• | | |

    Interview met Khalid Kasem in Volkskrant Magazine

    DoorTitia Liese

    In Volkskrant Magazine van zaterdag 3 september 2022 staat een interview met talkshow-presentator/advocaat Khalid Kasem. Kasem’s moeder overleed in 1987 aan een leveraandoening.

    ‘Hoe ging je als 9-jarige om met haar dood?

    Rationeel. Het was zo, het was een feit, en ik ging door. Ik voelde het gemis, want mijn moeder was altijd thuis en ik sliep als jongste nog vaak bij haar in bed. Ik zag in de ogen van anderen de meewarige blikken als ze naar me keken. Dan liep ik met mijn zussen door het winkelcentrum en kreeg ik van een kennis een aai over mijn bol, en dan zag ik die blik. Maar ik heb mezelf nooit zielig gevonden, echt nooit. De wereld is hard, je moet je leven zelf vormgeven. Dat is wat ik heb geleerd van haar dood. Ik koos ervoor om niet in een hoekje te gaan zitten huilen.’

    Je hebt zelf als mental coach lesgegeven aan de hand van filmfragmenten. Wat heb je zelf geleerd over het leven door te kijken naar films?

    ‘Ik keek films om te zien hoe personages omgaan met tegenslagen. Zo heb ik mezelf er vaak van kunnen overtuigen dat er licht was aan het einde van de tunnel. Eigenlijk is elk verhaal over ontwikkeling hetzelfde: het gaat om learning, earning, burning, returning. Dat pikte ik op uit het boek The hero with a thousand faces, van literatuurwetenschapper Joseph Campbell. Daarin beschrijft hij dat de hoofdpersoon in heldenverhalen steevast een reis doorloopt, een avontuur aangaat buiten zijn comfortzone, iets onderneemt in een nieuwe onzekere wereld. Je leert iets, je past het toe, het toepassen valt tegen, maar uiteindelijk volgt de voldoening.’ 

    Lees meer

    • Volkskrant Magazine 3 september 2022
    • In zijn blogs op zijn website Späte Trauer schrijft Bert Pekelder regelmatig over hetzelfde boek: The hero with the thousand faces.

     

     

     

  • | | |

    Mariëlle Curfs: lot en bestemming

    DoorTitia Liese

    Lot en bestemming

    ‘Ik heb een nichtje dat jong haar beide ouders verloor’ vertelt Albertine enige tijd geleden. ‘Ze zit klemvast in haar leven. Ik zou het haar zo gunnen dat ze de workshop Dubbel Ouderverlies zou komen doen.’ Mariëlle komt (inclusief haar opvallende tattoo’s). Ziet (met haar oplettende ogen, die alles opmerken). Wint (mij, met haar bijzondere kunstenaars-energie).

    Lot

    Als meisje van bijna vier verliest Mariëlle haar moeder. Haar leven verandert in een gevangenis waarin ze zich steeds meer opgesloten voelt. Uitsluitend gezien door negatieve ogen. Gehoord door negatieve oren. Afgewezen in al haar aanwezigheid. Haar expressieve kunstenaarsziel opgesloten. Veroordeeld zonder zich nog te kunnen verdedigen. Een jeugd die je niemand gunt. Een lot dat je niemand gunt. Als Mariëlle vijfentwintig is overlijdt ook haar vader. Wat blijft er dan nog voor haar over?

    Bestemming

    Zo leeft Mariëlle haar leven, dat al zo lang niet meer voelt als haar leven. Onbegrepen. Eerst in haar thuissituatie. Vervolgens in de hulpverlening, waar haar hulpvragen niet worden herkend. Niet worden gezien als gevolgen van jong ouderverlies. Opnieuw veroordeeld zonder zich te kunnen verdedigen.
    Schilderen is haar bestemming. Haar redding. Ze schildert. Schildert. Schildert. In Nederland. Afrika. Duitsland. En nu in Spanje.

    Workshop Dubbel Ouderverlies

    In 2021 doet Mariëlle mee aan de workshop Dubbel Ouderverlies. De workshop verandert haar leven. Vanaf deze workshop kan ze op een positieve manier met zichzelf aan de slag. Samen met een psychologe die haar begrijpt werkt ze keihard. Vindt, langzaam maar zeker, de uitweg uit de gevangenis waarin ze terecht is gekomen.

    Ibiza

    Van de opbrengst van een tentoonstelling schaft Mariëlle een camperbusje aan. Afgelopen winter zakt ze af naar het zuiden. Naar Spanje. Vestigt zich met haar camperbusje op Ibiza. Het eiland waar haar hart kan helen. Heelt. Waar ze schildert. Schildert. Schildert. Waar ze haar bestemming kan leven: beeldend vormgeven aan gevoelens. Aan haar gevoelens.

    Tentoonstelling

    Gisteren is daar, op Ibiza, haar solo-tentoonstelling geopend.
    Ben je op Ibiza of ga je naar Ibiza? Zoek Mariëlle op.
    Ben je niet op Ibiza, en ga je niet naar Ibiza? Ontmoet Mariëlle dan op haar site.

