• | |

    Het stiefmonster

    DoorTitia Liese

    Het stiefmonster

    ‘Ik ben 53 jaar. Toen ik 1,5 was overleed mijn moeder. Mijn vader had al snel een nieuwe vrouw. Zij wilde geen kinderen, maar was hevig verliefd op mijn vader. Mij moest ze op de koop toenemen. Ik heb haar altijd het stiefmonster genoemd. Ik wil graag meedoen aan de workshop.’

    Enige jaren geleden werd ik, een paar dagen voor de start van een Verlaat Verdriet-workshop, gebeld. Ik werkte toen nog op lokatie, in groepen van rond de 12 deelnemers. Er was nog plaats. ‘Je bent welkom’, zei ik tegen haar.

    Welkom

    ‘Ik moet je nog wel iets vertellen’, zei ze vervolgens. ‘Vorige week heb ik een zelfmoordpoging gedaan. Het was de bedoeling dat die zou slagen.’
    Na deze mededeling aarzelde ik. Kan dat? Kan iemand zo kort nadat ze haar leven wilde beëeindigen meedoen aan een groep? Kan dat voor de groep? Ik moest een besluit nemen. Waar zou deze vrouw anders terecht kunnen met haar Verlaat Verdriet-thema’s? Ik besloot dat ze mee kon doen. ‘Je bent welkom’.

    Nieuwe familie

    Een paar dagen later start de workshop. Ze is gekomen. Een prachtige vrouw, die zichtbaar in welstand leeft. Gebracht door een prachtige man. Haar man. De vader van haar 3 kinderen.
    We werken die dagen in een hele bijzondere groep. Een groep die haar totaal opneemt. Waarin ze welkom is. Waar ze helemaal deel van uitmaakt. ‘Jullie zijn mijn nieuwe familie. Zo voel ik het en wat ben ik daar gelukkig mee.’
    De groep komt na de workshop nog een paar keer bij elkaar. Toch komt een aantal jaren later het bericht dat ze is overleden. Alsnog. Door zelfdoding.

    Stief(-)

    Vaak heb ik nog gedacht aan de naam die deze Verlaat Verdriet-er de tweede vrouw van haar vader gaf.
    Stiefmonster.
    Andere namen voor stiefmoeders kende ik al.
    Stiefloeder.
    De heks.
    Of, aanmerkelijk vriendelijker, Stiefje.

    Stiefmonster.
    Wat een pijn.
    Wat een verdriet.
    Wat een eenzaamheid zit opgesloten in dat woord.
    Dat woord van deze vrouw. Voor wie het leven te zwaar werd om te leven.

  • | |

    Hartelijk welkom in de wereld van Verlaat Verdriet

    DoorTitia Liese

    Hartelijk welkom in de wereld van Verlaat Verdriet

    Voorwoord van Stephanie Braggaar
    uit Gat in je ziel. Helen door schrijven.

    Hartelijk welkom in de wereld van mensen die jong hun ouder(s) zijn verloren: ‘Verlaat Verdriet’.
    De wereld van bijzondere mensen, die zich soms zo anders voelen dan andere mensen.
    Waar mensen zich zo vaak onbegrepen voelen.
    Waar veel kennis is.
    Hartelijk welkom, treed binnen, open uw ogen en luister.

    Luister aandachtig en zie onze kracht. Luister naar ons verhaal en neem ons serieus.
    Plaats ons niet in hokjes, maar zie wat ons is overkomen.
    Zie ons doorzettingsvermogen en onze creativiteit om in deze wereld te overleven na het op jonge leeftijd verliezen van onze ouder(s).
    Zie hoe wij ons staande hebben gehouden.
    Hoe we abrupt volwassen werden.
    Hoe wij de wereld om ons heen zelf moesten ontdekken, zonder aan de hand mee genomen te worden.

    Zie onze prestatie(s) en geef ons dat compliment, ook al kunnen we dat moeilijk incasseren.
    (Probeer te) Begrijp(en) dat wij moeite hebben om ruimte in te nemen.
    Om hulp te vragen.
    En moeilijk afscheid kunnen nemen.
    We worden – alleen maar – gehinderd door verliesangsten uit het verleden.
    We zijn bang voor verandering door de ervaring van het op jonge leeftijd verliezen van onze ouder(s). Dan is het toch niet zo vreemd dat we abrupt de verbinding kunnen verbreken en een muurtje om ons heen bouwen?

    Zie en luister hoe onze stoere en zelfstandige buitenkant er van binnen uitziet.
    Zie dat wij voortdurend leven met een vals alarm. Dat chronisch waakzaam zijn en je steeds weer aanpassen zo vermoeiend is.
    Dat we door ons steeds weer aan te passen, altijd te geven en altijd te zorgen voor anderen, onze eigen lat steeds hoger zijn gaan leggen.

    Snap dat we alles onder controle proberen te houden. Uit ervaring weten we dat het kan zo afgelopen zijn.
    Help ons onze échte kwaliteiten te ontdekken en zelfvertrouwen terug te winnen.
    Help ons weer vertrouwen te krijgen in de toekomst.
    Onze angsten te overwinnen.
    En weer te genieten van het leven.

