• | | | |

    Grote verwachtingen van Achmed Marcouch: Volkskrant Magazine

    DoorTitia Liese

    Achmed Marcouch

    Achmed Marcouch (1969, Beni-Boughafer).
    Twee jaar toen hij zijn moeder verloor, tien jaar toen zijn gezin van herkomst in Nederland herenigd werd.

    Grote verwachtingen

    In Volkskrant Magazine van deze zomer (2025) de rubriek Grote verwachtingen. Dit weekend, 9/10 augustus) de grote verwachtingen van Achmed Marcouch, burgemeester van Arnhem.

    …… ‘Ik was twee toen mijn moeder overleed. Ik weet niet hoe ze eruit zag, ik heb geen foto van haar. Als ik naar naar deze pasfoto kijk (de foto van zijn oma), dan denk ik: als ze op mijn oma leek, moet ze er ongeveer zo uit hebben gezien’…..

    ….. ‘Twintig jaar geleden heb ik haar een grafsteen gegeven. Ik moest altijd zoeken om te weten waar ze lag. Ik wilde dat mijn kinderen zouden weten waar hun oma ligt als ik er niet meer ben. Toen ik de grafsteen liet maken, moest ik haar geboorte- en sterfjaar achterhalen. Voor het eerst zag ik dat ze op 36-jarige leeftijd is overleden. Mijn moeder was een sterke vrouw. Het leven moet zwaar zijn geweest voor haar’……

    Dromen en verwachtingen

    …..’Heb ik mijn dromen en verwachtingen waargemaakt? In alle eerlijkheid: ik heb nog geen tijd gehad om goed te reflecteren op wat ik nou precies heb gewild. Ik wilde het goed doen, een goed leven leiden. De droom was nuttig zijn, op het calvinistische af. Dat kreeg ik mee van mijn vader: niets doen is tijd verdoen. De prijs daarvoor is hoog geweest. Vrije tijd kende ik niet. Vakanties waren gevuld met bijbaantjes – ik was kamermeisje, postbode, schoonmaker. Voor mijn werk als burgemeester van Arnhem is dat de beste vorming in maatschappijkennis geweest. De kern van mijn verhaal is dat ik dankbaar ben voor de mogelijkheden die ik in Nederland heb gehad. Maar je moet het wel zelf doen: met bloed, zweet en tranen.

  • | | | |

    Eva Crutzen: Zomergast VPRO, 10 augustus 2025

    DoorTitia Liese

    Een Verlaat Verdriet-er tipte mij vanochtend in verband met de uitzending van Zomergasten met cabaretière en mede-Verlaat Verdriet-er Eva Crutzen, op zondagavond 10 augustus 2025.

    Eva Crutzen

    …….. Ik verzamel alles wat ik mooi, inspirerend, pijnlijk en grappig vind. De gemene deler is dat het fragmenten zijn die zware, universele thema’s, zoals rouw, eenzaamheid en buiten de boot vallen, op een lichte manier vertellen. Verder wil ik me zo min mogelijk voornemen over wat mijn avond met kijkers moet doen. Ik hoop op een zo oprecht en kwetsbaar mogelijk gesprek met Griet. Ondanks dat ik duizend kleuren schijt, heb ik er ontzettend veel zin in…….

    Eva Crutzen wisselt in haar ideale televisieavond het absurde en komische af met het sentimentele en zware. Haar avond gaat over universele thema’s als rouw, liefhebben, angsten en intimiteit.

    Vier redenen om te kijken

    1. Ze kijkt de dood recht in de ogen

    Eva was elf toen haar moeder overleed. Sindsdien zijn rouw en vergankelijkheid een rode draad in haar werk. Zondagavond praat ze in ‘Zomergasten’ over angst, verlies en de dood recht in de ogen kijken. En over de vraag of je moet springen, ook als je niet weet waar je zult landen.

    2. Ze kiest voor makers die niet buigen

    Ze heeft alles wat ze mooi, inspirerend, pijnlijk en grappig vindt verzameld. Tijdens ‘Zomergasten’ laat ze makers zien die vernieuwen, zich niets aantrekken van regels en haar inspireren. Zoals schrijver en actrice Miranda July, die een ogenschijnlijk simpele, maar onmogelijke vraag moet beantwoorden. En fenomeen Beppie Kraft uit Maastricht, waar ze het levenslicht zag en waar Eva graag nog steeds carnaval viert

    3. Ze laat je liefde voelen

    Wat betekent het om samen te zijn? Of om iemand los te laten? (Zelf)liefde komt zondagavond in vele vormen voorbij, onder andere in een intieme plasscène uit de met prijzen overladen Noorse film ‘The Worst Person in the World’.

