• | | |

    Als je er niet over praat….

    DoorTitia Liese

    ‘Als je er niet over praat, is het alsof het er nooit is geweest.’
    In het weekend las ik deze zin in verband met de 4 mei herdenking.

    Als je er niet over praat, is het alsof het er nooit is geweest.
    Hoe waar is dit!
    Wat kunnen wij, Verlaat Verdriet-ers, hiervan leren?

    Als je niet praat over je overleden moeder, is het alsof ze er nooit is geweest. Is het alsof ze nooit jouw moeder is geweest.
    Als je niet praat over je overleden vader, is het alsof hij er nooit is geweest. Is het alsof hij nooit jouw vader is geweest.

    Pap, ik mis nog steeds jouw wel-te-rus-ten zoen

    Vanavond keek en luisterde ik naar het nationale herdenkingsprogramma op de televisie. En hoorde Simone Kleinsma zingen. Pap, kun je me horen.
    Ik deel het lied hier graag nog eens met je.

    Pap, kun je me horen?

    Laat de vlam van dit flakkerende kaarsje
    De nacht beschijnen net zoals jouw geest mijn leven heeft verlicht

    Pap, kun je me horen?
    Pap, voel me verloren
    Kun je me wel vinden in de nacht?
    Pap, mag ik je storen?
    Pap, kun je me horen?
    Kun je me wel helpen met m’n angsten?

    Honderdduizend ogen kijken neer, maar welke ogen zijn van jou
    Waar ben je nu, die hechte band tussen ons twee waar is die nou?
    Ik voel me jaren ouder, mijn leven lijkt veel kouder
    Mijn wereld minder zinvol, dan die was als toen met jou

    Pap, kun je vergeven
    Pap, m’n nieuwe leven
    Haast bij elke stap, voel ik verwijt
    Steeds in m’n gebeden
    Met mezelf gestreden
    Hopend op jouw raad met al jouw wijsheid

    Ik draag met me mee wat jij me leerde elk door jou gekozen boek
    Waar vind ik straks in wat ik las voldoende steun voor wat ik zoek
    Steeds leger zijn de straten en ik daar in verlaten
    De maan heeft minder glans en ook de zon schijnt niet als toen

    Pap, ik blijf van je houden
    Papa, dat vertrouwde
    Pap, ik mis nog steeds jouw wel-te-rus-ten zoen

    Read more: https://muzikum.eu/nl/123-804-147756/simone-kleinsma/pap-kan-je-me-horen-songtekst.html#ixzz6LVCspnr5

  • | |

    Bella Ciao, samen zingen in Codiponte

    DoorTitia Liese

    Bella Ciao

    Wie kent het partizanenlied niet?
    Vele jaren geleden. Maar nog altijd klinkt het Bella Ciao vers in mijn herinnering. De avonden tijdens de cursus Italiaans bij Nederlandse Jan en Italiaanse Grazia in Scandicci (Toscane). Een tamelijk kleine groep, bestaande uit een handvol Nederlanders, 2 deelnemers uit Duitsland en Italiaanse vrienden van Grazia en Jan.

    Met de hele groep

    ’s Avonds na de maaltijd. Buiten. In de warmte. Terwijl het donkerder en donkerder werd. Onszelf begeleidend met alles waar geluid mee te produceren was. Mondharmonica. Pakken gedroogde macaroni. Rijst. Potten. Pannen. Pannendeksels.

    Natuurlijk. Bella ciao. Partizanenliederen. Pelgrimsliederen. Liefdesliederen.
    De Italiaans-Nederlands-Duitse taal-grapjes. Onze verwoede pogingen om tegelijkertijd Italiaans, Duits en Nederlands te verstaan. En liever nog: te spreken. Nog altijd, 40 jaar later, komen twee van mijn groepsgenoten en ik eenmaal per jaar een weekend samen. In Bremen. Amsterdam. Nunspeet.

    Plezier

    Wat een plezier hebben we gehad met zingen. En wat een plezier deed het mij toen Maartje op La Concia vertelde dat ze niet alleen psycholoog is, maar ook pianist. Dat ze nog altijd, in Codiponte, pianoles geeft.

    Samen zingen

    Eenmaal terug in Nederland, bij onze mailwisseling, heb ik het gevraagd. ‘Kunnen we ook samen zingen met jou?’ ‘Dat kan zeker!’ mailde Maartje prompt terug.

    Misschien denk je nu: ‘Zingen? Dat kan ik niet. Niks voor mij.’ Houd je dan maar vast aan mij. Als ik 2 noten zing, heb ik er 3 vals gezongen. En ik heb genoten van deze avonden-met-gezang.

    En wie weet, wie weet, ben jij degene die aan de hand van BeeldTaal de mooiste tekst ooit schrijft die, na de gezamenlijke maaltijd, in het Nederlands in Codiponte heeft geklonken!

    De weg van liefde

    Lees meer over BeeldTaal in Italië