• | |

    Hoe eenvoudig kan het zijn? Zo eenvoudig kan het zijn!

    DoorTitia Liese

    Hoe eenvoudig kan het zijn

    Op zaterdag 10 november 2018 verscheen het nieuwe boek van Titia Liese Gat in je ziel. Helen door schrijven.
    Hoe eenvoudig kan het zijn!
    De geboorte van dit samenwerkingsproject met Stephanie Braggaar en uitgeverij Gopher vierden we in gezelschap van tal van Verlaat Verdriet-ervaringsgenoten op de werkvloer van de drukkerij waar het boek is gedrukt.

    Zo eenvoudig kan het zijn

    Zo eenvoudig kan het zijn.
    En zo dichtbij.

    Theater

    Theatervrouw Desiree de Bruin nam ons op deze prachtige en bijzondere middag met heel haar hart – en in volle vaart – mee in haar voorstelling.
    Verlaat Verdriet-thema’s alom. Tot grote herkenning, instemming en hilariteit van de aanwezigen. Wat is dat toch elke keer weer een bijzondere ervaring: een theatervoorstelling waarin een Verlaat Verdriet-er mede Verlaat Verdriet-ers een ‘lach-/ huilspiegel’ voorhoudt. Tot tranen toe geraakt worden. En tegelijkertijd de humor over je uitgestort krijgen. Dat kan alleen van Verlaat Verdriet-ers tot Verlaat Verdriet-ers.

    NB
    De voorstelling van Desiree is opgenomen. De bedoeling is deze voorstelling via Youtube met nog veel meer Verlaat Verdriet-ers – en natuurlijk met andere belangstellenden – te delen. Volg ons via de blogs van Titia en/of via de Verlaat Verdriet-pagina van Facebook als je op de hoogte wilt blijven!

    Masterclass

    Aansluitend aan de voorstelling van Desiree, waarin zoveel Verlaat Verdriet-thema’s de revue passeerden, nam Els Pronk ons op haar beurt en op de voor Els kenmerkende inspirerende wijze, mee in de masterclass Helen door schrijven
    Aan de hand van eenvoudige schrijfoefeningen (en het speciaal voor deze middag gedrukte boekje) schreven en deelden de aanwezige Verlaat Verdriet-ers op de vertrouwde respectvolle wijze het geschrevene met elkaar. Knap en vaardig daartoe uitgenodigd en begeleid door Els.

    Dank

    Ik kan na deze mooie middag niet anders zeggen dan: jammer dat je er niet bij was als je er niet was. Je hebt echt iets bijzonders gemist!
    Desiree en Els – dank, dank, dank voor jullie bijdrage aan dit mooie geboortefeest!

    Vervolgstappen

    Vervolgstappen na de masterclass zitten in de pen. Blijf ons ook hiervoor volgen via de blogs van Titia en/of op de Verlaat Verdriet-pagina op Faceboook.

    Boek bestellen

    Je bestelt het nieuwe boek Gat in je ziel via Uitgeverij Gopherdeze website.

  • |

    Ervaren, vertrouwen en overgave

    DoorTitia Liese

    Ervaren, vertrouwen en overgave

    ‘Deze kameel loopt al minstens 2-duizend jaar in de woestijn. Ik ben hier sinds 2 uur. Zou ik deze kameel moeten gaan vertellen wat hij wel of niet moet doen?’
    De eerste stap in ervaren, vertrouwen en overgave is gezet.

    Ik bevind me op dat moment in de buurt van Nuweiba, in de steenwoestijn van de Zuid Sinaï. Sinds ongeveer een uur zit ik, voor het eerst van mijn leven, op een kameel. Het eerste avontuur van het opstijgen op een kameel heb ik al achter de rug.
    Zojuist heeft 1 van de 5 Bedoeïen die onze tocht begeleiden het touw om de kameel te leiden in mijn handen geduwd. En zelf het touw losgelaten.
    Daar zit ik.
    In de woestijn.
    Op een kameel.
    Even voel ik paniek. Wat moet ik in ’s hemelsnaam doen met een kameel?
    Dan gaat plotseling door mijn hoofd, zin voor zin en even duidelijk alsof ik het heb uitgesproken, ‘Deze kameel loopt al minstens 2-duizend jaar in de woestijn. Ik ben hier sinds 2 uur. Zou ik deze kameel moeten gaan vertellen wat hij wel of niet moet doen?‘

    Feel the desert

    Geen seconde heb ik geaarzeld toen Albertine Richaerts begin dit jaar de uitnodiging stuurde om eens te gaan kijken op de site van Angie Barth, de Nederlandse vrouw die sinds een jaar of 8 woont en werkt in Nuweiba (Zuid Sinaï). De plaats waar ze, in samenwerking met haar Bedoeïen-staf, onder meer kamelentochten in de woestijn organiseert.
    Geen seconde heb ik geaarzeld om me aan te melden voor de kamelentocht van afgelopen 15-22 oktober.
    Geen seconde heb ik er spijt van gehad.

