• | |

    Lunigiana, land van de maan

    DoorTitia Liese

    Verbaasd kijk ik naar het maan-vormige hoofd aan de buitenmuur. Ik zie een maan-hoofd dat even verbaasd naar mij terug lijkt te kijken.
    Ik sta voor een van de huizen in het Middeleeuwse gedeelte van het beneden-dorp Codiponte. Hoe vaak ben ik langs deze gevel gelopen, zonder deze replica van het mysterieuze erfgoed van de Lunigiana te zien? Hoe is het mogelijk dat ik dit – echt niet zo kleine – beeld niet eerder heb opgemerkt? Terwijl ik zoveel keren door Codiponte ben gelopen. Op zoek naar oer-oude symbolen. Naar oude symbolen. Naar meer moderne symbolen.

    Ik kijk naar het beeld. Maak een foto. Ik heb het bewijs. Dit beeld heb ik echt gezien. En op de foto gezet. Ik weet het dus zeker. Dit maan-hoofd heb ik gezien.
    Maar..
    Twee dagen later ga ik nogmaals op zoek naar dit beeld. In de hoop een nog betere foto te maken. Dan blijkt dit beeld – voor mij althans – opnieuw onvindbaar te zijn. Geen idee waar ik het terug kan vinden. Wat een bijzondere ervaring.

    Lunigiana

    Codiponte, deel van de gemeente Casola in Lunigiana. Lunigiana. Land van de maan. In het uiterste noordwesten van Toscane. Nog onontdekt door toeristen. Een van de oudst-bewoonde gebieden van Italië. Getuige de vele geheimzinnige menhirs (stèles) in het stroomgebied van de rivier de Magra. Ontstaan ver voor de jaartelling, en ver voor de uitvinding van het schrift. Afbeeldingen van vrouwen. Van mannen. Gehakt uit – en in – steen.

    Luni

    Lunigiana, land van de maan. Vernoemd naar de Romeinse havenstad Luni. De havenstad (nabij de huidige havenstad La Spezia) waar ooit in de Romeinse tijd, het sneeuw-witte marmer werd verscheept. Gewonnen in de, nog altijd bestaande, marmergroeven van Carrara en Massa.

    Museum van de stèles

    In Pontremoli vind je het prachtige museum met vele stèles die gevonden zijn in het stroomgebied van de Magra. Een prachtig museum, dat een bezoekje meer dan waard is.

    Lees meer

    Museo delle statue stele Pontremoli 

  • | | | |

    ‘Ik hoef dit niet alleen te doen’

    DoorTitia Liese

    Een andere manier van financiering. In plaats van de toegezegde Europese subsidies. In deze Codipontse week gaat er dagelijks van alles door me heen. Gevoelens. Gedachten. Gedachten. Gevoelens. Niet meer blijven wachten op wat komen gaat. Of niet komen gaat. Zelf de regie nemen.

    Raad & daad

    Het meest bijzondere wat zich deze week in mij voltrekt is een groeiend gevoel. ‘Ik hoef dit niet alleen te doen.’
    Wegen zoeken naar andere vormen van financiering. Er komen namen bij me op van mensen die me mogelijk bij kunnen staan. Bij het vormgeven van plannen. Bij het uitvoeren van plannen. Verlaat Verdriet-ers binnen mijn – inmiddels omvangrijke – Verlaat Verdriet-netwerk. Verlaat Verdriet-ers die de waarde hebben ervaren van mijn Verlaat Verdriet-werk. Die mijn werk een warm hart toedragen. Maar ook mensen buiten mijn Verlaat Verdriet-werk. Mensen die een andere relatie hebben met geld dan ik. Die de waarde zien van deze plek als onderdak voor mensen die op zoek zijn naar heling van oud zeer. Die me willen helpen denken. Me adviezen willen geven. Me bijstaan met raad & daad. ‘Ik hoef dit niet alleen te doen.’

    Veranderde reacties

    In de tijd dat ik bezig was het huis aan te kopen, tussen 2021 en 2022, reageerden sommige mensen die ik het vertelde positief. Maar de meeste reacties die ik kreeg waren terughoudend. Of zelfs negatief. ‘Waar begin je aan.’ Je bent gek, op jouw leeftijd.’ ‘Zeker zo’n ‘Ik vertrek-verhaal.’
    Hoe anders zijn de reacties die ik nu krijg van de mensen die ik spreek. ‘Wat een prachtig en bijzonder project.’ ‘Dat gaat vast lukken.’ ‘Ik denk graag met je mee.’ ‘Ik help je graag met wat binnen mijn vermogen ligt.’