    4. Haar natuurlijke high

    Zondagavond wordt een muzikale avond. Eva’s keuzes voeren je mee van Limburgs lied tot theater tot seniorenkoor. Soms klein en persoonlijk, soms uitbundig en collectief.

  • | | |

    Sommige wegen kies je niet, die kiezen jou

    DoorTitia Liese

    Sommige wegen kies je niet, die kiezen jou

    Op zijn achtste verloor Ronald zijn beide ouders en zijn beste vriendje door een auto-ongeval. Het duurde even voor hij zijn angst en weerstand overwon nadat hij de Verlaat Verdriet-website ontdekte. Maar twee jaar geleden meldde Ronald zich aan. Niet alleen voor de workshop Dubbel Ouderverlies, maar in hetzelfde jaar ook voor De weg van liefde in Codiponte.

    De weg die Ronald kiest

    Als vervolg op de workshop en De weg van liefde besluit Ronald de Cammino te gaan lopen naar Santiago de Compostela. Afgelopen voorjaar is hij als oefentocht in drie weken tijd gelopen van Portugal naar Santiago. Op Kenniscentrum Verlaat Verdriet lees je – ter inspiratie – Ronalds’ verhaal over zijn weg van liefde. Zijn weg van verwerken en helen.

    Komend najaar, in oktober en november 2025, gaat Ronald opnieuw op pad. Zijn doel is dan de hele Cammino te gaan lopen (800 kilometer). Om zijn tocht te vervolmaken gaat hij door tot Cabo Finisterre. Tot daar waar letterlijk de grond onder je voeten ophoudt (+ 200 kilometer). Duizend kilometer te voet, in twee maanden tijd. Een tocht om niet alleen zijn ouders en zijn vriendje te eren en de rustplaats te geven die past bij Ronald, maar ook om zichzelf beter te leren kennen. En zichzelf een nieuwe plek te geven in het leven.

    In beweging komen

    Ronald, we volgen je met liefde op de weg die niet alleen jou heeft gekozen, maar die jij op jouw beurt kiest. Als dat niet IN BEWEGING KOMEN is! Alle goeds en moois op jouw cammino komend najaar.

    Meer lezen

  • Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek: Veel gestelde vragen over Verlaat Verdriet

    DoorTitia Liese

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek: Veel gestelde vragen over Verlaat Verdriet

    Over Verlaat Verdriet en verlate rouw valt veel te zeggen en te schrijven, en er valt nog veel meer over te vragen. Een aantal van de meest gestelde vragen vind je in Hoofdstuk 19 van het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek.

    Veel gestelde vragen

    • Waar komt de naam Verlaat Verdriet vandaan?
    • Wat is verlate rouw?
    • Hoe zorg ik voor mezelf?
    • Wat is een goed moment om een verlaat rouwproces te beginnen?
    • Hoe verander ik de patronen die ik in de loop van de jaren heb ontwikkeld?
    • Is verlate rouw altijd gecompliceerde rouw?
    • Hoe ga ik om met mijn partner?
    • Hoe ga ik om met de ongemakken van een verlaat rouwproces?
    • Wat zijn complicerende factoren bij Verlaat Verdriet?
    • Hoe voorkom ik dat ik Verlaat Verdriet-patronen doorgeef aan mijn kinderen?
    • Hoe ga ik om met mijn kinderen?

    Verlate rouw

    Speciaal voor het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek schreef Inge – 16 jaar toen ze haar moeder verloor – over haar verlate rouw.
    ‘ Zouden we ooit gepraat hebben? Wat ging er in haar om? Zou ze verdriet over me gehad hebben, omdat ze wist dat ik het verder alleen moest doen? Zou ze gedacht hebben dat ze nooit mijn man zou zien, me niet zou zien trouwen, niet met me mee zou gaan mijn trouwjurk kopen, nooit mijn huis zou zien, nooit mijn kindjes vast zou houden, me nooit meer raad zou geven , me nooit, nooit zou zien opgroeien.

    Nooit meer vasthouden

    En dat we elkaar nooit meer vast konden houden, nooit meer kussen, knuffelen en troosten? En zou Inge van 16 weten wat haar te wachten stond? Ik denk van niet. Zou ze weten hoe belangrijk haar moeder was, en hoe ernstig ziek ze was? Zou ze echt weten wat dood en nooit meer terug komen was en hoeveel invloed dat zou hebben?

    Verwarmd door een herinnering

    Als ik dit zo schrijf weet ik echt hoe erg ik haar mis. Net of er een groot gat in mijn hart zit. En af en toe wordt dat zwarte kille gat een klein beetje verwarmd. Verwarmd door een herinnering.’ 

    Meer