Veerkracht en weerbaarheid
Veerkracht
Veerkracht is een woord dat te pas en te onpas opduikt. Een soort van modewoord. Zeker in de wereld van verlies en rouw.
Bij mij roept dit gemakkelijke gebruik van het woord veerkracht altijd weer wrevel op.
Want.
Stel.
Je bent in je jeugd je ouder – of je beide ouders – verloren door overlijden.
Stel.
Als volwassene word je geconfronteerd met tal van moeilijkheden in jezelf. In je leven.
Heeft je veerkracht dan gefaald? Heb jij dan gefaald? Moet je je daarvoor schamen?
Terwijl je al je beschikbare veerkracht hebt gestoken in overleven (?).
Weerbaarheid
Afgelopen vrijdag had ik, samen met Gerardine, een gesprek bij mijn uitgever over een nieuw te schrijven/maken project in verband met verlies en rouw in de klas. Gerardine heeft een lange staat van dienst in het onderwijs. Onder veel meer heeft ze jarenlang de functie gehad van vertrouwenspersoon op een scholengemeenschap.
In ons gesprek zei Gerardine: ‘We doen tegenwoordig zo ons best om kinderen te behoeden voor pijn en verdriet. En dat is zo slecht voor de ontwikkeling van hun weerbaarheid!’
Kwartje
Mijn kwartje kon ik met een knal horen vallen.
Misschien jij het jouwe ook?
Wordt vervolgd.