    Weelde

    Wat een bijzonder gevoel voor een Verlaat Verdriet-er die toch nog wel eens, stiekem, diep van binnen, denkt: ‘Ik heb m’n hele leven alles alleen moeten doen.’ Wat een weelde!

    Samen

    Wat ‘niet alleen doen’ betreft: de enorme, niet aflatende inzet van Maartje Schönefeld voor het hele project (het behoud van de huisjes op het pleintje van Codiponte Castello) staat buiten kijf. Zonder het doorzettingsvermogen van Maartje was er helemaal geen project op het pleintje. Als ik ergens ooit een heel groot SAMEN heb ervaren, dan is het in deze samenwerking met Maartje, en met haar partner Davide.
    Heb je nog geen kennis gemaakt met Maartje en met Davide, en met de omgeving van dit nog onbekende deel van Toscane: de Lunigiana: doe dat dan vooral gauw via de link Droomhuis gezocht.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg
    Een innerlijk proces krijgt vorm
    Een bestemming voor het huis

    Verder

    Over Casa Bicaudata en ons pleintje vertel ik je graag meer in volgende blogs.

  • | | |

    Een innerlijk proces krijgt vorm

    DoorTitia Liese

    ‘Niemand weet hoe dit verder gaat verlopen. Misschien is het tijd na te denken over een andere manier van financiering’ schrijft Maartje me in haar mail van afgelopen februari. Ik schrik me een hoedje. Daar heb ik niet op gerekend. Daar ben ik niet op berekend. Ik schuif het voor me uit. Misschien valt het allemaal wel mee met die subsidies. Er gebeuren vast gekkere dingen in Italië.

    Tot ik vorige week in Codiponte een ruime week verbleef bij Maartje en Davide. En Maartje me, deze keer wat indringender, voorlegt dat een andere manier van financiering ruimte zou geven om aan de slag te gaan met het huis. ‘Hoe langer we wachten, hoe meer het huis beschadigd raakt. Het dak moet dicht. De muren moeten aardbevingsbestendig worden gemaakt. Het is niet verstandig te wachten op iets waarvan niemand weet wat ermee gaat gebeuren. Wanneer het gaat gebeuren. Of het nog gaat gebeuren. Hoe langer het duurt, hoe hoger de kosten voor restauratie worden.

    Omslag

    Wat Maartje me nu, terecht, voorlegt betekent dat ik nu echt een forse innerlijke omslag moet maken.
    Die omslag voltrekt zich. In de rust en de stilte van Codiponte voel ik de verandering in mij vorm krijgen. Voel ik de ruimte voor andere perspectieven. Perspectieven voor een nieuwe toekomst van het huis dat ik meteen na aankoop een naam heb gegeven. Casa Bicaudata. Het huis van de tweestaartige meermin.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg

  • | | |

    Codiponte houdt je vast

    DoorTitia Liese

    ‘Codiponte houdt je vast’ reageert Maartje lachend als ik haar vertel dat ik niet kan vertrekken door een staking op het vliegveld van Pisa. En ja. Dit is de tweede keer dat ik niet vertrek op het geplande moment. ‘Gezellig dat je nog een paar dagen blijft’ zegt Maartje. ‘We hebben plek voor je. Het gezelschap dat ‘het gele huis’ heeft gereserveerd heeft recent de reservering ongedaan gemaakt.’

    Villa le Muse

    Na een bijzondere week in appartement Fienile, het appartement dat Maartje voor mij had gereserveerd op de Concia, mag ik nu nog een paar dagen helemaal in m’n eentje verblijven in Villa le Muse. De plek waar ik normaal gesproken mijn schrijfretreat De weg van liefde geef. Wat een hartelijke gastvrijheid! Wat heerlijk nog een paar dagen mee te mogen genieten van de maaltijden die Davide met zoveel zorg en liefde voor ons bereidt. En die Maartje met evenveel zorg en liefde voor ons opdient op de binnenplaats van La Concia.

    Codiponte

    Wat een weelde om nog een paar dagen te mogen verblijven in Codiponte. De plek van rust en stilte, die zoveel ruimte geeft aan innerlijk werk. Want ja. Innerlijk werk moet ik wel verzetten. De blokkade die de premier van Italië, mevrouw Meloni, heeft opgeworpen voor de doorbetaling van de subsidies die ook mij waren toegezegd voor de restauratie van het pand dat ik heb aangekocht, vraagt wel een heel andere manier van denken van ons. Van mij.
    Maar daarover vertel ik je graag later. In een volgende blog.