• | |

    Casa Bodoni – wij verheugen ons!

    DoorTitia Liese

    Op 26 december 2023 plaatste ik mijn blog Verlaat Verdriet: ideeën, plannen en initiatieven voor 2024. In dit bericht ook een oproep voor een co-investeerder voor ons project op het pleintje van CodiponteCastello. ‘Ik ben op zoek naar een project waarin ik mijn spaargeld kan investeren‘ meldt een spraakbericht me op de laatste dag van het jaar 2023. Jazeker: op zondag 31 december 2023.

    Ik zie mezelf nog zitten. Op m’n bank. In m’n huisje. Op Terschelling. Ik luister het bericht een paar keer af. JA, ik hoor het goed. JA, ik hoor het echt goed. En nogmaals: JA, ik hoor het echt heel goed. Ik hoor een bericht van Pomme. Ze vertelt me dat ze op zoek is naar een project waar ze haar spaargeld in kan investeren. Ze vertelt me ook dat ze het graag met mij wil hebben over ons project op CodiponteCastello. Casa Bodoni, we verheugen ons, denk ik meteen!

    Pomme

    Pomme Termond. Afgelopen zomer heeft wederzijds vriendin Angie ons gekoppeld via de App. Angie en ik in de zon op Terschelling. ‘Ik vind dat jullie elkaar moeten leren kennen’. Via de App waren Pomme en ik dus al met elkaar verbonden. Voor elkaar ontmoeten hadden we nog geen gelegenheid. Maar het is Pomme die het bericht heeft ingesproken. Je begrijpt dat er na het spraakbericht heel wat App-jes, spraakberichten, telefoontjes over en weer zijn gegaan tussen ons.

    Ontmoeting

    Vorige week hebben we elkaar gesproken. In Maastricht, waar Pomme – onder veel meer trauma-therapeut met eigen praktijk – gewoonlijk werkt. Ik kan je nog steeds niet goed vertellen wat er gebeurde. Maar er gebeurde iets heel wonderbaarlijks tussen ons, terwijl we ondertussen stevig met onze voeten op de aarde stonden. ‘Dit is haast buitenaards wat er gebeurde’ zoemde op de terugweg en de volgende dagen door mijn hele lijf. Hoe is dit mogelijk? Is het mogelijk in dit verband iemand te ontmoeten met wie je het gevoel hebt dat alles naadloos in elkaar past? Wij samen. Ons gesprek. Ons werk. Onze ideeën over samenwerken. Het project op het pleintje van CodiponteCastello samen met Maartje Schönefeld en Davide Donati. Casa Bodoni. Codiponte – waar oud zeer kan helen.

    Bellen met Maartje

    ‘Maartje, er gebeurt nu iets heel bijzonders’ vertel ik een paar dagen later Maartje aan de telefoon. Iets wat ik nooit had kunnen bedenken. Wat ik nooit had durven bedenken. Iemand die zich meldt voor ons project. Die er al helemaal bij hoort, terwijl we nog bezig zijn met kennis maken. ‘Het voelt echt als buitenaards. Als iets wat eigenlijk niet kan gebeuren’. Het kan wel, besluiten Maartje en ik samen aan de telefoon. Het bestaat. Het is echt. Iemand, Pomme dus, die niet alleen haar spaargeld wil investeren in ons mooie en bijzondere project, maar die ons project ook helemaal begrijpt. Doorvoelt. Die ons project ook op heel veel andere wijzen komt versterken. Met kennis. Kunde. Ervaring. Liefde. Saamhorigheid. ‘Ik kan er nog niet bij, Maartje. Maar we komen er aan. Pomme en ik komen samen naar Codiponte. Binnenkort’.

    Lees meer

    Volg ons

    Volg mijn blogs op www.verlaatverdriet.nu 

  • | | |

    Daarom heet Casa Bodoni Casa Bodoni

    DoorTitia Liese

    Je hebt er mogelijk al over gelezen. Het pand dat ik twee jaar geleden kocht op het pleintje van CodiponteCastello. Een restauratieproject. Met de bedoeling in het pand een ‘Centro Biografico’ te vestigen. Een biografisch centrum. Een huis waar mensen van over de hele wereld op verschillende manieren kunnen werken aan, en met, hun levensverhaal. Een heel bijzonder project dat vorm krijgt in samenwerking met Maartje Schönefeld en Davide Donati.

