• | |

    Het stiefmonster

    DoorTitia Liese

    Het stiefmonster

    ‘Ik ben 53 jaar. Toen ik 1,5 was overleed mijn moeder. Mijn vader had al snel een nieuwe vrouw. Zij wilde geen kinderen, maar was hevig verliefd op mijn vader. Mij moest ze op de koop toenemen. Ik heb haar altijd het stiefmonster genoemd. Ik wil graag meedoen aan de workshop.’

    Enige jaren geleden werd ik, een paar dagen voor de start van een Verlaat Verdriet-workshop, gebeld. Ik werkte toen nog op lokatie, in groepen van rond de 12 deelnemers. Er was nog plaats. ‘Je bent welkom’, zei ik tegen haar.

    Welkom

    ‘Ik moet je nog wel iets vertellen’, zei ze vervolgens. ‘Vorige week heb ik een zelfmoordpoging gedaan. Het was de bedoeling dat die zou slagen.’
    Na deze mededeling aarzelde ik. Kan dat? Kan iemand zo kort nadat ze haar leven wilde beëeindigen meedoen aan een groep? Kan dat voor de groep? Ik moest een besluit nemen. Waar zou deze vrouw anders terecht kunnen met haar Verlaat Verdriet-thema’s? Ik besloot dat ze mee kon doen. ‘Je bent welkom’.

    Nieuwe familie

    Een paar dagen later start de workshop. Ze is gekomen. Een prachtige vrouw, die zichtbaar in welstand leeft. Gebracht door een prachtige man. Haar man. De vader van haar 3 kinderen.
    We werken die dagen in een hele bijzondere groep. Een groep die haar totaal opneemt. Waarin ze welkom is. Waar ze helemaal deel van uitmaakt. ‘Jullie zijn mijn nieuwe familie. Zo voel ik het en wat ben ik daar gelukkig mee.’
    De groep komt na de workshop nog een paar keer bij elkaar. Toch komt een aantal jaren later het bericht dat ze is overleden. Alsnog. Door zelfdoding.

    Stief(-)

    Vaak heb ik nog gedacht aan de naam die deze Verlaat Verdriet-er de tweede vrouw van haar vader gaf.
    Stiefmonster.
    Andere namen voor stiefmoeders kende ik al.
    Stiefloeder.
    De heks.
    Of, aanmerkelijk vriendelijker, Stiefje.

    Stiefmonster.
    Wat een pijn.
    Wat een verdriet.
    Wat een eenzaamheid zit opgesloten in dat woord.
    Dat woord van deze vrouw. Voor wie het leven te zwaar werd om te leven.

  • | |

    Wat er op een middag in Harderwijk allemaal kan gebeuren!

    DoorTitia Liese

     

    Je zult ervan versteld staan hoeveel de zorgvuldig samengestelde schrijfoefeningen in de masterclass Helen door schrijven je in korte tijd zullen brengen. Wat er op een middag in Harderwijk allemaal kan gebeuren!

    Ik hoor en lees het in de mailtjes van mensen die zich met veel spijt afmelden voor de masterclass Helen door schrijven van komende zaterdag in Harderwijk. ‘Het is ook wel ver voor een middag’.
    En toch….. heb ik het gevoel dat ik je graag wil laten weten dat Els Pronk en ik samen een middagprogramma hebben gemaakt dat heel erg de moeite waard is. Zelfs voor een (verre) reis.

    Theater

    Desiree heeft een solo-voorstelling gemaakt, speciaal voor deze middag, met Verlaat Verdriet-thema’s. Je zult het deze middag tijdens haar voorstelling ervaren. Dit gaat over Verlaat Verdriet. Dit gaat over mij. 

    Inspiratie

    En wie weet brengt deze middag je de inspiratie om weer een nieuwe stap te zetten van verwerken en helen aan de hand van schrijven, bijvoorbeeld met BeeldTaal.

    Voor het schrijven tijdens de masterclass zijn Els en ik bij elkaar gaan zitten om een mooi programma samen te stellen. Een programma waarin je, ook al is de tijd misschien niet ruim bemeten, de helende kracht kunt ervaren van gefocussed schrijven.

    Meenemen

    Je neemt wat mee van deze masterclass. Namelijk een mooie schrijfervaring, nieuwe ontmoetingen met ervaringsgenoten, het speciaal voor deze schrijfmiddag gedrukte werkboekje en het nieuwe boek dat Titia Liese uitbrengt in samenwerking met Stephanie Braggaar.

    Data

    zaterdagmiddag 10 november 2018
    13:00 -17:30 uur

    Plaats

    Drukkerij en uitgeverij Wedding,
    Nobelstraat 16
    3846 CG  Harderwijk

    Aanmelden

    Aanmelden voor deze masterclass doe je via het inschrijfformulier.
    Je bent van harte welkom!

    BeeldTaal

    Voor de deelnemers aan deze middag, maar ook voor niet-deelnemers: we zijn er klaar voor om met je aan het werk te gaan met ons nieuwe tool BeeldTaal (zo nieuw dat je nog geen nadere informatie over dit gloednieuwe tool op onze sites kunt vinden).

