• | |

    Het pad dat ik niet nam

    DoorTitia Liese

    Het pad dat ik niet nam

    Burgemeesterscrisis op Terschelling. ‘Huh???’ zal je misschien denken. ‘Wat moet ik nou met Terschelling? En wat moet ik met een burgemeesterscrisis op Terschelling??’ Nou: daar hoef je niks mee. Niet met Terschelling. En ook niet met een burgemeesterscrisis.

    Maar naar aanleiding van deze crisis plaatste een vaste columnist van weekblad De Terschellinger een column in verband met deze crisis. In zijn column haalt hij het beroemde gedicht aan van de Amerikaanse dichter Robert Frost: The road not taken.
    En dit gedicht wil ik heel graag met je delen.

    The road not taken

    Two roads diverged in a yellow wood,
    And sorry I could not travel both
    And be one traveler, long I stood
    And looked down one as far as I could
    To where it bent in the undergrowth;

     Then took the other, as just as fair,
    And having perhaps the better claim,
    Because it was grassy and wanted wear;
    Though as for that the passing there
    Had worn them really about the same,

    And both that morning equally lay
    In leaves no step had trodden black.
    Oh, I kept the first for another day!
    Yet knowing how way leads on to way,
    I doubted if I should ever come back.

    I shall be telling this with a sigh
    Somewhere ages and ages hence:
    Two roads diverged in a wood, and I —
    I took the one less traveled by,
    And that has made all the difference 

    Robert Frost
    1874-1963

    Wikipedia

    The road not taken is een dubbelzinnig gedicht dat de lezer uitnodigt om na te denken over keuzes in het leven. Als het leven een reis is, belicht dit gedicht de momenten in het leven waarop een beslissing moet worden genomen en de mens zich afvraagt: “Welke kant ga ik nu op?”

  • | | | |

    Twee Verlaat Verdriet-ers in Volkskrant Magazine

    DoorTitia Liese

    In Volkskrant Magazine van 22 oktober 2022 twee Verlaat Verdriet-ers aan het woord:

     

    Een interview met schrijver, columnist, filmproducent Leon de Winter ‘Ik geef aan alle opwellingen toe‘

     

     

     

    Een artikel van Sanne van Rij, journalist: ‘Het belang van huilen‘

     

    Leon de Winter

    Citaat uit Volkskrant Magazine

    ………… Dat persoonlijk drama is in veel van je boeken het verlies van een kind. Waarom? ‘Ineens, tijdens het hardlopen in Tel Aviv, daagde het me: ik heb het omgekeerd! De eindeloze rouw om de dood van mijn eigen vader heb ik omgedraaid, intuïtief, toen ik begon te schrijven. Ik ben van plaats gewisseld, om niet door het verdriet te worden verpletterd. Ik heb niet zoveel gehuild toen mijn vader stierf. Hij kreeg een hartaanval, een week voor mijn 11e verjaardag, op de zaak, zoals wij dat deftig noemden. Hij had een hal met lompen en oud papier aan de rand van den Bosch, en een groot erf met oud ijzer en autowrakken. 

    Die dag ging hij naar zijn werk en kwam niet meer thuis. Mijn oudere broer haalde me van school en vertelde het. Ik herinner me dat ik niets voelde, helemaal niets, het was windstil. Mijn moeder rouwde Midden-Oosters, liet zich vallen en schreeuwde, zonder enige limiet. Dan kun je als kind niet rouwen, je staat erbij en kijkt. Was het traumatisch? Ja, het was vrij erg. Thuis draaide altijd alles om hem. Ik bewonderde hem enorm., want ik wist hoe arm hij was geweest, voor de oorlog. Het mooie huis, de auto, de volle koelkast, daar had hij voor gezorgd. Hij bracht welvaart en veiligheid, hij had het gemaakt.’…………..

    Sanne van Rij

    Citaat uit Volkskrant Magazine

    Sanne van Rij vindt dat ze genoeg redenen heeft om zo nu en dan in tranen uit te barsten. Maar dat lukt niet. Waarom niet, vraagt ze zich af. En kun je het eigenlijk leren?

    ……….. Soms vraag ik me af of mijn huisgedrag is veranderd door de dood van mijn moeder, die ik verloor toen ik 15 jaar oud was. Of juist door de periode daarna, die veel ingrijpende aanpassingen en vroege volwassenheid van me vergden, en bovendien bol stonden van spanning en stress. Misschien heb ik in die tijd het idee gekregen dat tranen niet meer mochten: omdat het aanstellerij was, het niet paste bij de sterke rol die ik mezelf aanmat.’…….

