• | |

    Twee weten meer dan één

    DoorTitia Liese

    Twee weten meer dan één. Zo gebeurde het dat mijn buurvrouw – de buurvrouw met de geschoolde stem – een onderzoekje deed naar het Gregoriaanse gezang met de titel Auctor Beate Saeculi dat ik vanochtend met jullie deelde in mijn blog Lééf tijd in Codiponte: balsem voor de ziel.

    Hymne

    En wat blijkt: dit Gregoriaanse gezang is van origine helemaal geen Gregoriaans gezang. Dus niet van vroeg-middeleeuwse Gregoriaanse herkomst, maar een 19e eeuwse hymne. Recent getoonzet naar het Gregoriaans.

    Heilig Hart

    Deze hymne is een lofzang ter ere van het Heilig Hart en wordt gezongen op de feestdag van het Heilig Hart van Jezus: op de 3e vrijdag na Pinksteren. Hoe mooi kan het zijn om je met De weg van liefde in Codiponte te verbinden met het Heilig Hart! Ter illustratie en inspiratie voor de schrijf-retreat De weg van liefde de oorspronkelijke tekst in het Nederlands – uit de 19e eeuw.

    Schrijf-inspiratie

    OP DEN FEESTDAG VAN HET ALLERH. HART VAN JESUS
    Bij de vespers

    o Christus, Schepper van den tijd,
    Gij, die ons aller Heiland zijt,
    Gij ’s Vaders licht en stralend beeld,
    Waarachtig God, uit God geteeld.

    Uw liefde, die geen weerstand duldt,
    Dwong u om, met ons vleesch omhuld,
    Als nieuwere Adam al het leed,
    Te boeten, dat ons de eerste deed.

    Die liefde, godlijk groot en teer,
    Schiep aarde en zee en starrenheer,
    En brak, door Adam’s val geroerd,
    De zware boei ons aangesnoerd.

    o Dat zij uit uw Hart nooit wijk’
    Die liefde, in liefdewondren rijk:
    Daar putte, wie gevallen is,
    Daar, uit die bron, vergiffenis.

    Extra schrijf-inspiratie

    En dan, als extra schrijf-inspiratie nog de titel van deze hymne
    Auctor – Schepper
    Beate – Gezegende
    Saeculi – Eeuwig
    Daar kan je toch – ook als niet-godsdienstige zoals ikzelf – helemaal geïnspireerd door raken!

  • | |

    Als ons verleden een plaats krijgt

    DoorTitia Liese

    ‘Dat is ook Verlaat Verdriet: hoe we verder mogen, als ons verleden een plaats krijgt.’ Gisteren ontving ik via de App een bericht van Bert Pekelder. ‘Dat is ook Verlaat Verdriet: hoe we verder mogen, als ons verleden een plaats krijgt.’

    Een aantal jaren geleden volgde Bert een workshop Dubbel Ouderverlies. Na de workshop besloot Bert mijn boek Gat in je ziel te vertalen in het Duits. En daar uit te geven. Omvangrijker dan mijn Nederlandse boek. Bert nam in zijn boek Ein Loch in meiner Seele ook delen op uit Gids voor Verlaat Verdriet en Teruggaan, om verder te kunnen.

    Onderzoeken

    Net als ik is Bert gefascineerd door Verlaat Verdriet en verlate rouw. Door de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. Hij vertaalde niet alleen. Gaf niet alleen het boek uit. Ook in de jaren daarna bleef Bert Verlaat Verdriet en verlate rouw onderzoeken.

    Vliegen

    Al ruim 20 jaar woont en werkt Bert in Duitsland. Sinds enkele jaren in het zuiden. Aan de Bodensee. Bergen in de buurt. Heel veel bergen. Hele mooie bergen. En daar begon het. De passie van Bert voor vliegen. Paragliding. Zweven. Vliegen. Luchtstromen. Kou. Wind. Zon. Samen met anderen trekt hij de bergen in. Een club. Een club die gerund moet worden. Gisteren stuurde hij me een artikel uit een blad.

    Verder

    Bert is voorzitter geworden. Van de club. Verantwoordelijkheid dragen. Verantwoordelijkheid nemen.
    Verláát verdriet. Zo kunnen we verder. Als ons verleden een plek heeft gekregen.

  • | |

    Ze stonden erbij, en keken ernaar

    DoorTitia Liese

    Ze stonden erbij, en keken ernaar.
    Of: ze stonden erbij, en zagen het niet.
    Of misschien stonden ze erbij, maar mochten niets doen.

    Overtuiging

    Deze week hoorde ik het weer. ‘Kinderen hebben maar één iemand nodig die in ze gelooft. Dan redden ze het wel.’ Een hardnekkige overtuiging, die ik vaker hoor. Die ene tante. Die ene buurvrouw. Op school die ene meester.

    Bofkonten?

    Maar is die overtuiging waar? Is dat bewezen? Door wie dan wel? Hoe? Welke voorsprong hebben deze kinderen op Verlaat Verdriet-ers die dat niet gehad hebben? Die ene meester, die ene tante, die ene buurvrouw? Waar uit zich dat dan in? Functioneren ze beter? Is hun gevoelsleven beter op orde?
    Hoeveel kinderen die jong hun ouder(s) verloren hebben zo’n speciaal iemand gehad? Zijn de kinderen die dat wel hebben gehad bofkonten?
    En als die persoon er niet was? Hoe is het die kinderen dan vergaan?