    Door de woestijn

    Drie tijdloze dagen waarin licht & donker en zon & schaduw de invulling van de dag bepalen.
    Drie dagen reizen die al duizenden jaren op dezelfde manier gaat. In het trage, maar eindeloos volhardende tempo van de (zwaar) beladen kamelen.

    Veilig

    In de loop van deze fascinerende, overweldigende en bijzondere woestijntocht is het heel wat keren door m’n hoofd gegaan: wie iets heeft uit te zoeken in ervaren, vertrouwen en overgave is hier op de juiste plek. En in de juiste handen.
    Wat heb ik me veilig gevoeld in dit avontuur.
    De attente en respectvolle zorg van Angie en haar Bedoeïen.
    De liefdevol door de mannen bereide maaltijden.
    Het vers gebakken brood bij elke maaltijd.
    Slapen op m’n matje in m’n slaapzakje onder de prachtige sterrenhemel.
    Wat heb ik me gedragen gevoeld door de prachtige, sterke, ervaren en geduldige kameel.
    Wat heb ik heerlijk in m’n hangmat gelegen in ons hutje op het strand tijdens de rustdagen. Overdag, maar ook als ’s ochtends vroeg om 5 uur de zon opkwam boven de bergen van Saudi Arabië.

    Welkom

    Mocht je ooit overwogen hebben om een dergelijke tocht te ondernemen, of nu geïnspireerd zijn geraakt om te gaan en wil je meer weten over deze tocht en/of over de veiligheid van het gebied (geheel ten onrechte heeft dit gebied geen positief reisadvies) stuur me een mail of neem telefonisch contact met me op 0341- 260 289.
    Je bent van harte welkom, ik vertel je er graag over!
    Of lees eerst nog meer over het mooie en bijzondere aanbod van Angie.

    Foto: Geerte Cammeraat

  • | | |

    Boeken van Titia Liese over Verlaat Verdriet

    DoorTitia Liese

    Boeken van Titia Liese over Verlaat Verdriet

    Verlaat Verdriet kent vele thema’s. Zoveel dat je er gemakkelijk de weg in kwijt raakt.
    Waar gaat dit over?
    Gaat dit over mij?
    Ben ik gek?
    Hoe krijg ik orde in de warboel in mijn hoofd?
    Hoe vind ik een uitweg uit mijn verdriet? Uit de boosheid? Uit de machteloosheid?

    Titia Liese

    Titia Liese heeft zich in de afgelopen 25 jaar gespecialiseerd in de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. Als geen ander kent en herkent ze de thema’s die bij Verlaat Verdriet-ers spelen.

    Website

    Niet alleen kent ze de thema’s, ze heeft er ook over geschreven. Een grote en informatieve website www.verlaatverdriet.nu.
    Lees deze site, en er gaat een nieuwe wereld voor je open.

    Boeken

    Een drietal boeken van de hand van Titia Liese, die je laten kennismaken met de gevolgen van jong ouderverlies. Die je inzicht bieden in thema’s die mogelijk ook bij jou spelen. Die je helpen de uitweg te vinden in de warboel in je hoofd.

    Gids voor Verlaat Verdriet wijst je de weg in de Verlaat Verdriet-thema’s.

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek neemt je bij de hand en geeft je (innerlijke) zoektocht structuur. Een boek waar je ook je hulpverlener kennis mee kunt laten maken, zodat jullie samen aan de hand van de opdrachten en de werkbladen veilig aan het werk kunnen.

    Teruggaan, om verder te kunnen diept op een eenvoudige en toegankelijke manier thema’s voor je uit en laat je kennismaken met de ervaringen van andere Verlaat Verdriet-ers.

