• | |

    Van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde

    DoorTitia Liese
    Ada de Vette schreef een prachtig gedicht over haar ervaring tijdens onze biografische retreat De weg van liefde bij Maartje en Davide in Codiponte. Ada heb ik gevraagd of ik haar blog mag delen – gelukkig heeft Ada me daarvoor toestemming gegeven. Ik deel haar blog Van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde op deze plaats graag met je.

    Van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde

    Verlies

    Toen ik tien jaar oud was verloor ik mijn vader. Hij overleed op zijn werk aan een acute hartaanval. Deze gebeurtenis heeft veel impact gehad op mijn leven.
    Hoe? Dat heb ik lange tijd niet geweten. Er was altijd een gevoel van gemis en eenzaamheid op de achtergrond aanwezig, maar als jong kind leerde ik dat ik door moest gaan, sterk zijn, mijn eigen weg zoeken.

    Verdriet

    Het verdriet van mij, mijn moeder, broers en zussen was te groot om elkaar tot steun te kunnen zijn. Ik werd een eiland in een onveilige wereld, die elk moment kan instorten. Dat was mij immers eerder overkomen, dus waarom zou ik er op vertrouwen dat het niet nog een keer zou gebeuren.

    Doorgaan

    Zo voelde het voor mij in ieder geval. En ondertussen ging ik dapper door. Maakte de basisschool af, doorliep de middelbare school, ging studeren, kreeg een baan, een man, twee dochters. Een vervuld bestaan, met hoogte- en dieptepunten, waar toch altijd een grauwe zweem overheen hing. Ik wist het niet. Het verdriet was er altijd, maar ik voelde die nooit echt. Eigenlijk een beetje zoals ik dit stukje geschreven heb. Vlak en grijs.

    Verlaat Verdriet

    Pas veel later ben ik mijn verdriet gaan voelen. ‘Verlaat verdriet’ wordt het ook wel genoemd. Ik was vastgelopen in mijn opgekropte verdriet en ik was op zoek naar oorzaken. Al googelend kwam ik uit op de website van Titia Liese over verlaat verdriet. Er ging een wereld voor me open. Ik herkende zoveel van de verschijnselen die zij beschreef van mensen die op jonge leeftijd een ouder hadden verloren. Hier begon ook mijn zoektocht naar mijn vader en de band die ik nooit met hem heb opgebouwd. Hij mocht er weer zijn in mijn leven en ik ontdekte dat ik veel met hem gemeen had. Zijn liefde voor de natuur en muziek, zijn vriendelijke aard en loyaliteit, zijn gemoedelijkheid.
    Hoe meer ik me met hem verbond, hoe meer ik emotie kon toelaten in mijn leven. Boosheid en verdriet, het mag er weer zijn. Net als genieten van de mooie dingen in het leven.

    Codiponte

    Tijdens de biografische retreat De weg van liefde met Titia in Codiponte schreef ik een Pantoum. Het was het startpunt van mijn heling en mijn weg van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde. Ik deel hem hier graag.

    Pantoum

    Ik maak contact
    Ik loop omhoog naar het oude klooster
    Ik zie het zonlicht door de bladeren vallen
    Plots is mijn vader er ook
    Ik loop omhoog naar het oude klooster
    Genieten hè Pap
    Plots is mijn Papa er ook
    Fijn dat ik hier met jou kan lopen
    Genieten hè Pap
    Wat had ik dit graag vaker met je willen doen
    Fijn dat ik hier met jou kan lopen
    Het brengt me terug naar die ene keer in Duitsland
    Wat had ik dit graag vaker met je willen doen
    En wat zie ik je nu, op dit moment
    Het brengt me terug naar die ene keer in Duitsland
    Zo zal het nooit meer zijn
    En wat mis ik je, nu op dit moment
    Ik zie het zonlicht door de bladeren vallen
    Zo zal het nooit meer zijn
    Ik maak contact

    Ada de Vette

    http://agaatcoaching.nl
  • | |

    De weg van liefde in Villa Le Muse

    DoorTitia Liese

    Villa Le Muse

    ‘We veranderen de naam van het grote huis in Villa Le Muse. Villa De Muzen. Er blijken teveel villa’s in de buurt te zijn met de naam Villa La Sorgente (Villa De Bron). Dat werkt verwarring in de hand. En dat willen we niet. Daarom hebben we gekozen voor een nieuwe naam: Villa Le Muse.’ vertelt Maartje aan de telefoon. ‘Op onze nieuwe site gaan we ook de naam Le Muse gebruiken.’