    Lees meer

    Volkskrant Magazine 22 oktober 2022

  • | |

    Een lappendeken aan troost: inspirerende voorbeelden

    DoorTitia Liese

    Een lappendeken aan troost

    Een quilt kan een schat aan herinneringen zijn, een bron van troost of zelfs een belangrijke boodschap aan iemand.

    In Volkskrant Magazine van 10 september 2022 staat het artikel Een lappendeken aan troost. Ik lees het artikel en denk aan de blog ‘Deken van vriendschap en liefde’, die ik een aantal jaren geleden schreef.

    Deken van liefde en vriendschap

    Graag wil ik het verhaal met je delen over de deken van liefde en vriendschap die Albertine Richaerts heeft gemaakt.  

    De magische leeftijd

    De magische leeftijd – als Verlaat Verdriet-er heb je er vast ervaring mee. De leeftijd die in je ziel gegrift lijkt te staan. De leeftijd die je ouder had toe zij/hij overleed. Voor bijna alle Verlaat verdriet-ers met wie ik heb gewerkt is die magische leeftijd een thema. ‘Als ik die leeftijd maar haal’.  

    Albertine Richaerts

    Voor Albertine Richaerts was 2017 het jaar waarin ze ouder werd dan haar moeder is geworden. Een gedenkwaardig jaar voor haar, waar ze bij stil heeft gestaan. Dat ze heeft gevierd. Zo maakte Albertine een lang gekoesterde wens waar. Ze maakte een tocht door de woestijn. 

    Deken van liefde en vriendschap

    Maar Albertine deed ook nog heel iets anders. Ze maakte een deken van liefde en vriendschap. Gisteren stuurde Albertine me een foto van deze deken. Hij is af! Ik vroeg Albertine of ik deze prachtige vorm van verwerken ter inspiratie door mocht geven via mijn blog. Natuurlijk gaf Albertine daar haar toestemming voor. Bij deze dus!

    Verwerken

    Albertine nodigde voor een gezamenlijke dag de vrouwen uit die in haar leven van groot belang zijn geweest – en zijn. Aan deze vrouwen vroeg ze een lapje mee te nemen met het doel van de meegebrachte lapjes een warme deken van liefde en vriendschap te maken. Een prachtige, uitvoerbare vorm van – letterlijk – verwerken.

    Dag van liefde en vriendschap

    Zo kwamen in de afgelopen nazomer de vrouwen die bijzondere betekenis hebben voor Albertine bijeen voor een prachtige dag vol van warmte en liefde. En met de door Albertine gevraagde lapjes.

    Deken

    In de afgelopen wintermaanden verwerkte Albertine deze lapjes tot de prachtige, warme deken van liefde en vriendschap. Een prachtig ritueel van verwerken en helen dat mogelijk ook jou inspireert.

    Inspiratie

    Albertine vond inspiratie voor haar deken van liefde en vriendschap in de prachtige wollen troostdeken die Geerte Cammeraat jaren geleden maakte (zie foto boven).

    Lees meer

  • | | |

    Wij zijn onze hormonen – Max Nieuwdorp

    DoorTitia Liese

    Wij zijn onze hormonen

    Ik las over dit boek in de Volkskrant van zaterdag 3 september 2022. Zojuist door mij aangeschaft bij de boekwinkel: Max Nieuwdorp – Wij zijn onze hormonen
    Ik ben reuze benieuwd naar dit boek!

    Op het achterplat van het boek

    Waarom reageren we zo heftig op een spannende situatie?
    Hoe komt het dat mannen en vrouwen als ze ouder worden meer op elkaar gaan lijken?
    En waarom hebben oudere mensen meer behoefte aan zout eten?

    Onze hormonen spelen bij veel alledaagse zaken een grote rol. Vanaf het moment dat we verwekt worden tot de seconde dat we onze laatste adem uitblazen. Zo regelen ze onze ontwikkeling in de puberteit. Zorgen ze voor een succesvolle zwangerschap. En zijn ze leidend bij het verouderingsproces.

    De wetenschappelijke kennis over de manier waarop hormonen hun functie in ons lichaam uitoefenen, is in de afgelopen zeventig jaar enorm toegenomen. Tegelijkertijd zijn veel inzichten onderbelicht gebleven. Zoals de grote invloed van onze darmbacteriën op onze hormoonhuishouding. De ontwikkelingen die het vrouwelijk lichaam doormaakt tijdens de overgang. En de afname van mannelijke hormonen tijdens de andropauze.

    In dit fascinerende boek wordt de macht van onze hormonen op alle vlakken en in alle levensfasen toegankelijk en uitgebreid beschreven. Max Nieuwdorp werd hiertoe geïnspireerd door het dagelijkse contact met zijn patiënten. 

    Boek

    Max Nieuwdorp
    Wij zijn onze hormonen