    Boeken bestellen

    Titia Liese werkt sinds 2015 samen met Heel Nederland Leest/uitgeverij Wedding in Harderwijk.
    Gids voor Verlaat Verdriet
    Verlaat Verdriet (Ver)Werboek
    Teruggaan, om verder te kunnen

    Vandaag voor 14 uur besteld, morgen in huis.

  • | |

    De kerstengel en mijn moeder

    DoorTitia Liese

    De kerstengel en mijn moeder

    ‘De kerstengel en mijn moeder’ gaat vooral over herinneringen en herinneren.
    Uit mijn eigen ervaring – en uit mijn jarenlange praktijk – weet ik hoe ingewikkeld het thema ‘herinneringen’ en ‘herinneren’ voor Verlaat Verdriet-ers kan zijn.
    Wat is waar.
    Wat is niet waar.
    Klopt het wat ik denk.
    Klopt wat ik denk met wat ik voel.
    Wat heb ik van horen zeggen.
    Wat herinner ik mij zelf.

    Kerstmis 1957

    December 1957. Een paar dagen voor Kerstmis. Op 12 december ben ik 8 jaar geworden.
    Mijn moeder is al jaren ernstig ziek. (Hoe ziek? Ik weet het niet. Ik kan me niet herinneren dat het me in woorden is verteld).
    Ze leeft nu in de laatste dagen van haar leven (Ik ben me daarvan niet bewust. Wie wel? Wie wil/kan dat onder ogen zien? Mijn beide ouders doen er alles aan het leven voor ons, de kinderen, zoveel mogelijk gewoon door te laten gaan).

    Kerstengel

    Samen met mijn vader en mijn 3 jaar jongere broertje (Denk ik. Was mijn moeder daar bij?) tuig ik de kerstboom op. We hebben een mooie kerstengel gekregen om in de boom te hangen. Van glas (Natuurlijk, in die tijd). Gekleurd. Met vleugels van ‘glas’.
    Ik laat de kerstengel uit mijn handen vallen.
    Kapot. Uiteraard. In duizend kleine stukjes.
    Ik ben ontroostbaar. Ontroostbaar. Ontroostbaar. (Dat moet zo zijn geweest, gezien het vervolg van het verhaal).

    Engel

    Iemand, (Mijn vader? Mijn moeder?) lost de ramp op door mij een klein popje uit mijn poppenverzameling te laten halen.
    Mijn moeder kleedt dit popje aan (Was ze er toch bij? Waar? In de kamer? In bed?) Jurkje van gaas (Natuurlijk hebben engelen jurken van gaas. Dat wist ik al.)
    Luieronderbroekje (Vast de enige engel ooit met een luieronderbroekje, bedenk ik nu).
    Een klein blauw kroontje op haar hoofd, geknipt uit een aluminium dop van een karnemelkfles (Dat moet van een karnemelkfles zijn geweest) en vastgeplakt met Velpon (Natuurlijk vastgeplakt met Velpon. Alle belangrijke dingen werden in die tijd vastgeplakt met Velpon.). In de loop van de jaren is dat kroontje van haar hoofd gevallen. De Velpon zit nog op haar kopje.
    De vleugels plakt mijn vader aan het ruggetje vast met zegellak (Komt de interessante staaf zegellak weer eens tevoorschijn. Daar moet vuur bij komen om de lak te laten smelten. Deze indrukwekkende handeling vergoedt wel wat van mijn verdriet, naar ik vermoed. Want zegellak: dan is het echt heel belangrijk.).
    Vanaf dat moment weet ik het absoluut zeker: engelen zijn meisjes (vanaf drie dagen later heb ik geen moeder meer om me te vertellen dat engelen doorgaans geen meisjes zijn).

    Kerstboom

    Ik heb de engel in de boom gehangen (Genoeg getroost? Ik weet het niet.). Wat ik wel weet is dat deze engel sinds 1957 een leven lang met mij is meegegaan. Ook al zijn er grote gaten in mijn gevoels-herinneringen aan toen: wat ik in deze kleine engel heb meegenomen is LIEFDE.

    Engelengeduld

    Hoe moeilijk het thema ‘herinneringen en herinneren’ ook voor jou als Verlaat Verdriet-er kan zijn: de meest waardevolle herinnering aan je overleden ouder ben je zelf.
    Zorg dus goed voor deze kostbare herinnering aan je overleden ouder.
    Zorg met aandacht.
    Zorg met LIEFDE.
    Heb ENGELENGEDULD met jezelf.