• | | | | | | | | | | | | |

    Robert Terpstra

    DoorTitia Liese

    Robert Terpstra

    Robert-Terpstra2.0.jpg

    Mijn naam is Robert Terpstra, als kind ben ik beide ouders verloren en daarmee een stukje van mijn vrijheid om te zijn zoals ik ben. Letterlijk kan ik makkelijker zijn zoals ik ben wanneer ik ‘bewegingsvrijheid’ in mijn lichaam ervaar. Dit is wat we gaan doen in de workshop Bewegingsvrijheid.

    Bewegingsvrijheid

    Workshop

    We gaan bewegen binnen de mogelijkheden van het lichaam. We zullen een ‘free flow of movement’ ontdekken en merken dat dit heerlijk voelt.

    Informatie over Robert

    Robert Terpstra
    Oefentherapeut Mensendieck | Trager Practitioner
    Praktijk voor Bewegingsvrijheid
    www.bewegingsvrijheid.eu
    info@bewegingsvrijheid.eu

    Zorg dat je erbij bent

    Zorg dat je erbij bent op 13 mei 2017!
    Meld je aan voor het symposium

    Lees meer

    Lees meer over Robert en zijn workshop Bewegingsvrijheid.
    Lees meer over de diverse workshops die je kunt volgen bij symposium ZEER.

  • | |

    Toen mijn moeder stierf, stierf mijn vader mee.

    DoorTitia Liese

    Mijn vader

    Mijn vader is plotseling overleden toen ik 34 jaar was. Ik moet altijd denken wanneer hij ook weer doodging, bij mijn moeder weet ik dat precies. Mijn vader en ik hadden een oppervlakkige relatie. Ik was een absoluut vaderskind. Toen mijn moeder stierf, stierf mijn vader mee. Hij heeft zich daar nooit meer werkelijk van kunnen herstellen. Ik verloor niet alleen mijn moeder, ik verloor ook mijn grote, sterke pappie die alles kon.

    Liefdevolle man

    Hij was een liefdevolle, zorgende man, levend in de waan dat mijn moeder afhankelijk was van hem. Het slechte huwelijk daarna heeft alle ruimte tussen hem en mij ingenomen. Ik heb nooit meer met mijn vader over mijn moederkunnen praten, bang om hem nog meer verdriet te doen dan hij al had. Mijn moeder leek onaanraakbaar te zijn geworden. Wat mijn vader en ik niet meer samen konden, maakte het overgrote deel uit van onze relatie. Mijn vader voelde zich schuldig over hoe het gegaan was. Ik was boos. We hebben die afstand niet meer kunnen overbruggen en dat vervult mij nog steeds van spijt.

    Plotselinge dood

    Hij overleed plotseling en onverwacht toen ik 34 was. Mijn vader was een goede man in de goede betekenis van het woord, maar na zijn dood heb ik hem geen seconde gemist, hij was al lang weg voordat hij stierf. Mijn stiefmoeder, de tweede vrouw van mijn vader, deed op haar manier haar best en heeft daar weinig moois voor teruggekregen. Onze karakters waren onverenigbaar. Bovendien nam ze een totaal andere cultuur mee, een cultuur waar ik me helemaal niet in kon vinden, die ik vreselijk vond en waar ik me, vanaf het begin, tegen heb verzet.

    Gelukkig: die kinderen hebben weer een moeder

    Ongelukkig genoeg kreeg ze de positie van moeder. Ook de ‘buitenwereld’ denkt dan: oh, gelukkig, die kinderen hebben weer een moeder. Maar ze was mijn moeder niet en kon dat ook helemaal niet zijn omdat ze zelf geen idee had wat een moeder eigenlijk was. Haar eigen moeder werd na haar geboorte opgenomen in een psychiatrische inrichting en overleed toen zij acht jaar was. Ze is opgevoed door haar veertien jaar oudere zusje en heeft dus nooit een moeder gekend. Ik heb nog lang aan alle kanten kunnen voelen hoe ze haar onverwerkte verleden op mij heeft geprojecteerd. Ik vond haar zieliger dan ik mijzelf vond. Voor haar vond ik het erg wat haar was overkomen. Dat van mezelf, dat viel wel mee. Dit gegeven zag ik lang als een onoverkomelijk obstakel in mijn leven.

    Doorgegeven problematiek oplossen

    Uiteindelijk heeft het me wel laten zien wat de consequenties van doorgegeven problematiek kunnen zijn. En hoe belangrijk het is, ook voor de volgende generatie, om wel een verlaat rouwproces aan te gaan, hoe pijnlijk dat ook moge zijn. Als moeder heb ik haar dus nooit geaccepteerd, als opvoeder heb ik haar al helemaal nooit serieus genomen en ik vermoed dat ik zelfs nooit enige poging heb gedaan om dat te verbloemen.

    Symposium ZEER

    Ben je Verlaat Verdriet-er?
    Herken je je in bovenstaand fragment?
    Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
    Weet dat je welkom bent.
    Meld je aan!

