• | |

    De voordelen van de circulaire tijd bij verlate rouw

    DoorTitia Liese

    We gaan collectief aan de mindfulness. Goed voor je. Wetenschappelijk bewezen. Echt goed voor je, dus. En eigenlijk snappen we het heel goed. Tijd. Aandacht. Geduld. Tijd nemen. Aandacht geven. Geduld ervaren. Focussen. Voor even is het er. De circulaire tijd. De tijd van niet-meer-moeten. Van aanwezig zijn. Tijdloze tijd. Langzame tijd.

    Maar wat doen we vervolgens met deze ervaring? Stappen we niet weer pardoes in de lineaire tijd? De ervaringen die we hebben opgedaan gebruiken om (nog) optimaler te functioneren. Doelmatiger te werken. Nog efficiënter onze doelen te behalen. Doen wat we altijd al deden. Verder gaan. Weer helemaal opgaan in de vaart van alledag. In de cultuur van de lineaire tijd.

    De circulaire tijd heelt wonden

    De circulaire tijd, en de cultuur van de circulaire tijd, is de tijd en de cultuur van verbondenheid. Verbondenheid met de mensen om je heen. Met je omgeving. Verbondenheid met de natuur. Met jezelf.

    Dus niet meer te denken: hoe kom ik er zo snel mogelijk van af. Maar je pijn onderzoeken. Je verdriet. Waar zit mijn pijn. Mijn verdriet. Wat betekent deze pijn voor me. Dit verdriet. Wat heb ik nodig om te helen.
    De circulaire tijd heelt wonden.

    Een kwestie van tijd en energie

    De circulaire tijd geeft je de gelegenheid je opnieuw te verbinden. Tijd en energie te steken in je opnieuw verbinden met je mede-mensen. Met je omgeving. Je opnieuw te verbinden met de natuur. Met je levensgeschiedenis. Met ervarings-genoten. Te delen. En te leren van elkaar.
    Relier. Opnieuw verbinden (misschien is religie afgeleid van het werkwoord relier).

    De weg van liefde

    Waar kun je mooier verbinding voelen dan op de plek waar de tijd als vanzelf stilstaat: La Concia.
    Hoe kun je je mooier verbinden met jezelf dan met BeeldTaal in Italië: De weg van liefde

    Lees de blogs over Tijd, Verlaat Verdriet en verlate rouw

    De factor TIJD
    De lineaire tijd en de ciculaire tijd: een eye-opener 1
    De lineaire tijd en de circulaire tijd: een eye-opener
    Voordelen van de lineaire tijd bij verlate rouw 

     

  • | |

    Aanpassen, of geleid door angst?

    DoorTitia Liese

    Aanpassen.
    Wij, Verlaat Verdriet-ers, kunnen het als de beste. Je aanpassen aan veranderde omstandigheden.

    Fascinerend

    Ik heb het altijd een van de meest fascinerende kenmerken gevonden van Verlaat Verdriet. We kunnen een allesoverheersende angst voelen voor ‘iets’ waarvan je denkt dat het wel eens zou kunnen gebeuren. Een angst die voelt als vele malen groter dan jijzelf. Waarvan je niet goed snapt waar die vandaan komt. Maar hij is er. Weer eens. Een angst waar je weinig meer tegen uit kunt richten dan wachten tot het weer over is. ‘De mens lijdt het meest van het lijden dat je vreest’ gaat voor Verlaat Verdriet-ers vaak letterlijk op. Je wordt geleid door angst.

    Tegelijkertijd zijn juist wij, Verlaat Verdriet-ers, degenen die in tijden van nood, van (abrupte) crisis de mouwen opstropen. Je kijkt om je heen. Wat moet er gedaan worden? En je doet het. Je wordt geleid door je vermogen je aan te passen.

    Overwinnen

    Hoe zit het met jou in de tijden van covid-19? Laat je je leiden door angst? Angst voor het grote? Het onbekende? Laat je je mee-slepen in de angsten van de mensen om je heen?

    Of spreek je je vermogen aan om je aan te passen? Je mouwen letterlijk of figuurlijk op te stropen als het noodzakelijk is? Spreek je je vermetelheid aan? Je vermogen om te improviseren?

    Als vanzelf duikt het klassiek-Griekse overwinningsbeeld De overwinning van Samotrake in me op.
    Zie hoe deze prachtige vleugelvrouw even voorzichtig als trefzeker voor je neer is gedaald. In deze dagen van covid-19 deel ik haar graag met je.

  • | |

    Groot interview met Eva Crutzen Volkskrant Magazine

    DoorTitia Liese

    Eva Crutzen

    Toen Eva 11 jaar was ging haar moeder dood. Dat hakte erin bij cabaretier Eva ­Crutzen, en het blijft erin hakken. Hoewel ze er ook veel fuck it-kracht aan ontleent. ‘Juist doordat het allemaal niet zo soepel ging, heb ik wilskracht ­opgebouwd.’

