• | |

    Verlaat Verdriet-ers en levenslessen

    DoorTitia Liese

    In mijn blog van gisteren OPLEIDING schreef ik over de invloed van het vroege verlies van je ouder(s) op je schoolcarrière. Over de formele vormen van scholing en opleiding dus.
    Vandaag schrijf ik over die andere school. Die niet formele school. Vandaag schrijf ik over levenslessen voor Verlaat Verdriet-ers.

    In je jeugd verloor je je ouder(s) door de dood. Vanaf dat moment wist je voor de rest van je leven dat de dood bestaat. Een realiteit is. Dat mensen een speciale eigenschap hebben. Ze gaan dood. Vroeg of laat. Nooit van je leven kun je meer doen alsof de dood niet bestaat. Alsof de dood niet jou zou kunnen raken. ‘Ik heb altijd de dood in mijn hoofd’, schreef ooit een Verlaat Verdriet-er tijdens een Verlaat Verdriet- workshop.

    Je hebt het van dichtbij meegemaakt. De dood van je ouder. Het verlies van je ouder. Het onomkeerbare verlies. De ruptuur. En de gevolgen van die ruptuur voor de rest van je leven.

    Lessen van het leven

    Lessen van het leven hebben Verlaat Verdriet-ers geleerd. In sommige opzichten zeer hardhandig. Ik noem een paar van deze lessen.
    Je hebt geleerd:

    • dat de dood een realiteit is in het leven;
    • je aan te passen;
    • te zorgen;
    • je staande te houden onder moeilijke omstandigheden;
    • verantwoordelijkheid op je te nemen;
    • flexibel te zijn;
    • door te zetten;
    • kwesties van verschillende standpunten te bekijken;
    • de noden van je omgeving te zien;
    • te handelen in geval van nood;
    • te relativeren;
    • het heel lang uit te houden met schaarse middelen;
    • je gemakkelijk te verplaatsen in andere mensen.

    Eigenschappen en overlevingspatronen

    Tal van eigenschappen die verborgen zitten in overlevingspatronen. Eigenschappen die jouw leven – en het leven van je naasten – verrijken als jij deze eigenschappen onbekommerd in kunt zetten. Als kwaliteiten.
    Aan jou om deze eigenschappen op te duiken. In jouw overlevingspatronen.

    Waterlelie

    Je kent vast de symboliek van de waterlelie.
    Geworteld in de modder.
    Naar het wateroppervlak gegroeid.
    In stille schoonheid drijvend.

    Verlaat Verdriet-er: laat ook jij tal van waterlelies bloeien.

  • | |

    OPLEIDING, BeeldTaal delen in tijden van corona

    DoorTitia Liese

    Je verloor voor je 20e je ouder(s). Ging naar school. Of nog niet. Mogelijk is je ouder (langdurig) ziek geweest voor hij/zij overleed.
    Je ging naar de basisschool in de tijd dat je je ouder(s) verloor. Of naar het voortgezet onderwijs. Misschien was je begonnen aan een studie, en woonde je al niet meer thuis. Wat gebeurde er met jou?

    Wat betekende de school voor jou?

    Welke invloed heeft het overlijden van je ouder(s) gehad op je schoolcarrière? Ontstonden er concentratie-problemen bij je? Vond je de school, en jouw schoolprestaties, niet meer de moeite waard?

    Schoolprestaties gingen achteruit. Met als gevolg een neergaande lijn in schoolsoorten die je bezocht. Je ging presteren onder je niveau. Met alle gevolgen die dat heeft gehad voor keuzes en mogelijkheden die je later hebt gehad.

    Veilige plek

    Of betekende de school voor jou juist de plek waar je je veilig voelde? Werd presteren een ankerpunt voor je? Ging je heel hard je best doen? Altijd op je tenen lopen in de hoop dat je in je prestaties werd gezien?

    Nu

    Welke invloed heeft het vroege verlies van je ouder(s) op jouw schoolcarrière gehad? Op de keuzemogelijkheden die je aansluitend op je school/opleiding hebt gehad? Welke keuzes heb je gemaakt? In welke werksoort ben je gaan werken? Klopt het niveau van je werk met je oorspronkelijke potentie? Sluit het werk dat je doet aan bij wat je werkelijk wilt?

    Vragen

    Tal van vragen over school, opleiding en werk. BeeldTaal helpt je te onderzoeken welke invloed het vroege verlies van je ouder(s) zowel vroeger als tot op de dag vandaag heeft gehad. En heeft.

    Nieuwe aflevering van BeeldTaal Speciaal

    Vandaag, 8 mei 2020, komt de nieuwe aflevering van BeeldTaal beschikbaar voor abonnees van BeeldTaal Speciaal 2020 FASE III: OPLEIDING

    Laatste fase

    Gezien de ontwikkelingen rondom de corona-maatregelen zal naar verwachting fase III de laatste fase zijn van het aanbod je gratis te abonneren op BeeldTaal. Ook in deze laatste fase kun 3 afleveringen verwachten, namelijk de aflevering van vandaag – 8 mei OPLEIDING – en op de 2 nog volgende vrijdagen in mei 2020.

    Gratis abonneren

    Je kunt je alsnog gratis abonneren op BeeldTaal Speciaal 2020.