    Werkelijkheid

    En dan nog iets. Veel Verlaat Verdriet-ers hebben zich als kind in de steek gelaten gevoeld. Voor hun gevoel was er niemand. Dat voelde als: ‘Ze stonden erbij, en keken ernaar.’ Maar is dat echt zo? Of sloten ze zich zo af dat niemand meer in de buurt kon komen? (‘Laat maar praten. Ze snappen er toch niets van.‘)
    En als er iemand was in de buurt of in de familie. Mocht die dan iets doen? Kreeg die toegang tot het gezin? Kon die iets doen?

    Het is zo gemakkelijk gezegd. ‘Kinderen hebben maar één iemand nodig die in ze gelooft. Dan redden ze het wel.’ Het klinkt zo mooi. Zo dierbaar. Maar hoe ziet de werkelijkheid eruit?
    Hoe zag jouw werkelijkheid eruit?
    Wat heb jij gemist? Wat had je nodig? En wat heb je gekregen?
    Wat mis je nu? Wat heb je nodig? En wat wil je krijgen?

  • | |

    Van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde

    DoorTitia Liese
    Ada de Vette schreef een prachtig gedicht over haar ervaring tijdens onze biografische retreat De weg van liefde bij Maartje en Davide in Codiponte. Ada heb ik gevraagd of ik haar blog mag delen – gelukkig heeft Ada me daarvoor toestemming gegeven. Ik deel haar blog Van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde op deze plaats graag met je.

    Van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde

    Verlies

    Toen ik tien jaar oud was verloor ik mijn vader. Hij overleed op zijn werk aan een acute hartaanval. Deze gebeurtenis heeft veel impact gehad op mijn leven.
    Hoe? Dat heb ik lange tijd niet geweten. Er was altijd een gevoel van gemis en eenzaamheid op de achtergrond aanwezig, maar als jong kind leerde ik dat ik door moest gaan, sterk zijn, mijn eigen weg zoeken.

    Verdriet

    Het verdriet van mij, mijn moeder, broers en zussen was te groot om elkaar tot steun te kunnen zijn. Ik werd een eiland in een onveilige wereld, die elk moment kan instorten. Dat was mij immers eerder overkomen, dus waarom zou ik er op vertrouwen dat het niet nog een keer zou gebeuren.

    Doorgaan

    Zo voelde het voor mij in ieder geval. En ondertussen ging ik dapper door. Maakte de basisschool af, doorliep de middelbare school, ging studeren, kreeg een baan, een man, twee dochters. Een vervuld bestaan, met hoogte- en dieptepunten, waar toch altijd een grauwe zweem overheen hing. Ik wist het niet. Het verdriet was er altijd, maar ik voelde die nooit echt. Eigenlijk een beetje zoals ik dit stukje geschreven heb. Vlak en grijs.

    Verlaat Verdriet

    Pas veel later ben ik mijn verdriet gaan voelen. ‘Verlaat verdriet’ wordt het ook wel genoemd. Ik was vastgelopen in mijn opgekropte verdriet en ik was op zoek naar oorzaken. Al googelend kwam ik uit op de website van Titia Liese over verlaat verdriet. Er ging een wereld voor me open. Ik herkende zoveel van de verschijnselen die zij beschreef van mensen die op jonge leeftijd een ouder hadden verloren. Hier begon ook mijn zoektocht naar mijn vader en de band die ik nooit met hem heb opgebouwd. Hij mocht er weer zijn in mijn leven en ik ontdekte dat ik veel met hem gemeen had. Zijn liefde voor de natuur en muziek, zijn vriendelijke aard en loyaliteit, zijn gemoedelijkheid.
    Hoe meer ik me met hem verbond, hoe meer ik emotie kon toelaten in mijn leven. Boosheid en verdriet, het mag er weer zijn. Net als genieten van de mooie dingen in het leven.

    Codiponte

    Tijdens de biografische retreat De weg van liefde met Titia in Codiponte schreef ik een Pantoum. Het was het startpunt van mijn heling en mijn weg van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde. Ik deel hem hier graag.

    Pantoum

    Ik maak contact
    Ik loop omhoog naar het oude klooster
    Ik zie het zonlicht door de bladeren vallen
    Plots is mijn vader er ook
    Ik loop omhoog naar het oude klooster
    Genieten hè Pap
    Plots is mijn Papa er ook
    Fijn dat ik hier met jou kan lopen
    Genieten hè Pap
    Wat had ik dit graag vaker met je willen doen
    Fijn dat ik hier met jou kan lopen
    Het brengt me terug naar die ene keer in Duitsland
    Wat had ik dit graag vaker met je willen doen
    En wat zie ik je nu, op dit moment
    Het brengt me terug naar die ene keer in Duitsland
    Zo zal het nooit meer zijn
    En wat mis ik je, nu op dit moment
    Ik zie het zonlicht door de bladeren vallen
    Zo zal het nooit meer zijn
    Ik maak contact

    Ada de Vette

    http://agaatcoaching.nl