waarin het gaat om jou. Om wat jij nodig hebt om te kunnen werken. Te kunnen schrijven. Maatwerk.
    2. BeeldTaal in Codiponte – bronnen van inspiratie. Een eenvoudige gids om je wegwijs te maken in de schatten die Codiponte je te bieden heeft. (binnenkort beschikbaar – ook voor niet-deelnemers, die toch nieuwsgierig zijn waarom Codiponte zo’n bijzondere plek is.)

    Lees meer

    Zo doen ze dat in Italië
    De weg van liefde