• | | | | | |

    Sterk en volwassen: een praktijkvoorbeeld

    DoorTitia Liese

    Steeds vaker kom ik het tegen in mijn praktijk, de Verlaat Verdriet-ers die zo zijn vastgelopen dat ze geen andere mogelijkheid meer zien dan hulp te zoeken. Verlaat Verdriet-ers die zich onmiddellijk, in het eerste gesprek met de hulpverlener, niet gehoord, niet gezien, niet serieus genomen, afgewezen en gekleineerd voelen (terwijl de hulpverlener naar alle waarschijnlijkheid de bedoeling heeft gehad de hulpvrager juist een hart onder de riem te steken). Zo ook S. Enkele maanden geleden nam ze contact met me op. S., nu midden 20, verloor als kind haar beide ouders. Ze heeft gevochten als een leeuw om zich staande te houden, en zo goed en zo kwaad als dat ging haar opleiding af te maken. In het eerste jaar van haar studie begon haar lijf te protesteren. Kleine en grotere ongelukjes ‘overkwamen’ haar, ze ontwikkelde zware migraine. Ook psychisch kreeg ze steeds meer klachten. Studeren lukte niet meer. Ze besloot zich aan te melden voor hulp.

    Je hebt het tot nu toe prima gered

    Zo kwam S. bij een psychiater terecht. Hij hoorde haar aan. Zijn conclusie deelde hij haar al snel aan haar mee: ‘Je hebt je tot nu toe prima gered. Er is niets met je aan de hand’. Volkomen beduusd verliet ze de praktijkruimte. ‘Dan zal ik wel gek zijn’, bedacht ze en probeerde haar leven zoals het was geweest voor ze vastliep weer op te pakken. Dat mislukte volkomen, maar hulp vragen: dat durfde ze eigenlijk niet meer. De reactie van de psychiater was als een koude afwijzing bij haar binnen gekomen. Uiteindelijk, na een zoektocht op het web vond ze mij. En nam, gelukkig, contact met me op.

    Sterk en volwassen

    ‘Ik zie een sterke vrouw tegenover me zitten, die het verlies van haar vader heel volwassen heeft verwerkt’, zegt de huisarts tegen M. M, eind 20, verloor op haar 15e haar vader. Ze had zich bij de huisarts gemeld omdat ze vast was gelopen. Ook zij ging naar de huisarts omdat ze voelde dat dringend hulp nodig had om niet te verzanden en nog verder vast te komen zitten. Ook M. voelde zich niet gehoord, niet gezien en niet serieus genomen door de huisarts. ‘Als er nog eens iets is, mag je terugkomen, hoor’, zei de huisarts bij het afscheid. Desondanks voelde M. zich afgewezen. Geraakt op één van de meest kwetsbare Verlaat Verdriet-gebieden: je afgewezen voelen. Ook zij durft niet opnieuw naar de huisarts te gaan. Bang dat ze weer afgewezen zal worden.

    Ervaringen

    Ken je deze of een soortgelijke ervaring? Je kunt reageren via deze blog, of, als je dat prettiger vindt direct naar mij: titia@verlaatverdriet.nu.
    Ervaringen zijn welkom en helpen ons met deze ervaringen iets te doen.

     

  • |

    Naar de huisarts, een praktijkvoorbeeld 3

    DoorTitia Liese

    Gisteren, 9 februari 2015 dus, was het een week geleden dat ik contact probeerde te leggen met de praktijkondersteuner(s) GGZ van de huisartsenpraktijk in mijn woonplaats. (Praktijkvoorbeeld 1 en Praktijkvoorbeeld 2.)

    ‘Stuur maar een mailtje, dan neemt de praktijkondersteuner contact met u op’ was het advies van de dame die ik aan de telefoon kreeg. Zo gezegd, zo gedaan. Ik stuurde dezelfde dag een mailtje met mijn vraag en was benieuwd wat er vervolgens zou gaan gebeuren.

    Niets.

    Gisteren belde ik opnieuw met de praktijk, om te vragen wat er was gebeurd (of liever gezegd: niet gebeurd). ‘Ik ga even voor u kijken’ was het antwoord. Dat duurde zo lang, dat ik op een gegeven moment dacht: ‘Ze is me vergeten’. Maar nee: ze kwam terug.

    ‘Het mailtje is bij een van de huisartsen terecht gekomen’, meldde ze me. ‘Hij neemt contact met u op.’

    Dan mag ik dus nu weer benieuwd zijn hoe het verder gaat.
    Wordt vervolgd.

  • | | | | | | |

    Naar de huisarts, een praktijkvoorbeeld 2

    DoorTitia Liese

    Gisteren gaf ik in Naar de huisarts het praktijkvoorbeeld van M. en haar gesprek met de huisarts. In dat bericht kondigde ik aan: wordt vervolgd.

    Praktijkondersteuner

    In december 2014 werd ik gebeld door één van de praktijkondersteuners GGZ van een huisartsenpraktijk in mijn woonplaats. Deze praktijkondersteuner vroeg me advies in verband met de begeleiding die ze deed van een jonge vrouw (18 jaar), die op haar 15e haar moeder was verloren. Deze jonge vrouw liep nu vast en was om hulp komen vragen.

    Dokter

    ‘Lijkt me niet zo goed’, bedacht ik, ‘als praktijkondersteuners hun best doen om Verlaat Verdriet-ers adequate hulp te verlenen, terwijl een huisarts (in dezelfde praktijk) de gevolgen van jong ouderverlies niet werkelijk onderkent bij iemand die een dergelijk verlies al langer geleden heeft ervaren. Iemand die, nota bene zelf, aangeeft dat ze in een sterk fysieke reactie als gevolg van verliesangst terecht is gekomen. Iemand die zelf de link legt tussen het vroege verlies van haar vader en haar angstreactie van nu. Die bang is dat deze angst structureel in haar lijf zit. Die hulp vraagt bij het leren omgaan met deze angst.’

    Wordt vervolgd

    Ik heb daarom vanochtend de betreffende huisartsenpraktijk gebeld, met de bedoeling een gesprek aan te vragen met de praktijkondersteuners GGZ van deze praktijk.
    ‘Stuurt u maar een mailtje’, was het antwoord.
    Dat heb ik gedaan.
    Wordt nogmaals vervolgd.
    Als het goed is!