De weg van liefde 2025 was in recordtijd helemaal volgeboekt. Van 4 – 11 oktober 2025 zijn we, in een mooie groep, samen in Codiponte. Albertine assisteert me gedurende deze Weg van liefde, Simone is onze stagiaire.

De weg van liefde

Een week samen zijn. Samen werken, Samen genieten. Ieder voor zich met eigen Verlaat Verdriet-thema’s. Delen, en leren van elkaar waar het goed en fijn is. In je eigen tempo. In de helende rust en stilte van Codiponte. Waar de hectiek van alledag tot stilstand komt. Tijd en ruimte komt voor eigen thema’s. Ze te zien, te herontdekken, te onderzoeken en/of te verdiepen. Waar tijd is om te ontspannen – dolce far niente. Tijd ook om uitgebreid te dineren. Samen te genieten van de overheerlijke Toscaans/Italiaanse maaltijden die Davide voor ons bereidt. Misschien wel onder de Toscaanse sterrenhemel, in de avondwarmte van een Italiaanse avond.

Via amore in Primavera

De snelheid waarmee De weg van liefde 2025 is volgeboekt inspireert om te onderzoeken of we opnieuw – nu in het voorjaar van 2026 – een Weg van liefde kunnen afspreken met Maartje. Via Amore in Primavera! In de komende weken, als ik verblijf bij Maartje in Codiponte, ga ik nieuwe data afspreken met Maartje voor de Via Amore in Primavera: De weg van liefde voorjaar 2026. Data op de site zodra ze bekend zijn.

Meer zien

Op 15 september 2025 is de restauratie van mijn huis, Casa Matilda – Huis voor levensverhalen in Codiponte van start gegaan. Volg de blogs op deze site als je nieuwsgierig bent naar de ontwikkelingen in dit grote, bijzondere project , waar je in de – nabije – toekomst van harte welkom bent.

Criteria voor deelname

Je

• bent Verlaat Verdriet-er. Dus: je verloor voor je 20e jaar een ouder – of je beide ouders – door overlijden;
• hebt een Verlaat Verdriet-basisworkshop gevolgd bij Titia Liese;
• kent de manier van werken van Titia Liese, en haar opvattingen over Verlaat Verdriet en verlate rouw;
• weet dat De weg van liefde geen therapeutisch traject is, maar je alle tijd en ruimte biedt om jouw Verlaat Verdriet-thema’s verder te onderzoeken, te verdiepen, te verwerken en te helen.

Codiponte, waar oud zeer kan helen

Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek: Veel gestelde vragen over Verlaat Verdriet

Over Verlaat Verdriet en verlate rouw valt veel te zeggen en te schrijven, en er valt nog veel meer over te vragen. Een aantal van de meest gestelde vragen vind je in Hoofdstuk 19 van het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek.

Veel gestelde vragen

• Waar komt de naam Verlaat Verdriet vandaan?
• Wat is verlate rouw?
• Hoe zorg ik voor mezelf?
• Wat is een goed moment om een verlaat rouwproces te beginnen?
• Hoe verander ik de patronen die ik in de loop van de jaren heb ontwikkeld?
• Is verlate rouw altijd gecompliceerde rouw?
• Hoe ga ik om met mijn partner?
• Hoe ga ik om met de ongemakken van een verlaat rouwproces?
• Wat zijn complicerende factoren bij Verlaat Verdriet?
• Hoe voorkom ik dat ik Verlaat Verdriet-patronen doorgeef aan mijn kinderen?
• Hoe ga ik om met mijn kinderen?

Verlate rouw

Speciaal voor het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek schreef Inge – 16 jaar toen ze haar moeder verloor – over haar verlate rouw.
‘ Zouden we ooit gepraat hebben? Wat ging er in haar om? Zou ze verdriet over me gehad hebben, omdat ze wist dat ik het verder alleen moest doen? Zou ze gedacht hebben dat ze nooit mijn man zou zien, me niet zou zien trouwen, niet met me mee zou gaan mijn trouwjurk kopen, nooit mijn huis zou zien, nooit mijn kindjes vast zou houden, me nooit meer raad zou geven , me nooit, nooit zou zien opgroeien.

Nooit meer vasthouden

En dat we elkaar nooit meer vast konden houden, nooit meer kussen, knuffelen en troosten? En zou Inge van 16 weten wat haar te wachten stond? Ik denk van niet. Zou ze weten hoe belangrijk haar moeder was, en hoe ernstig ziek ze was? Zou ze echt weten wat dood en nooit meer terug komen was en hoeveel invloed dat zou hebben?

