Oer-verlatingsangst

In dezelfde roman waarin ik het woord overlevingsvaardigheden tegen kwam (blog van 08-01-2017) kwam ik het woord oer-verlatingsangst tegen.
Ook nu weer een woord dat voor mij ineens een verdieping aan mijn Verlaat Verdriet-werk geeft. Een verdieping waar ik lang naar heb gezocht.

Verlatingsangst

Oer-verlatingsangst.
De oer-angst verlaten te worden, die voor Verlaat Verdriet-ers werkelijkheid is geworden op het moment dat ze de ouder verloren.
De ouder, die bedoeld was veiligheid te bieden.
Bescherming.
Geborgenheid.
Continuïteit.

Ruptuur

Vanuit mijn visie op de gevolgen van jong ouderverlies heb ik de term ruptuur geïntroduceerd. De onomkeerbare afscheiding als gevolg van de dood van de ouder.
Maar geeft het woord ruptuur alleen voldoende diepte aan jong ouderverlies?

Eenzaamheid

Hoe zit het met eenzaamheid?
De innerlijke eenzaamheid die zoveel Verlaat Verdriet-ers kenmerkt?
Die zoveel Verlaat Verdriet-ers kwelt?
Die het voor zoveel Verlaat Verdriet-ers moeilijk en ingewikkeld maakt om te leven?
(Lees meer over innerlijke eenzaamheid in mijn blog van 5 januari 2017: Achterkant ).

Fundamentele eenzaamheid

Hoe zit het met de fundamentele eenzaamheid?
De fundamentele eenzaamheid van de mens?
Is de mens fundamenteel eenzaam?
Is de fundamentele eenzaamheid de prijs die wij betalen voor de cultuur waarin wij leven?
De cultuur van het moderne, vrije westen?
Van de open maatschappij?
Van de maatschappij van het individu?
Van de maatschappij waarin de mens zichzelf vorm moet geven? Zichzelf als het ware uit moet vinden?
Bestaat de fundamentele eenzaamheid ook bij mensen die opgroeien in een gesloten, traditionele maatschappij?
In een maatschappij waarin de traditie bepaalt wie je bent en hoe je leeft?