    Interview

    Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had. In de komende dagen meer delen uit dit interview in de blogs.

    Vermenigvuldigen door delen

    Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
    Deel ZEER- berichten in je eigen netwerk!

  • | | | | | | | | | | | | |

    Harriët van Veen

    DoorTitia Liese

    Met gepaste trots

    Met gepaste trots stellen we de komende dagen de workshopleiders van symposium ZEER op 13 mei 2017 – en hun bijzondere workshops – aan je voor.  Met dank aan alle workshopsleiders die hun medewerking aan het symposium als vrijwilliger verlenen.

    Harriët van Veen

    Mijn naam is Harriët van Veen. Ik ben 38 jaar, getrouwd, moeder, Verlaat Verdriet-er en psychosociaal therapeut.
    Persoonlijk doorliep ik een intensief Verlaat Verdriet traject, waarin ik ontdekte wat het vroege verlies van mijn moeder teweeg had gebracht. Maar vooral ook ontdekte ik hoe Harriët er weer mocht zijn doordat haar hart gehoord werd.
    Tegenwoordig bied ik met mijn praktijk ‘Heel je LEV’ (LEV betekent hart) plek aan mensen die het LEV hebben de reis naar hun hart te maken. De plek waar zowel (verlaat) verdriet als passie en oorsprong liggen.

    Op welk fundament bouw jij?

    Workshop

    Herken jij je in de patronen van Verlaat Verdriet?
    Worstel jij met zóveel meer dan alleen het verlies van je ouder?
    Merk je bijvoorbeeld dat je het moeilijk vindt om jezelf en anderen te vertrouwen, weet je soms niet wat jij zelf wilt en wat jouw passies zijn? V
    ind je het moeilijk om hulp te vragen of om je grenzen aan te geven?

    In deze workshop Op welk fundament bouw jij? wil ik teruggaan naar jouw roots.

    Informatie over Harriët

    Mijn praktijk voor psychosociale therapie en coaching heet ‘Heel je LEV’.
    www.heeljelev.nl
    Email: harriet@heeljelev.nl

    Zorg dat je erbij bent

    Zorg dat je erbij bent op 13 mei 2017
    Meld je aan voor het symposium

    Lees meer

    Lees meer over Harriët en haar workshop Op welk fundament bouw jij?
    Lees meer over de diverse workshops die je kunt volgen bij symposium ZEER.

  • | |

    Acht jaar

    DoorTitia Liese

    Acht jaar

    Titia: Ik was acht jaar toen ik in 1957 mijn moeder verloor. Door dit vroege verlies veranderde mijn leven ingrijpend, ook al ging mijn leven ogenschijnlijk gewoon door. 

    Te zwaar

    Tot diep in mijn veertigste heb ik heel vaak het gevoel gehad dat mijn leven te zwaar was om het te leven. Ik wilde vaak liever dood zijn, of anders gezegd; ik wilde liever niet meer leven, omdat ik helemaal niet wist hoe je dat moest doen ‘leven’. Totdat ik geconfronteerd werd met borstkanker, of eigenlijk met het apparaat voor de mammografie. Toen ik daarvoor stond, dacht ik in een flits ‘dat van liever dood willen zijn is niet waar, ik wil helemaal niet dood’.

    Ommekeer

    Dat is één van de momenten in mijn leven geweest, waarop er iets in me gebeurde dat ruimte gaf voor grote veranderingen binnen mijzelf. Een ommekeer zou je kunnen zeggen. Tot die tijd was ik ervan overtuigd dat mijn leven totaal verziekt was door het overlijden van mijn moeder en doordat mijn vader hertrouwde. Een slecht huwelijk dat na bijna veertien jaar eindigde in een scheiding. Een hele slechte gang van zaken voor een kind, voor mij dus, dat door de ziekte van haar moeder en de dood die daarop volgde het vertrouwen in het leven toch al behoorlijk had verloren.

    Buikpijnen

    Rond mijn zeventiende, ik woonde al niet meer thuis, had ik vaak heftige buikpijnen waar medisch gezien geen verklaringen voor waren. Ik kan me niet herinneren dat ooit iemand op het idee gekomen is dat het wel eens te maken zou kunnen hebben met de ervaringen die ik had gehad. In ieder geval heeft nooit iemand dat tegen mij gezegd.

    Depressief

    Na mijn twintigste was ik hele lange periodes (rand)depressief. Met heel veel moeite kroop ik steeds weer uit die depressieve periodes. Om meteen weer angstig af te wachten wanneer de volgende zou komen. Aan de buitenkant is dat nooit zo te zien geweest. Die buitenkant ging gewoon door, ook voor de mensen die dichtbij me stonden.

    Symposium ZEER

    Ben je Verlaat Verdriet-er?
    Herken je je in bovenstaand fragment?
    Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
    Weet dat je welkom bent.
    Meld je aan!

    Interview

    Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had.
    In de komende dagen meet delen uit dit interview in de blogs.

    Vermenigvuldigen door delen

    Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
    Deel ZEER- berichten in je eigen netwerk!