Verwarmd door een herinnering

Als ik dit zo schrijf weet ik echt hoe erg ik haar mis. Net of er een groot gat in mijn hart zit. En af en toe wordt dat zwarte kille gat een klein beetje verwarmd. Verwarmd door een herinnering.’ 

Meer

• Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek bestellen 
• Teruggaan om verder te kunnen bestellen
• Kenniscentrum Verlaat Verdriet
• Symposium voor hulpverleners Teruggaan om verder te kunnen
• Rouw kent geen tijd 

‘Dag vader, hier ben ik dan. Je zoon.’
Ap Dijksterhuis begon de zoektocht naar zijn vader die hij vroeg verloor met het openen van de blikken trommel met documenten die al twintig jaar in zijn kast stond. Twintig jaar had hij het weten te vermijden de trommel te openen. Nu durfde hij de stap te zetten. Hij sorteerde de documenten op wat hij op dat moment onder ogen durfde te zien. Legde de documenten op een tijdlijn. Paste stap na stap de documenten als puzzelstukjes in elkaar. Zo ontstond zijn verhaal. Het verhaal van zijn zoektocht naar zijn vader.

Ontmoeting met Ap Dijksterhuis

Zijn verhaal is in boekvorm uitgegeven onder de titel Vader. Afgelopen zomer las ik zijn. boek. Een boek vol Verlaat Verdriet-thema’s. ‘Ap, we hebben je nodig’ mailde ik heb toen ik het boek uit had. ‘Wij Verlaat Verdriet-ers hebben jou nodig.’ Ui die mail ontstond een mailwisseling. Uit die mailwisseling ontstond ons symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis.

Ik ken het verlangen van veel Verlaat Verdriet-ers om hun verhaal op te schrijven. Hun levensverhaal. De puzzelstukjes van hun leven bij elkaar te zoeken. In elkaar te passen. Maar hoe doe je dat? Waar begin je? Hoe houd je het vol?
Het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek helpt je daarbij. Het helpt je op weg. Ondersteunt je met een brede ervaringskennis van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. Rijkt je de helpende hand als je onderweg bent. Geeft je herkenning en erkenning in de interviews. Helpt je structureren. Stap na stap te leren vertrouwen dat ook jij, op jouw eigen manier jouw verhaal vorm kunt geven.

Bestellen

• Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek 
• Vader

Lezen

Verhaal van Corine

Interview met Titia Liese

Doen

Herinneringsboek Moeder

Herinneringsboek Vader

 

 

 

Iets wat helpt

Als haar moeder de zee in loopt en niet meer terugkomt, zit Laura in de eerste klas. Haar leven in een klein Noors stadje aan zee met haar oudere broer en afstandelijke vader, is nu een zoektocht naar iets dat kan helpen dit verlies te verwerken. Met grote intensiteit en helderheid vertelt Mona Høvring in tedere scènes over de vriendschap met Marie. Over de tuinman Andreas en zijn vrouw Johanna. Over haar ontwakende seksualiteit. De erotische ervaring met de oudere, elegante Vivian Koller, die op een dag in het slaperige stadje opduikt. En de relatie met Peter, de zoon van Vivian.

Verlangen

Elk van deze ontmoetingen biedt de mogelijkheid iets van wat zo ongrijpbaar is te vatten en een beetje dichter bij het leven te komen. Alomtegenwoordig is de zee, die zowel gevaarlijk is als kansen biedt. En tegelijkertijd de belichaming is van Laura’s verlangen om vrij te zwemmen en gedragen te worden. Mona Høvring beschrijft Laura’s pad fijngevoelig en toont aanknopingspunten waar moed om te leven kan ontstaan.

Veerkracht en overleefkracht

Afgelopen week kocht ik dit in omvang bescheiden, goed geschreven boek in de opruiming bij de plaatselijke boekhandel. Het kan de moeite waard zijn eerst op het web wat recensies over dit boek op te zoeken. Zelf vond ik het een tamelijk heftig Verlaat Verdriet-boek. De titel Iets wat helpt suggereert dat je dingen zult gaan lezen die de hoofdpersoon hebben geholpen bij het verwerken van het verlies van haar moeder. Voor mij voelt dat heel anders. Ik heb het gevoel dat, met name bij de aanbevelingen en recensies van het boek, (weer eens) geen goed verschil is gemaakt tussen veerkracht en overleefkracht na jong ouderverlies. Maar nogmaals: het boek is goed geschreven, en biedt veel inzichten in jong ouderverlies.