We gaan het weer doen – De weg van liefde!
Dit jaar van zaterdag 5 – vrijdag 11 oktober 2024.
Evenals vorig jaar werk ik deze Weg van liefde samen met Els Pronk, Verlaat Verdriet-ster en schrijfcoach.

Ben je Verlaat Verdriet-er? Heb je korter of langer geleden meegedaan aan een Verlaat verdriet-workshop of een andere activiteit bij Titia Liese? Dan nodigen we ook jou van harte uit deel te nemen aan onze bijzondere (schrijf)retraite De weg van liefde in Codiponte.

Direct aanmelden

Inschrijfformulier 

Open programma

We werken deze week in een open programma. Een programma dat zich voegt naar het ritme van de dag. Waarin alle ruimte is om op jouw eigen manier en op jouw eigen tijd te werken aan de Verlaat Verdriet-thema’s die voor jou belangrijk zijn.
Wij samen – Els, Maartje, Davide en ikzelf – zorgen voor jou. We faciliteren jou deze dagen om te doen wat je te doen hebt, en te doen wat bij jou past.

Ga mee in deze Weg van liefde en geniet van

• je ruime, mooi ingerichte eenpersoons kamer met eigen badkamer in het gastvrije Gele Huis, of op de Concia;
• de kennis, de aandacht, de steun en de liefde van Titia en Els;
• het samenzijn met ervaringsgenoten;
• de stappen die je zet in jouw verlate rouwproces;
• het Italiaanse leven in een klein dorp in de vallei tussen de Apennijnen en de Apuaanse Alpen;
• de gastvrijheid van Maartje en Davide;
• de overheerlijke maaltijden die Davide voor ons bereidt;
• het dorp, de natuur, de rust, de geborgenheid en de stilte die je om je heen voelt;
• de lange geschiedenis van het eeuwenoude Codiponte.

 

 

Verdriet
Verlaat Verdriet
Verlaat Verdriet verlaten
De weg van liefde
Codiponte

Codiponte, waar oud zeer kan helen

Titia & Els

Lees meer 

De weg van liefde

Ervaringen van deelnemers

• De weg van liefde, een bijzondere en verruimende weg 
• Mijmeren over De weg van liefde
• Daar plukken wij de vruchten van
• Liefde voor de weg van liefde
• Mijn hart stroomt over van liefde

L’arte di arrangiarsi

Heb je ooit gehoord van l’arte di arrangiarsi? L’arte di arrangiarsi is de kunst van het overleven. Een kunst die Italianen als geen ander volk beheersen. Tot in de toppen van hun vingers. En dan wel tot in de toppen van alle tien de vingers. Het beste maken van wat je hebt. De kunst om van niets iets te maken. De Italiaanse keuken is er wereldberoemd om. Uitverkoren ingrediënten. Zorgvuldig afgestemd op elkaar. Met geduld bereid. Toegewijd. En met liefde. Heel veel liefde. Eten: het gesprek van de dag voor Italianen. Zoals wij Nederlanders uren met elkaar kunnen praten over het weer, zo kunnen Italianen elkaar dagelijks uren onderhouden over eten. De kunst van niets iets te maken. Maar dat wel heel erg goed doen. Tot kunst verheffen. Levenskunst.

Overleefkracht

Ook wij, Verlaat Verdriet-ers stonden in onze jeugd voor de taak te overleven. Er iets van te maken. Ons aan te passen aan nieuwe omstandigheden. Omstandigheden waar we niet om hadden gevraagd. Die niet goed waren voor ons. Aan een leven zonder onze ouder(s). Overleven is dan geen levenskunst. Overleven is dan noodzaak. Je moest je staande zien te houden in onomkeerbaar veranderde omstandigheden. Boven je macht grijpen. Op je tenen lopen. Je ontwikkelde overlevingspatronen.

Veranderkracht

‘Volwassenen die in hun jeugd een ouder hebben verloren, hebben aangetoond dat ze onder moeilijke omstandigheden groot hebben kunnen worden.’ Zo verwoordde jaren geleden een orthopedagoge voor mij iets waar ik zelf altijd heel anders naar had gekeken. Zelf zag ik alleen maar hoe gevangen ik zat in mijn overlevingspatronen. Hoe die patronen mij staande hielden. Verhinderden om te groeien. Tot die tijd zag ik alleen maar wat ik in mijn eigen ogen niet goed deed. Hoe ik altijd weer faalde in wat ik deed. Leefde ‘met de rem erop’. Vanaf dat moment kon ik anders naar mezelf kijken. Kon ik zien dat mijn overleefkracht ook mijn veranderkracht kon zijn. De kracht om mijn leven te veranderen. Zo veranderde mijn verlate rouwproces steeds meer in een avontuur van verandering. Van levenskunst. De kunst van het overleven. L’ arte di arrangiarsi.

In memoriam Kars van Voorthuizen

‘Ik heb afscheid moeten nemen van mijn lieve zoontje, mijn moeder en vele die ik liefheb‘. Tot mijn ontsteltenis las ik gisteren het overlijdensbericht van Kars van Voorthuizen op Facebook. Kars van Voorthuizen, 19 november 1993 – 25 maart 2024.

Verlaat Verdriet-er

Vijf jaar geleden deed Kars bij mij mee aan een Verlaat Verdriet-workshop. In datzelfde jaar was hij deelnemer aan de eerste Weg van liefde in Codiponte. Kars, een man van uitersten. Begenadigd fotograaf met een speciaal oog voor perspectieven. Wereldreiziger. Hartstochtelijk duiker. Tegelijkertijd een Verlaat Verdriet-er die z’n plek niet kon vinden. Jong zijn vader Gert Jan verloor. Kort voor de Verlaat Verdriet-workshop ook zijn broer Jort op vijfentwintigjarige leeftijd, aan dezelfde ziekte als hun vader.

Zijn verlangen naar leven vaak even groot als zijn verlangen bij zijn vader en zijn broer te zijn. Strijd met zichzelf. Strijd met de mensen van wie hij het meeste hield. Die het belangrijkst voor hem waren. Strijd met leven. Strijd met dood.
We ontmoetten elkaar jaren geleden in de haven van Harlingen. Reisden samen een stukje met de trein naar Leeuwarden. In Franeker stapte Kars uit. Ik zag een geslagen man de trein uitlopen. Gebukt onder de zware last van zijn bestaan. ‘Hoe moet dit ooit nog goedkomen’ vroeg ik me af.

Vader met zoon

Kars vond een plekje in een project voor begeleid wonen. Jaren hadden we weinig tot geen contact. Tot Kars mij twee jaar geleden het bericht stuurde van de geboorte van zijn zoon. Jip. Kars en Jip. Iconische foto van een trotse vader, die zijn pasgeboren zoon op handen draagt.

Liefde

Mijn gedachten, en mijn liefde gaan uit naar deze jonge vader. Overleden aan de ziekte waaraan ook zijn vader en zijn broer overleden. Die zijn nog hele jonge zoontje los moest laten. Naar zijn zoontje, dat al zo jong zijn vader moet missen. Dat een leven voor zich heeft zonder zijn vader Kars. De vader die zo trots was op hem.
Mijn gedachten gaan ook uit naar de moeder van Kars. De vrouw die jong haar man Gert Jan verloor, de vader van haar beide zoons. Die haar zoon Jort verloor op vijfentwintigjarige leeftijd. En nu, nog geen tien jaar later, haar eenendertigjarige zoon Kars.

‘Ben nu bij Gert Jan en Jort.’ staat op het bericht van overlijden.
Kars, mooie, bijzondere, zoekende man. Wat had ik je graag nog eens willen spreken.