• | | |

    Tatjana Almuli: Ik zal je nooit meer

    DoorTitia Liese

     

    Tatjana Almuli: Ik zal je nooit meer

    Als Tatjana zestien is overlijdt haar moeder. Aan rouwen komt ze niet toe, ze gaat het verdriet jarenlang uit de weg. Wanneer ze het niet meer kan ontlopen, groeit ook de behoefte haar moeder opnieuw te leren kennen.

    Tatjana’s moeder

    Wie was ze voordat ze Tatjana’s moeder was? Hoe zag haar vrijgevochten bestaan eruit op het Amerikaanse eiland waar ze op haar 21ste naartoe trok? En waarom heeft ze eigenlijk zo jong alles in Nederland achter zich gelaten? Het antwoord op die laatste vraag stelt het leven van Tatjana’s moeder in een heel ander daglicht.

    Zoektocht

    Ik zal je nooit meer is een roman over uitgestelde rouw, oude familiegeheimen, en een dochter die de moeder die ze te vroeg verloor toch nog een beetje terugvindt.

    ‘Kun je de eenzaamheid van je ouders erven? In dit moedige, kwetsbare boek brengt een dochter haar jonggestorven moeder weer tot leven, met knetterende confrontaties tot gevolg. Hoopvol en schitterend.’ – Helena Hoogenkamp

    ‘Een persoonlijke geschiedenis over rouw, en over hoe de trauma’s van onze ouders soms van lichaam op lichaam worden doorgegeven. Ik zal je nooit meer is eerlijk op een buitengewoon troostende manier.’ – Hanna Bervoets

    Rainer Maria Rilke

    Wellicht zijn alle draken in ons leven
    Uiteindelijk prinsessen
    Die er in angst en beven slechts naar haken
    Ons eenmaal dapper en schoon te zien ontwaken

    Wellicht is alles wat er aan verschrikking leeft
    In diepste wezen wel niets anders dan iets
    Wat onze liefde nodig heeft

    Rainer Maria Rilke
    1875-1926

    Bestellen

    Tatjana Almuli
    Ik zal je nooit meer 

     

  • | | |

    Ondergedompeld in De weg van liefde

    DoorTitia Liese

    Maandagavond 1 november 2021. Ik ben terug in Nederland. Dat wil zeggen: mijn lijf is terug in Nederland.
    Dinsdag – ik doe wat ik moet doen nu ik terug ben. Woensdag – ik voel de vermoeidheid. Doe een dag niets. Wil eigenlijk zo graag schrijven over het avontuur van De weg van liefde. Het lukt me niet. Nog niet.

    Ondergedompeld

    Vrijdagochtend in alle vroegte, tijdens het sporten, weet ik het ineens. Ondergedompeld. Ondergedompeld in De weg van liefde. Want dat is wat er deze week gebeurde. Schrijven. Delen. Praten. Huilen. Lachen. Verdriet. Boosheid. Worstelingen. Vreugde. Opluchting. Gezien worden. Gehoord worden.
    Wat een prachtige teksten zijn er geschreven. Lange teksten. Korte teksten. Gedeeld met elkaar. Wat een prachtige gedichten zijn er geschreven. Kleine gedichten. Grote gedichten. Gedeeld met elkaar.
    Wat een prachtige BeeldTaal-foto’s zijn er gemaakt. Gedeeld met elkaar. BeeldTaal-foto’s die weer inspiratie boden voor teksten. Voor gedichten.

    Ondergedompeld in de warmte van de groep. De saamhorigheid. Elkaar zien. Horen. Elkaar steunen.

    Ondergedompeld in de liefde van Maartje en Davide. In hun aandacht. Hun zorgvuldigheid. Hun liefde. De verrassingen van de heerlijke maaltijden die Davide voor ons bereidde. In het grote gele huis. Voor deze week ons thuis.
    Codiponte ontdekken. Rust. Stilte. Aandacht. Historie. Zoeken naar beelden. Naar symbolen. Zoeken naar de juiste woorden voor gevoelens die zich aandienen. Weten dat je er mag zijn, met alles wat er is.
    Genieten van het heerlijke BosBad waarin Ada de Vette – deelneemster aan De weg van liefde – ons meenam. Waarin Ada ons begeleidde naar meer verbinding ervaren met de natuur. Onze zintuigen zich nog verder te laten openen.

    Ondergedompeld in De weg van liefde.
    Zo is het gegaan. Zo kan het weer gaan. In de volgende Weg van liefde. In Codiponte. Een nieuwe datum wordt gepland.