    De drie Muzen

    Ik verheug me. Wat een mooie, passende naam. De Muzen. Ken je ze? De drie oer-muzen: Melete (muze van de meditatie). Mneme (de muze van de herinnering). Aoede (muze van het lied).

    Muzen houden zich graag op in de bergen. Op groene vlakten. Bij bronnen. Aan de voet van bergen.
    Kijk eens goed naar de foto hierboven. In de top van Codiponte ligt het grote (gele) huis. Achter het grote huis, aan de voet van de berg, zie je de groene vlakte. De bomen. Daar bevindt zich de bron die hoort bij Villa Le Muse.

    Muzen komen tevoorschijn om je bij te staan. Als ze de rust voelen. Aandacht. Toewijding. Liefde. Muzen werken graag met je samen. Als jij de tijd neemt om ze te ontvangen.
    Ze laten zich door je uitnodigen als ze jouw aandacht voelen. Jouw toewijding. Jouw liefde.

    De negen Muzen

    Graag stel ik nog de (nieuwere) negen muzen aan je voor. Ook zij hebben hun plek in Villa De le Muse. Ook zij staan je graag bij.
    Ontmoet Clio, muze van de geschiedschrijving en het heldendicht.
    Euterpe, muze van de lyrische poëzie en het fluitspel.
    Kalliope, muze van het heldendicht, de filosofie en de retoriek.

    Ze zijn er. In Villa Le Muse. Ook voor jou.

  • | |

    Worstelingen van een onsterfelijke Verlaat Verdriet-er

    DoorTitia Liese

    Wie kent dit fragment niet. Deel uit de muurschilderingen die Michelangelo Buonarroti aanbracht in de Sixtijnse kapel in Rome.

    Michelangelo Buonarroti

    Michelangelo Buonarroti, 1475-1564, 6 jaar toen hij zijn moeder verloor. Verlaat Verdriet-er van wereldformaat. Beeldhouwer. Schilder. Fresco-ist, Architect. Schrijver. Onsterfelijke maker van de David. De Heilige Familie. Piëta. Fresco’s in de Sixtijnse kapel. De graftombe van paus Julius II. Architect van de koepel van de basiliek van Sint Pieter in Rome. Dichter. Enzovoort. Enzovoort.

    Genie

    We kennen hem als onsterfelijk genie. Maar hoeveel weten wij van het gekwelde leven van deze Verlaat Verdriet-er? De man die zich altijd achtergesteld voelde. Niet gehoord. Niet gezien. Gehoond door zijn familie, terwijl hij zijn familie onderhield. Altijd bang voor tekort. Voor ondergang. Die van conflict naar conflict ging. Leefde in de ene Italiaanse stad na de andere. Altijd weer op de vlucht.

    De man die worstelde met zijn kunstenaarschap. Met zijn grootsheid. Met zijn gekwetste kinderziel. De conflicten in de roerige tijd waarin hij leefde. De veranderingen in zijn tijd. De onzekerheden.

    Kunstenaar in wie de uitbeelding van menselijke emoties als nooit tevoren gestalte kreeg.
    De man die geleden heeft onder zijn kunstenaarschap.

    De hemel van de paus

    Ik las het boek De hemel van de paus – Michelangelo en de Sixtijnse kapel. Geschreven door Ross King.
    Ik geef het graag aan je door.

  • | |

    Ik kan altijd een lichtje maken

    DoorTitia Liese

    Ik kan altijd een lichtje maken.

    Wintertijd. Ze hangen weer: de lichtjes.

    Depressie

    Lang geleden, in een tijd van langdurige depressie, besloot ik in de wintertijd een trosje lichtjes voor mijn raam te hangen. Ik zag in een najaar zo’n trosje kerstboomlichtjes hangen voor een raam. Dat inspireerde me. ‘Zo kan je elke dag je eigen lichtje aansteken’ ging door me heen.

    Lichtjes

    Zo gedacht, zo gedaan. Ook ik hing een trosje kerstboomlichtjes voor m’n raam. Elke dag dat het langdurig somber en donker was deed ik ze aan. Het verbond me elke keer weer met het gevoel: ‘Ik kan elke dag m’n eigen licht maken’. 

    Licht maken

    Nog altijd hang ik als de wintertijd ingaat de lichtjes op. Elk jaar blijven de lichtjes hangen ze tot de zomertijd weer ingaat. Als ik me niet lekker voel en vooral op dagen van regen, somberheid en donkerte maak ik licht.
    ‘Ik kan altijd een lichtje maken.’

    Gat in je ziel

    ‘Licht maken’ is een blog uit de verzameling blogs in het boek Gat in je ziel (bladzijde 62).
    Boek bestellen: www.gatinjeziel.nl
    Prijs: € 10,-