    Casa Bicaudata

    Casa Bicaudata noemde ik het huis vanaf het allereerste begin. Het huis van de twee-staartige meermin. De twee-staartige meermin is een oeroud symbool, dat sinds oeroude tijden in diverse culturen symbool staat voor vrouwelijke energie. Voor levenskracht. Voor de verbinding tussen boven en beneden. Je vindt de Bicaudata op twee plekken op de zuilen in de pieve van Codiponte. Ze overrompelde me zo, dat ik niet anders kon dan het huis Casa Bicaudata te noemen. Het huis met de twee verdiepingen die door mijn aankoop weer met elkaar verbonden gaan worden. Het huis waar hoofd en hart – verstand en gevoel – weer samen kunnen vloeien.

    Bicau wat???

    Casa wat??? vroegen verschillende mensen aan me. Bicau hoe??? Twee-staartige wie??? Wat voor mij paste bij het huis paste toch niet, realiseerde ik me. Ik zag het al voor me. Al die mensen die in de loop van de jaren naar Centro Biografico gaan komen. Hoe die allemaal, ergens beneden in het dorp gaan vragen naar Casa Bicaudata. En dan verbaasde blikken krijgen van de Codiponters. Che??? Casa wat??? Bicau waar??? Twee-staartige hoe??? Scusa, ma non lo so.

    Casa Bodoni

    Dat moet anders, bedacht ik. Maar wat dan wel? Langzaam rijpte er iets. De Lunigiana, het uiterste noordwestelijk deel van de Toscana waarin Codiponte (Casola in Lunigiana) ligt, heeft niet alleen in literair opzicht historische betekenis. De Lunigiana heeft ook historische betekenis als streek waar de boekdrukkunst groot heeft kunnen worden.

    In mijn opleidingstijd tot lerares tekenen had ik een tekendocente. Zij en ik onderhielden een ambivalente relatie. Zij orthodox-antroposofe. Ik een onverschillige twintiger die geen kant op kon met haar gevoel. Veel heb ik van deze docente geleerd in de loop van de vier jaren waarin ik les had van haar. Een aantal dingen zijn mij bijgebleven. Ik hoor het haar nog zeggen. ‘Lettertypes zijn net mensen. Ze hebben allemaal hun eigen karakter.’ ‘Bodoni’ viel me op een druilerige zondagmiddag te binnen. Het huis moet ‘Casa Bodoni’ heten, naar een beroemde Italiaanse letterontwerper uit de 18e/19e eeuw.
    Ik zag het gebeuren voor mijn geestesoog. ‘Do you know where can I find Casa Bodoni?’ De Codiponter die naar boven wijst. ‘Ma naturalmente lo so. Sopra. Al Castello’.

    En zo komt het dat Casa Bodoni nu Casa Bodoni heet.
    Gemakkelijk te onthouden. Gemakkelijk te wijzen.

    Bodoni

    Giambattista Bodoni

  • | | | |

    Casa Bodoni: waar oud zeer kan helen

    DoorTitia Liese

    Retraites
    Cursussen
    Trainingen
    Verblijf

    Casa Bodoni, waar oud zeer kan helen

    ‘Wij mensen delen met elkaar de ervaring van geboren worden. Dat is ons begin. Iedereen is geboren. Het is een ervaring die ons verbindt. Eenmaal geboren ga je op reis. Het is de start van je levensreis. De een maakt dit mee. De ander dat. Als je het leven wilt zien als een soort pelgrimstocht, kun je geïnspireerd raken door de gedachte dat zoveel mensen voor jou in hun leven dit pad ook liepen.’ *

    Een levenslang verlangen

    Al zo lang ik me kan herinneren heb ik een verlangen een plek te creëren waar mensen samen kunnen komen om ervaringen te delen. Te leren van elkaar. Te verwerken en te helen.