  • | | |

    Niet omdat ik zielig gevonden wil worden

    DoorTitia Liese

    In mijn blog Levenslang gevoelig voor stress (11-10-2021) schrijf ik over levenslange kwetsbaarheid. Ik zit er weer even middenin. Schrijf er over. Praat er over. Nu met wat minder ‘afstand’, dan wanneer het niet direct over mijzelf gaat.

    Nu gaat het wel over mijzelf. De reacties die ik krijg gaan dus ook over mij. En dan gebeurt het weer. Ik heb het over ruptuur. Over trauma. Over de impact van het onomkeerbare verlies van je ouder(s) in je kindertijd. De existentiële crisis. De eenzaamheid.

    Ja maar……..

    Ja maar…….. hoor ik dan.
    Andere mensen maken ook trauma’s mee……..
    Voor mensen kan het verlies van een ouder een ruptuur zijn, ook al zijn ze op het moment van dat verlies al (ruimschoots) volwassen……..
    Andere mensen kunnen ook eenzaam zijn……..
    Ook andere mensen kunnen verliesangst in zich meedragen (Verliesangst bij Verlaat Verdriet-ers zie: Rouw kent geen tijd / Hechtingscyclus)……..
    Andere mensen maken ook heftige dingen mee…….

    Of: vergeet niet wat het je heeft opgeleverd.

    Jaaah

    Jaaah. Ik weet het. Heus. Ik weet het. En jaaah, ik weet dat het belangrijk is je te realiseren dat je als Verlaat Verdriet-er niet het alleenrecht hebt op leed. Ook niet op het ergste leed.
    En jaaah, ik weet dat het vroege verlies van mijn moeder mij ook veel heeft opgeleverd. Bijvoorbeeld: mijn Verlaat Verdriet-werk, waardoor ik nu begrijp wat er in me gaande is – zonder ervan, zoals vroeger, in paniek te raken. 

    Maar….

    Maar…..
    Op het moment dat ik me ellendig voel omdat m’n lijf in de stress is, ik geen controle lijk te hebben over wat er met me gebeurt, wil ik me – tenminste voor even – gezien voelen. Gehoord. Erkend.
    Niet omdat ik zielig gevonden wil worden. Niet omdat ik om medelijden vraag. Maar omdat ik weet dat het noodzakelijk is om erkenning te ervaren van de impact van jong ouderverlies.

    Erkenning

    Erkenning is nodig voor heling.
    Jezelf erkennen is nodig om op een goeie manier voor jezelf te kunnen zorgen (dus niet: chocola gaan eten. Niet die borrel nemen. Geen chips. Niet die blow gebruiken. Niet de verbinding verbreken).
    Zorg voor jezelf is nodig om te kunnen helen.
    Niet meer. En niet minder.

  • | |

    Hoofd- en bijzaken van elkaar onderscheiden

    DoorTitia Liese

    Een paar weken geleden zat ik op m’n fiets, richting West Terschelling. Het stormde een beetje. Ook in mijn hoofd. Om 11 uur een afspraak met de notaris. Een nieuwe complicatie in de nalatenschap van mijn overleden partner. Het zoveelste obstakel dat het nog weer ingewikkelder lijkt te maken.

    Hoofd- en bijzaken

    Wat doet de notaris eigenlijk voor me? Al fietsend bedenk ik wat ze vooral voor me moet doen. Ze laat me vertellen welke problemen ik tegenkom. Scheidt hoofd- en bijzaken van elkaar. Maakt wat er is eenvoudiger. Simpeler voor me om te begrijpen. Overzichtelijker. Maakt de realiteit zichtbaar. Zo, dat ik beter weet wat er moet gebeuren. Welke besluiten ik moet nemen. Waar ik verantwoordelijk voor ben. En waarvoor niet. Waar ik verantwoordelijkheid voor moet nemen. En waarvoor niet.

    Niet alleen

    ‘Maar dat is wat ik ook doe met Verlaat Verdriet-ers, schiet ineens door me heen. Ik help Verlaat Verdriet-ers hoofd- en bijzaken te onderscheiden. De realiteit zichtbaar te maken. Wat er is eenvoudiger te maken. Simpeler. Overzichtelijker. Zo, dat je weet waar je verantwoordelijkheid voor bent. En waarvoor niet. Waar je verantwoordelijkheid voor moet nemen. En waarvoor niet.

    Opgewekt fiets ik verder. Om me heen stormt het nog steeds een beetje. In mijn hoofd is het rustig.
    Op naar de notaris.
    We zullen het zien.
    Dit hoef ik in ieder even niet alleen te doen.