• | | |

    Altijd een nieuwe kans

    DoorTitia Liese

    Mag ik je voorstellen? San Cornelio en San Cypriano. Naamgevers en beschermheiligen van de kerk in Codiponte.
    De heilige Cornelius, geboortedatum onbekend. Overlijdensdatum: 253. Bisschop van Rome, en dus ook paus. De heilige Cyprianus. Geboortedatum onbekend. Overlijdensdatum 258. Bisschop van Carthago.
    Martelaren. Voor zover ik heb kunnen vinden, stierven beide mannen een marteldood. Omdat beiden vasthielden aan hun overtuiging dat ieder berouwvol mens een nieuwe kans moet krijgen.
    Lijfelijk hebben deze twee mannen elkaar niet gekend. Wel hebben ze er een zeer levendige briefwisseling op na gehouden. Wat in die tijd alleen al bijzonder genoemd mag worden!

    Een nieuwe kans

    Volgens sommigen, zo heb ik gelezen, is een nieuwe kans geven een van de belangrijkste, zo niet de de belangrijkste, grondslagen onder het christelijke geloof. Zoals Jezus Petrus zijn verraad (‘Ik ken deze man niet’) heeft vergeven, zo moeten berouwvolle zondaren altijd een nieuwe kans krijgen.

    Se non è vero

    Zelf ben ik onvoldoende ingevoerd in alle ins en outs van de vroeg-christelijke wereld met al z’n ontwikkelingen, verstrikkingen, verraad en marteldood om te kunnen beoordelen wat waar is en wat niet in de nagedachtenis aan deze twee heiligen. Met de Italiaan zeg ik daarom: ‘Se non è vero, e ben trovato‘. Mocht het allemaal niet waar zijn, dan is het toch mooi gevonden.’

    Schrijfuitnodigingen

    Schrijfuitnodigingen die deze twee martelaren me hebben gebracht wil ik graag met je delen

    • Welke betekenis geef jij aan ‘een nieuwe kans krijgen’.
    • Welke betekenis geef jij aan ‘een nieuwe kans geven’.
    • Heb jij een overtuiging die voor jou zo belangrijk is dat je je leven er voor zou geven.
    • Welke van jouw overtuigingen zou daarvoor in aanmerking komen.
    • Welk beeldend symbool zou jij kiezen voor ‘een nieuwe kans’.
    • Wat kun je schrijven over dit symbool, als je dat hebt kunnen kiezen voor ‘een nieuwe kans’.

    Als je de tijd neemt, schrijf je meer

    Lees meer over de schrijf-retreat in Codiponte: De weg van liefde.

  • | | |

    Kun je een kwal vergeven?

    DoorTitia Liese

    Terschelling. Zomer 2021. Al dagen waait er een harde, koude wind. Noorderwind. Kwallenwind.

    Kwal

    Ik loop op het strand. Mijn oog valt op een van de vele kwallen die op het strand zijn aangespoeld. Volop zonneschijn. Een doorzichtige, wit-achtige kwal ligt er schitterend bij. Als een dierbaar kleinood ligt die kwal daar. Kwal. Een naam die sterk negatieve gevoelens oproept. Maar wat is hij mooi. Eigenlijk.

    Ik loop verder. Denk aan de gigantische ruzie die ik jaren geleden had met mijn partner. Op Terschelling. Dagen na de ruzie kwam ik op West een kaart tegen. Met een kwal er op. Ik kocht die kaart. ‘Ik hou van je’ zei ik tegen hem. En gaf hem die kaart. Wat een misrekening van me. Woedend werd hij. Smeet de kaart weg. Het kwam ongeveer goed, die vakantie. Maar toch niet helemaal.
    Ik loop nog verder. Lach een beetje in mezelf om deze herinnering. Al lopend denk ik: als je de tijd neemt – wat kun je dan veel bijzondere dingen schrijven over ‘kwal’.

    Als je de tijd neemt, verandert je leven

    Heb jij iemand in je leven (gehad) die je ‘kwal’ zou kunnen noemen?
    Iemand die jou iets heeft aangedaan. Die jou heeft gekwetst. Of die jou heeft vernederd.
    Is er iemand die jou wel eens haar/zijn excuses zou mogen maken?
    Waarvoor? Wat is er gebeurd? Wat gebeurde er met jou? En wat gebeurt er nu met jou?
    Zou jij die persoon kunnen vergeven?
    Wat zou er dan moeten gebeuren? Wat kan er dan veranderen in jouw leven?
    Kun je een kwal vergeven?