    ‘Het lijkt alsof het leven erna nu pas begint voor Eva.’

    Instemmend knikkend: ‘Ja. Ja, ja.’ Dan ineens huilend: ‘Sorry, ik word daar instant superverdrietig van. Omdat het bijna lijkt alsof ik daarmee ook afscheid van haar zou nemen. Alsof zij er niet meer toe doet. Maar het klopt wel wat Niels zegt. Het wordt wel minder dat ik overal zo mee worstel. Hoewel ik tijdens dit gesprek al de hele tijd aan het huilen ben, waardoor ik denk: misschien moet ik er toch maar weer eens met iemand over gaan praten. Tegelijkertijd vind ik het moeilijk om te zeggen dat het beter gaat. Omdat het ook voelt alsof ik haar daarmee vergeet. Ik schreef laatst voor een lied de tekst: ‘Wanneer mag je door?’ Ik denk dat het verdriet nooit minder wordt, en het gemis ook niet, maar de manier waarop ik ermee omga verandert wel.’

    Waarom heeft de dood van je moeder zo ontwrichtend gewerkt?

    ‘De jaren na het overlijden van mijn moeder waren heel onrustig, het voelt onveilig als zoiets gebeurt. Dat heeft me lang het gevoel gegeven dat ik stuk was. Alsof ik anders was dan de anderen. Ik voelde me een zwerfkatje waar een oortje vanaf is. Ik wilde zo graag normaal zijn, maar ik voelde me niet normaal. En nu voelt het alsof ik wel even in een lekkere fase zit. Ik heb een leuke vriend, heb lieve mensen om mij heen, mijn werk gaat lekker, en ik ben nog niet bezig met kinderen. Want ik denk dat er wel een shitstorm op me zal afkomen als ik zelf moeder wordt. Maar nu is het gewoon even oké. Ik ben nog steeds wel die zwerfkat met een verminkt oortje, maar ik heb er nu voor mijn gevoel een vette bontjas bij aan. En als ik lach, is mijn tand goud. Ik voel mezelf niet meer minder dan anderen. Ik voel me niet meer stuk.’

    Volkskrant Magazine

    Lees dit uitgebreide interview met Eva Crutzen over het verlies van haar moeder op 11 jarige leeftijd en de invloed die dit verlies nog altijd heeft op haar, en haar leven van nu.

    Volkskrant Magazine 14 maart 2020 

  • | | |

    BeeldTaal in Italië: Het gebaar voor Samen / Insieme

    DoorTitia Liese

    Samen / Insieme.

    Wat zag ik dit gebaar vaak tijdens mijn vakantie in de Lunigiana van afgelopen voorjaar.
    Italianen spreken niet alleen met hun mond, ze spreken met hun hele lijf. Met hun handen. En ze doen dat op hun hele eigen, Italiaanse manier. Hun eigen manier van BeeldTaal. Lichaams-BeeldTaal zeg maar. Zo Italiaans, dat ik vermoed dat je als niet-Italiaan niet alleen Italiaans kunt spreken met een meer of minder zwaar accent, maar dat zelfs je pogingen tot deze lichaamstaal een meer of minder zwaar buitenlands accent zullen hebben.

    Lichaams-BeeldTaal

    Mij fascineert die Lichaams-BeeldTaal iedere keer weer. De gezichtsuitdrukkingen. ‘Ehhhhhh’. Schouders die worden opgehaald ‘Ik weet van niks. Bij mij moet je niet zijn’. Handen die dramatisch ten hemel worden geheven. ‘Madonna! Che disastro!’

    Samen

    Vooral het gebaar dat ik in mijn vakantie op allerlei verschillende plaatsen zag gebeuren hield me bezig. Het gebaar voor SAMEN. INSIEME, om een Italiaans woord te gebruiken. In Castigliano del Terziere zag ik het Raffaella doen. Eleonora. Davide op La Concia. Ook Maartje zag ik het doen.

    Het gebaar

    Tijdens het spreken heft de spreker de beide handen op. Brengt de handen met korte bewegingen naar elkaar toe. Tikt de buitenkanten van de wijsvingers met korte veelzeggende gebaartjes tegen elkaar. SAMEN maakt de spreker duidelijk. INSIEME.

    De weg van liefde

    Samen met Maartje en Davide

    Als ik op La Concia ook Davide het gebaar van SAMEN weer zie maken valt deze terloopse, maar ‘sprekende’ BeeldTaal samen met mijn groeiende gevoel dat ik op deze plek wil werken. Met BeeldTaal. En met Verlaat Verdriet-ers. Dit is het gebaar dat zegt wat ik graag wil. SAMEN. INSIEME. Met Maartje Schonefeld. Met Davide Donati. En met een kleine groep Verlaat Verdriet-ers. Om samen De weg van liefde in Codiponte tot een onvergetelijke week te maken.