    Adres

    Ocean drive Ibiza
    Port Deportivo Marina
    Carrer Botafoch s/n 07800

    Lees meer

    Mariëlle Curfs https://www.marielleyogi.com/about
    Albertine Richaerts www.albertinerichaerts.nl
    Workshop Dubbel Ouderverlies

    Instemming

    Deze blog heb ik tevoren aan Mariëlle toegestuurd, en is met haar volledige instemming door mij op mijn site geplaatst.

  • | |

    Jong ouderverlies in perspectief van een vader

    DoorTitia Liese

    Het perspectief van een vader

    In Volkskrant Magazine van deze week (16 juli 2022) een interview met Wim Hof (The Ice Man). In het interview vertelt Hof dat hij zijn eerste vrouw verloor als gevolg van zelfdoding, en hij achterbleef met vier jonge kinderen.

    ……………………

    Heb u ooit gedacht: mijn leven is mislukt?

    ‘Ik heb altijd het geloof in mijzelf behouden, en ik ben trots op mijn levensloop. Al moet ik eerlijk zeggen dat de vertwijfeling soms toesloeg, maar dat lijkt me ook logisch. Mijn grote liefde, mijn eerste vrouw, is van acht verdiepingen naar beneden gesprongen. Wie raakt daar niet vertwijfeld door? Dus die klap had ik te pakken, en daarmee was ik een jonge, alleenstaande vader. Ik had haar ontmoet in een kraakpand in Amsterdam, zij was Spaanse. Vijftien jaar zijn we samen geweest, Olaya en ik, we kregen vier kinderen. Maar op een gegeven moment begon de neergang van haar psychische zijn, en ik keek hulpeloos toe. Ze was depressief, manisch-depressief en schizofreen. Ze had zeven of acht persoonlijkheden. Op een gegeven moment was ze niet meer in staat voor de kinderen te zorgen, daar kwam het op neer. Maar ik dacht: als ze er maar is, want ik ben in relaties altijd loyaal. Als ik maar had geweten wat ik nu weet, dan had ik haar kunnen helpen.’

    ……………………

    ……………………

    Goede jeugd
    Het contact met zijn vier oudste kinderen werd hersteld toen Hof, nadat hij door zijn tweede vrouw op straat werd gezet, bij zijn oudste dochter aanklopte voor onderdak ‘Ik had haar tien jaar niet gezien, maar ze ontving me gewoon. Ik heb ook nooit iets naars gedaan, richting mijn kinderen. Ze hebben eigenlijk een goede jeugd gehad. De emotionele basis is supersterk. Vandaar is het langzaam maar zeker goedgekomen, ook met mijn andere oudere kinderen.’

    …………………..

    Volkskrant Magazine

    Het integrale interview van Sara Berkeljon met Wim Hof staat in Volkskrant Magazine van 16 juli 2021 (n.b.: dit interview is voor niet-abonné’s niet beschikbaar op de website van de Volkskrant.)

  • | | |

    Wat mij raakt: workshop Verlaat Verdriet

    DoorTitia Liese

    Donderdagmiddag 9 juni 2022. Als gewoonlijk maak ik de mappen klaar die ik altijd uitdeel aan de deelnemers van de workshop Verlaat Verdriet. In de map een werkboek, een notitieboekje, teksten, songs en gedichten die allemaal op hun eigen manier iets te zeggen hebben over Verlaat Verdriet en (verlate) rouw.

    Hoewel ik het gedicht al zo vaak in handen heb gehad bij het klaarmaken van zoveel mappen voor zoveel workshops, valt mijn oog op de eerste zinnen uit Wat mij raakt. Wat mij raakt is een gedicht van Rainer Maria Rilke:

    Men moet de dingen aan de eigen, stille,
    ongestoorde ontwikkeling over laten,
    die diep van binnen komt
    en die zich door niets laat haasten of versnellen;
    eerst volledig rijpen – en daarna baren…

    Workshop verlaat Verdriet

    Workshop Verlaat Verdriet van 9, 10 en 11 juni 2022. Met de tekst van Rilke nog in mijn hoofd beginnen we donderdag-avond aan de workshop. Hoe bijzonder is het dan om een workshop mee te maken waarin de tekst van dit gedicht in de loop van de dagen bij de deelnemers langzaam maar zeker werkelijkheid wordt.
    Wat een mooie deelnemers.
    En wat een bijzondere workshop.

    Het hele gedicht deel ik graag met je.

    Wat mij raakt

    Men moet de dingen aan de eigen, stille,
    ongestoorde ontwikkeling over laten,
    die diep van binnen komt
    en die zich door niets laat haasten of versnellen;
    eerst volledig rijpen – en daarna baren…

    Rijpen zoals een boom die zijn sapstroom niet stuwt
    en die rustig in de lentestormen staat,
    zonder angst, dat er straks geen  zomer kan komen.

    Die zomer komt toch!
    Maar hij komt alleen bij de geduldigen
    die leven alsof de eeuwigheid voor hen ligt
    zo zorgeloos stil en wijds…

    Men moet geduld hebben
    met de onopgeloste zaken in ons hart
    en proberen de vragen zelf lief te hebben,
    als gesloten kamers,
    en als boeken die in een zeer vreemde taal
    geschreven zijn.

    Het komt er op aan alles te leven.

    Als je de vragen leeft,
    dan leef je misschien langzaam maar zeker
    zonder het te merken op een goede dag
    het antwoord in.