    [NB: Tekst Welkom in de wereld van Verlaat Verdriet bewerkt voor het web op 1 november 2018]

    Tips

    Masterclass Helen door schrijven

    Titia Liese en Els Pronk

    Unieke Masterclass ter gelegenheid van het verschijnen van het nieuwe boek van Titia Liese, in samenwerking met Stephanie Braggaar.
    Op 10 november 2018.
    Lees meer

    Gat in je ziel

    Het nieuwste boek van Titia Liese, in samenwerking met Stephanie Braggaar, bestel je hier

  • | |

    We hebben onze mijlpaal bereikt!

    DoorTitia Liese

    Mijlpaal

    Er stond een dikke vette mijlpaal voor donderdag 4 oktober 2018 in onze agenda. De deadline voor ons boek Gat in je ziel. Helen door schrijven. We hebben hem met succes bereikt – die dikke vette mijlpaal!
    In eerdere blogs maakte ik melding van het te verschijnen boek in In blijde verwachting van een boek en Gat in mijn ziel
    Het uitkomen van het boek Gat in je ziel op 10 november 2018 is dus nu met rasse schreden dichterbij gekomen.   

    Samenwerking

    Zelf geef ik er de voorkeur aan mijn boeken uit te geven in eigen beheer. Met mijn eerdere boeken (Gids voor Verlaat Verdriet, Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek en Teruggaan, om verder te kunnen) heb ik dat eveneens gedaan. Zo heb ik van het begin tot het eind de regie over alles: van idee via tekst via vormgeven naar uitgeven.
    Samen met Stephanie Braggaar ben ik aan het werk gedaan in een strakke tijdsplanning. De verschijningsdatum van het boek hebben we gepland op 10 november 2018. Om de deadline te halen maakten we een zeer strak tijdsplan. Zo, dat we het maniuscript voor zaterdag 13 oktober 2018 kant en klaar zouden kunnen inleveren bij de drukker.
    Het was stevig doorwerken, dit voorjaar en deze zomer.
    Blogs selecteren (Stephanie en ik).
    Ze bewerken voor een uitgave op papier (ik).
    Besluiten nemen over boekvormgeving (Stephanie en ik).
    Illustraties uitzoeken (Stephanie en ik).
    Vormgeven (Stephanie).
    Dummy ontvangen (Stephanie en ik).
    Controleren, controleren, controleren (Stephanie en ik).

    Gat in je ziel

    Het is gelukt. We hebben de mijlpaal van de deadline gehaald. Woensdag a.s. gaat het manuscript naar de drukker. We zijn dus nu in blijde verwachting van het boek, waarvan de titel inmiddels Gat in je ziel. Helen door schrijven is geworden, in definitieve druk .

    Masterclass Helen door schrijven

    Op 10 november 2018 verzorgen Els Pronk en ikzelf samen de masterclass Helen door schrijven.
    Ervaar de helende kracht van schrijven.
    Doe mee aan deze masterclass op zaterdagmiddag 20 november 2018 in Harderwijk.
    Meld je snel aan, je bent van harte welkom.

    Duits

    Inmiddels is bekend geworden dat Gat in je ziel. Helen door schrijven vertaald gaat worden in het Duits.
    Een prachtige volgende stap!

  • | | |

    Onveilig en onbeschermd

    DoorTitia Liese

    Onveilig

    Verlaat Verdriet-ers herkennen elkaar vaak in gevoelens van onveiligheid. Als ervaringsgenoten hoef je niet zoveel uit te leggen over je onveilig voelen. Na het overlijden van je ouder voelde je leven niet meer als veilig.
    Soms is dat wel moeilijk uit te leggen aan andere mensen.
    Want wat is onveilig precies?
    Wat is je onveilig voelen?
    Wat was er?
    Wat was er niet waardoor je je niet meer veilig voelde?

    Bedreigend

    Was onveilig ook bedreigend?
    Wat was bedreigend precies?
    Waar gaat het dan om?
    Een stiefouder die je niet aardig vond. Was dat onveilig? Was dat bedreigend?
    Soms is het duidelijk wat bedreigend was. Bijvoorbeeld een agressieve of opdringerige stiefouder is bedreigend. Dan is je leven onveilig geworden.
    Of een ouder die als gevolg van het verlies van haar/zijn partner alcoholist is geworden. Of suïcidaal. Je wist nooit meer waar je aantoe was. Dat is bedreigend. Ook dan is je leven onveilig geworden.
    Maar het schijnbaar ‘gewone’ kinderleven na het verlies van je ouder – hoe leg je uit aan andere mensen dat je je niet meer veilig voelde? Zet je niet andere mensen op het verkeerde been omdat onveilig snel associeert met bedreigend? 

    Onbeschermd

    Gisteren, na een bijzondere terugkomdag, realiseerde ik me plotseling: zou het niet beter zijn te zeggen Ik voelde me niet meer beschermd (of niet meer voldoende beschermd) na het overlijden van mijn ouder.
    Onbeschermd.
    Dat kunnen andere mensen waarschijnlijk beter plaatsen als je zegt dat het niet meer veilig voor je was. Dat je je niet meer veilig voelde. Dat gevoelens van onveiligheid nog altijd een (grote) rol spelen in je leven.
    Dat kunnen andere mensen waarschijnlijk wel begrijpen na het onomkeerbare verlies van een ouder in je jeugd: je voelde je niet meer beschermd.