Verzet

Verzet

Een momentum in mijn leven was het: het besluit dat ik als kind nam uit verzet.
Het innerlijke besluit dat mijn leven decennia-lang vorm zou gaan geven.

Dat momentum vond plaats op het moment dat mijn vader van mij vroeg zijn tweede vrouw mammie te noemen.
Mammie: dat was mijn moeder.
Om de lieve vrede heb ik het gedaan. Ik ben de tweede vrouw van mijn vader mammie gaan noemen.
Maar innerlijk kwam ik in verzet.
Innerlijk besloot ik: als ik dit moet doen, is er nooit meer iets belangrijk in m’n leven.
Ik doe niets meer.
Leven vanuit ‘NEE‘
Leven vanuit verzet.

Straf

Een ernstiger ‘straf’ zou ik de doener in mij niet op hebben kunnen leggen.
Maar ik deed het.
Maar: uit verzet ‘strafte’ ik mezelf voor tientallen jaren.
Uit verzet deed ik niets meer.

Verwoeste stad

Gedurende een therapie van jaren geleden kreeg het beeld van Ossip Zadkine: Stad zonder hart (Rotterdam, voor Rotterdammers: Jan Gat) een bijzondere betekenis. Maandenlang stond een foto van dit beeld op mijn schoorsteenmantel.
Zinnebeeld van hoe ik me voelde: verwoest.

Meisje

Na verloop van tijd kwam ik een foto tegen van mijzelf als kind van een jaar of drie.
Meisje van drie, dat open de wereld in kijkt.
Meisje van drie, dat vast van plan is iets goeds van haar leven te maken.
Meisje van drie, dat geen idee had van wat haar boven het hoofd hing.

Dat meisje, dat vast van plan was iets goeds van haar leven te maken – dat is niet wat ik ervan heb gemaakt, drong tot me door! – kreeg een plaats, naast de foto van het beeld van Zadkine.

Vrede

Op een dag maakte ik een kopie van de foto van het meisje met haar blonde krullen en haar ogen van de doener.
Ik maakte de foto op maat en plakte dit kind op de foto van het beeld van Zadkine.
Op het gat.
Op de plaats van ‘zonder hart’.
Een nieuw momentum!
Ik mocht weer gaan doen.
Ik ging doen.
Ik doe nog het steeds.
In vrede met mezelf.