    De kracht van vergeven

    In de schrijf-retreat De weg van liefde kan het ook gaan om de kracht van vergeven.
    De weg van liefde is er ook voor jou. Lees meer over De weg van liefde 
    Je bent van harte welkom!

  • | |

    Hoofd- en bijzaken van elkaar onderscheiden

    DoorTitia Liese

    Een paar weken geleden zat ik op m’n fiets, richting West Terschelling. Het stormde een beetje. Ook in mijn hoofd. Om 11 uur een afspraak met de notaris. Een nieuwe complicatie in de nalatenschap van mijn overleden partner. Het zoveelste obstakel dat het nog weer ingewikkelder lijkt te maken.

    Hoofd- en bijzaken

    Wat doet de notaris eigenlijk voor me? Al fietsend bedenk ik wat ze vooral voor me moet doen. Ze laat me vertellen welke problemen ik tegenkom. Scheidt hoofd- en bijzaken van elkaar. Maakt wat er is eenvoudiger. Simpeler voor me om te begrijpen. Overzichtelijker. Maakt de realiteit zichtbaar. Zo, dat ik beter weet wat er moet gebeuren. Welke besluiten ik moet nemen. Waar ik verantwoordelijk voor ben. En waarvoor niet. Waar ik verantwoordelijkheid voor moet nemen. En waarvoor niet.

    Niet alleen

    ‘Maar dat is wat ik ook doe met Verlaat Verdriet-ers, schiet ineens door me heen. Ik help Verlaat Verdriet-ers hoofd- en bijzaken te onderscheiden. De realiteit zichtbaar te maken. Wat er is eenvoudiger te maken. Simpeler. Overzichtelijker. Zo, dat je weet waar je verantwoordelijkheid voor bent. En waarvoor niet. Waar je verantwoordelijkheid voor moet nemen. En waarvoor niet.

    Opgewekt fiets ik verder. Om me heen stormt het nog steeds een beetje. In mijn hoofd is het rustig.
    Op naar de notaris.
    We zullen het zien.
    Dit hoef ik in ieder even niet alleen te doen.

  • | |

    Geniet van je verdriet

    DoorTitia Liese

    In mijn blog van 15 augustus jl. Als ik doem denk, krijg ik doem schreef ik over de cursusleider van de cursus over overtuigingen die ik volgde. Ik kwam voor de zoveelste keer bij hem. Wilde aandacht voor wat mij het meeste bezig hield. Verdriet. Daar wilde ik in gezien worden. Gehoord. Erkend. Verdriet om het verlies van mijn moeder toen ik 8 jaar was. In de gevolgen die dat verlies voor me had.

    Naar buiten

    ‘Ga naar buiten, en geniet van je verdriet’ zei hij alleen maar. Verontwaardigd stampte ik naar buiten. ‘Zie je wel, ze zijn hier echt knettergek. Gestoord. Wie zegt nou zoiets tegen iemand die zo ongeveer verzuipt in haar verdriet.
    Er zat niets anders op. Hij was niet bereid ook nog maar één woord met me te wisselen. Ik ging naar buiten. Geen idee wat ik daar moest doen. Wat er van me verwacht werd. Maar langzamerhand zakte mijn boosheid. Ik kwam tot rust. Er was iets aangeraakt. Maar wat? Geen idee! 

    Cadeau

    Na de cursusweek kwam ik kwam ik weer thuis. Ergens sluimerde iets in me. Maar wat? Tot op een dag een realisatie door me heenging. Schijnbaar uit het niets. Al die energie die ik altijd had gestoken in de energie die ik tegen mezelf inzette – bijvoorbeeld in de vorm van zelfondermijning – kan ik ook inzetten vóór mezelf. Ik had een wezenlijk gevoel te pakken. Een soort nog onuitgepakt cadeau waarvan ik geen idee had wat er in zou zitten.
    Langzaam, maar zeker heb ik in de loop van de tijd dat cadeau uitgepakt. Ik leerde mezelf stap voor stap mijn energie niet meer tegen mezelf in te zetten, maar vóór mezelf. Een wereld van verschil.