• | | |

    Gebeurt nu het onbeschrijfelijke in Malmö?

    DoorTitia Liese

    Songfestival

    Mensen die mij kennen weten dat ik geen televisiekijker ben. Er staat niet eens een televisie in mijn huis. Al heel lang niet. Wel volg ik via hem nieuwssites en de krant. Joost Klein. De man die zich uit over het vroege verlies van zijn ouders. Het onbeschrijfelijke vertaalt naar de muziekvorm die hem past. De aanloop naar het Songfestival. De keuze voor hem om Nederland te vertegenwoordigen. Zijn (voor)optreden deze week heb ik niet gezien. Voor de verdeelde reacties op hem, en op zijn muziek, kan ik begrip opbrengen. Niet iedereen hoeft alles mooi te vinden. Over de echtheid waarmee hij het onbeschrijfelijke laat zien, het verlies van zijn beide ouders door de dood, lees ik. En dat doet veel met me. Veel omdat Verlaat Verdriet nog altijd een taboe-onderwerp is. Wat is het dan bijzonder dat iemand zich zo uitspreekt. De wereld laat weten wat het verlies van zijn ouders met hem heeft gedaan. Wat het nog steeds met hem doet. Het uitschreeuwt.

    Incident

    En dan gebeurt er iets in Malmö. Incident. Iets waar naar buiten toe onduidelijkheid over is. Geheimzinnigheid. Ik merk dat me dat raakt. Dat het me onrustig maakt. Me uit m’n evenwicht brengt. Hoe deze man Joost Klein nu middelpunt is van veel commotie. Ik vraag me af: gebeurt nu het onbeschrijfelijke in Malmö? Breekt dat waarvan hij heeft gedroomd – zijn ouders eren op dit podium – hem dat bij de handen af op het punt dat hij zijn droom bijna heeft bereikt?

    Ik zou naast hem willen zitten. Nu. Zou hem vast willen houden. Ik zou tegen hem willen zeggen – Joost, je bent niet de enige. Je bent niet alleen.

  • | |

    Muziek van Bertjo Harwig bij symposium ZEER 2017

    DoorTitia Liese

    Muziek van Bertjo Harwig

    Op 29 augustus 2016 ontving ik van Bertjo onderstaande mail.
    Op 13 mei 2017 treedt Bertjo Harwig voor ons op ter gelegenheid van symposium ZEER.
    Bertjo verloor op zijn 8e zijn vader, en op zijn 10e zijn moeder.

    Hallo Titia,
    Het zal rond 2002 zijn geweest dat ik bij jou een workshop heb gedaan, was volgens mij een midweek of lang weekeinde.

    Ik ben jong wees geworden. Geboren in 1958 en mijn vader overleed in ’66 (Een halve eeuw inmiddels, waar blijft de tijd) en mijn moeder in ’70. Het was een intensieve, maar ook wervelende workshop waarin ik o.a. mijn lied “Vader” heb voorgedragen. Zingen lukte toen niet.

    Nu, 14 jaar later, staat het lied op een CD. Na veel cabaret heb ik sinds een paar jaar een muziek-kwartet geformeerd, “Bajoes”. Met nog drie andere muzikanten hebben we begin dit jaar de CD “Deining” opgenomen, een grotendeels autobiografisch werk met vooral muziek en teksten van mijn hand, maar in samenspel met de andere drie leden aangevuld en gearrangeerd.

    Bertjo Harwig: Waar wil ik heen?

    Ik stuur je mijn lied over zowel mijn vader als mijn moeder. Ik zou het zeer op prijs stellen als je beide nummers wilt beluisteren en een reactie geeft. Ik stel ze graag vrijelijk ter beschikking als je er been in ziet om ze voor jouw organisatie in workshops te gebruiken.

    Ik merk namelijk tijdens optredens dat de nummers veel mensen raken, over verlies van al dan niet op jonge leeftijd overleden ouder(s) maar ook bij verlies in het algemeen. Vooral bij “Vader” raken mensen op een positieve manier geëmotioneerd en waarderen het dat hun gevoel onder woorden wordt gebracht.

    Ik zou het fijn vinden om hiermee een kleine bijdrage te mogen leveren aan jouw baanbrekende werk.

    Meer info over de CD en ons kwartet vind je op http://bajoes.nl

    In afwachting van je antwoord en met vriendelijke groet,
    Bertjo Harwig.