    We werken in individuele sessies of desgewenst online.
    Neem contact op met Els Pronk in Groningen
    of met Titia Liese in Nunspeet via het contactformulier.

  • | | |

    Onveilig en onbeschermd

    DoorTitia Liese

    Onveilig

    Verlaat Verdriet-ers herkennen elkaar vaak in gevoelens van onveiligheid. Als ervaringsgenoten hoef je niet zoveel uit te leggen over je onveilig voelen. Na het overlijden van je ouder voelde je leven niet meer als veilig.
    Soms is dat wel moeilijk uit te leggen aan andere mensen.
    Want wat is onveilig precies?
    Wat is je onveilig voelen?
    Wat was er?
    Wat was er niet waardoor je je niet meer veilig voelde?

    Bedreigend

    Was onveilig ook bedreigend?
    Wat was bedreigend precies?
    Waar gaat het dan om?
    Een stiefouder die je niet aardig vond. Was dat onveilig? Was dat bedreigend?
    Soms is het duidelijk wat bedreigend was. Bijvoorbeeld een agressieve of opdringerige stiefouder is bedreigend. Dan is je leven onveilig geworden.
    Of een ouder die als gevolg van het verlies van haar/zijn partner alcoholist is geworden. Of suïcidaal. Je wist nooit meer waar je aantoe was. Dat is bedreigend. Ook dan is je leven onveilig geworden.
    Maar het schijnbaar ‘gewone’ kinderleven na het verlies van je ouder – hoe leg je uit aan andere mensen dat je je niet meer veilig voelde? Zet je niet andere mensen op het verkeerde been omdat onveilig snel associeert met bedreigend? 

    Onbeschermd

    Gisteren, na een bijzondere terugkomdag, realiseerde ik me plotseling: zou het niet beter zijn te zeggen Ik voelde me niet meer beschermd (of niet meer voldoende beschermd) na het overlijden van mijn ouder.
    Onbeschermd.
    Dat kunnen andere mensen waarschijnlijk beter plaatsen als je zegt dat het niet meer veilig voor je was. Dat je je niet meer veilig voelde. Dat gevoelens van onveiligheid nog altijd een (grote) rol spelen in je leven.
    Dat kunnen andere mensen waarschijnlijk wel begrijpen na het onomkeerbare verlies van een ouder in je jeugd: je voelde je niet meer beschermd. 

  • | |

    De overeenkomsten centraal zetten

    DoorTitia Liese

    In mijn praktijk ben ik gewend te werken vanuit – en met – de overeenkomsten tussen de Verlaat Verdriet-ers met wie ik werk. De overeenkomsten staan dus altijd centraal.

    Ieder op z’n eigen manier

    Je hoort het tegenwoordig vaak als het gaat om rouwen: ieder op z’n eigen manier. Na het dwangmatige fasen-denken is dat zeker een opluchting. Maar: zoals elk voordeel heeft ook dit voordeel z’n nadeel. Op je eigen manier betekent ook de verschillen benadrukken. De verschillen benadrukken betekent meestal verwijdering tussen personen. Je legt de nadruk op wat anders is, niet op de herkenning van de overeenkomsten.

    Overeenkomsten

    In mijn Verlaat Verdriet-werk ben ik met name altijd gefascineerd geweest door de overeenkomsten tussen de vele Verlaat Verdriet-ers met wie ik heb gewerkt. Ongeacht de leeftijd nu, de leeftijd van het verlies, man- of vrouwzijn, karakter, land van herkomst. Altijd weer hoor ik dezelfde thema’s.

    Verlaat Verdriet-thema’s

    Hoe kan dat? heb ik me vaak afgevraagd.
    Hoe kan het dat mensen die hun vader verloren voor hun geboorte, die een ouder verloren toen ze 2 waren, 5, 8, 10, 13, 15, 19, en alle leeftijden daartussen, toch altijd dezelfde thema’s noemen. Ook al zijn er nog zoveel verschillen in hun levensverhalen, als het gaat om de gevolgen van het vroege verlies van hun ouder(s) komen altijd dezelfde thema’s aan de orde.

    Bevindingen

    Ik hoef niet altijd alles te kunnen verklaren. Ik hoef niet altijd te weten hoe en waarom precies. Ik ben geen wetenschapper. Ik hoef mijn bevindingen niet te bewijzen. Wat ik zie en wat ik hoor hoef ik niet onder te brengen in statistieken.
    Ik kan mijn bevindingen voorleggen aan de Verlaat Verdriet-ers met wie ik werk.
    Ik kan ze vragen: hoe zit dat bij jou?
    Wat heb jij ervaren?
    Wat heb jij meegemaakt?
    Ik kan mijn kennis van jaren met ze delen.

    Werken met de overeenkomsten

    Werken met de overeenkomsten.
    Veiligheid.
    Ruimte voor verandering.
    Bemoediging.
    Delen en leren van elkaar.
    Dat is de kracht van mijn Verlaat Verdriet-werk.
    De overeenkomsten centraal zetten.