    CodiponteCastello

    Een Italiaans pleintje. Een eeuwenoud huis. Een restauratieproject, in samenwerking met Maartje Schönefeld en Davide Donati. Een plek met de potentie een Centrum voor levensverhalen te worden. Een trefpunt voor Verlaat Verdriet-ers van over de hele wereld. Een plek voor retraites, cursussen, trainingen en verblijf.

    Van verlangen naar werkelijkheid

    Twee jaar geleden kocht ik het pand aan op het pleintje op CodiponteCastello met als doel in het pand een Centro Biografico, een Centrum voor levensverhalen, te vestigen. Na aankoop van het pand veranderde er iets in de uitbetalings-systematiek van de Europese herstel-subsidies die zijn toegekend aan het pand. Dat betekent dat ik nu op zoek ben naar een co-investeerder. Een co-investeerder die, net als ik, verlangen en passie kent. Die Verlaat Verdriet een warm hart toedraagt. Die houdt van Italië en van de rijke geschiedenis van Italië. Die de helende kracht van de rust en de stilte van de Lunigiana kent (of wil leren kennen). Die, samen met ons, wil participeren in dit bijzondere project op het pleintje van CodiponteCastello.

    Leef mee.
    Denk mee.
    Doe mee.

    Word je geraakt? Ben je geïnspireerd?
    Wil je weten wat jij zou kunnen doen? Wat jij zou kunnen betekenen?
    Bel me 06 – 53 76 58 43 of mail titia@verlaatverdriet.nu

    Maak ik je nieuwsgierig? Volg de blogs op mijn website www.verlaatverdriet.nu

    Cordiali saluti,

    Titia

    Citaat: Ernst Zoomers,
    De Terschellinger, herfst 2023

  • | | |

    Daar plukken wij de vruchten van

    DoorTitia Liese

    Stephanie schreef recht uit haar hart tijdens de (schrijf)retraite De weg van liefde in Codiponte, 2023.
    Ze deelt haar gedachten en gevoelens graag op deze plek met je.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    Als individu, met een gemeenschappelijke levenservaring, komen.
    Als een grote (zeer) hechte vriendenkring gaan, denk wel meer.
    Samen, en toch ieder alleen, haar of zijn weg van liefde aangaan.
    Samen, raakvlakken, overeenkomsten.
    Elkaar begrijpen wat er achter de traan verscholen gaat.
    Geen schaamte hebben voor tranen, iedereen begrijpt ze door en door.
    Een traan, op welke wijze dan ook, helpt een ander weer om verder te komen en gaan.
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    Delen van onomkeerbare levenservaringen.
    Hoe we door zijn gegaan op een leeftijd dat we onze ouder(s) nog zo hard nodig hadden.
    De strubbelingen van het leven en onze overleefkracht.
    De (nog steeds) aanwezige boosheid met elkaar delen.
    Luisterende oren, eerst zo vreemd, later zo waardevol.
    De stiltes, zo waardevol.
    Aandacht voor iets wat de wereld nauwelijks/niet voor ons (wil hebben) heeft.
    Wij hebben het elkaar cadeau gedaan.
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    De liefde en warmte die wij elkaar schonken.
    Knuffels in overvloed, die we zo hard nodig hebben.
    Knuffels van verbondenheid, van groei en kracht.
    Ze waren er deze weg van liefde in overvloed.
    Een aanraking, een hand op een knie, even elkaars hand vasthouden.
    Geen kou voelen, maar voelen stromen wat verbondenheid met je doet.
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    Loslaten van het steeds maar zorgen voor anderen.
    Echt verzorgd worden en echt niets mogen.
    Ja, met jezelf bezig zijn.
    Je eigen weg naar liefde en gelijkgestemden toelaten op je weg.
    Tijdig je individuele weg weer bewandelen, en toch zo verbonden voelen.
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    De liefde van het huis en Codiponte.
    Ieder zijn eigen stekkie en toch zo verbonden.
    De aanwezige begeleiding, altijd liefdevol afgestemd.
    De liefdevolle maaltijden van Davide en Maartje.
    Alles uit handen geven en ons laten verrassen door liefdevolle eenvoud.
    Het lijkt zo gewoon, maar wat is ‘gewoon’ voor de buitenwereld die ons niet (wil) begrijpen?
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Stephanie 16 oktober 2023