    Praktische informatie

    • Meld je – zolang de coronamaatrgelen duren – aan voor een gratis abonnement op BeeldTaal Speciaal 2020 via beeldtaalspeciaal@verlaatverdriet.nu
    • Je ontvangt per mail elke week op vrijdag een nieuwe aflevering van BeeldTaal speciaal 2020;
    • Vraag desgewenst – voor je je aanmeldt – de voorwaarden aan voor deelname aan BeeldTaal Speciaal 2020 via beeldtaalspeciaal@verlaatverdriet.nu

    Dagelijks BeeldTaal

    Volg dagelijks BeeldTaal op de Verlaat Verdriet-Facebook-site van Titia Liese.

    Lees meer over Verlaat Verdriet

    Kenmerkende patronen bij Verlaat Verdriet
    Gids voor Verlaat Verdriet 

  • | | |

    Het verlangen van Verlaat Verdriet-ers naar het paradijs

    DoorTitia Liese

    ‘Herkenbaar.’
    ‘Heel herkenbaar.’
    Ik lees de reacties van Verlaat Verdriet-ers op mijn blog van gisteren Ontreddering: gezien en gehoord worden

    Ik denk nog even verder na over deze blog en de reacties. Want – weet je – als mijn moeder niet was doodgegaan, dan had ze daar gewoon gestaan. Wachtend op het schoolplein. Tot ik terug zou komen van mijn schoolreisje. Heel gewoon. Tussen de andere moeders en vaders. Gewoon. Niets bijzonders. Niets aan de hand.
    Er was pas iets aan de hand toen mijn moeder daar niet meer kon staan. Omdat ze dood was.

    Het verlangen naar het paradijs

    Hoe wrang is het dan als andere mensen – en helaas hebben hulpverleners daar helemaal een handje van – gaan zeggen: ‘Je idealiseert je moeder.’ ‘Je idealiseert je vader.’
    Het verlangen van Verlaat Verdriet-ers naar het paradijs is geen verlangen naar een ideale moeder of een ideale vader. Is geen verlangen naar een ouder zonder smetje. Een super-papa. Of een super-mama.

    Het verlangen van Verlaat Verdriet-ers naar het paradijs is het verlangen naar de tijd van voor het overlijden van je ouder. Toen je leven nog gewoon was. Een heel gewoon kinderleven. Met een moeder die bij school stond als je terugkwam van je schoolreisje. Een vader die bij school stond als je terugkwam van je schoolreisje.

    Heel gewoon

    Heel gewoon.
    Niets aan de hand.
    Tussen de andere moeders en vaders.
    Omdat jij terugkwam van je schoolreisje.

  • | |

    Ontreddering: gezien en gehoord worden

    DoorTitia Liese

    Je denkt dat ‘het verwerkt’ is. Het speelt voor je gevoel allang geen rol meer in je leven. En dan, ineens, speelt het weer op. Er gebeurt ‘iets’ waardoor ontreddering, oud verdriet, oude pijn en eenzaamheid weer – voor even – aangeraakt worden.

    Mij overkwam dat vorige week toen ik naar m’n plek op Terschelling ging. Ik was alleen. In mijn huisje was ik al sinds januari niet meer geweest. Het werd al donker. Het was een beetje koud buiten. Ineens overviel me – totaal onverwacht – een gevoel van ontreddering. Van pijn. Verdriet. Eenzaamheid. Even duurde het voor ik begreep wat er aan de hand was. Maar toen drong het tot me door…

    Verlatenheid

    Op mijn 8e verloor ik mijn moeder. Het leven leek gewoon door te gaan. Met mijn schoolklas ging ik een dag op schoolreis. Hoe? Geen idee meer. Waarheen? Geen idee meer. Of het een leuke dag was? Geen idee meer. Maar ineens voelde ik weer hoe het was. Al die moeders – en een enkele vader – die bij het hek van de school stonden om hun kind op te wachten. Voor mij was er niemand die op mij wachtte. Niemand die me meenam naar huis. Het was die ontreddering, die intense eenzaamheid die ik weer even voelde. Die verlatenheid.

    Alleen naar huis

    De weg naar huis ging ik alleen. Thuisgekomen was er niemand die vroeg hoe mijn dag was geweest. Niet omdat er niemand was. Er was wel iemand. Namelijk ‘mijn stiefmoeder’. Maar die was niet geïnteresseerd in mijn verhaal. En riep alleen maar dat ik wel vuil geworden zou zijn. En trouwens: mocht ze wel geïnteresseerd zijn geweest, dan was ik heus niet van plan geweest haar te vertellen of het leuk  was geweest. Of juist niet leuk.

    Pijn, verdriet en eenzaamheid

    Op Terschelling voelde ik even weer die pijn. Die intense eenzaamheid, die verlatenheid van toen. Dat verdriet. Niet gezien. Niet gehoord. Ontreddering. Het was goed dat die gevoelens weer even werden aangeraakt. Want ik realiseerde me ook hoe vaak ik toch nog primair reageer vanuit die oude gevoelens. Ze zijn er dus nog. Ze zijn deel van mij. En dat mag. Nu wel.

    Je gezien en je gehoord voelen

    Even weet ik weer, letterlijk aan den lijve, hoe belangrijk het is je gezien te voelen. Gehoord. Ik weet weer even helemaal waarom ik in mijn Verlaat Verdriet-werk Verlaat Verdriet-ers juist dat wil geven. Gezien worden in de ontreddering van toen. Gehoord worden.