• | | |

    Dit is niet voor mensenogen gemaakt!

    DoorTitia Liese

    Vorige week deelde ik met jullie mijn ervaring met de film La Chimera. Een film die op een heleboel manieren, en vanuit een heleboel verschillende perspectieven, verrijkend is voor mij. Bijvoorbeeld vanuit het perspectief van Verlaat Verdriet en verlate rouw. Een film die je vooral zelf zou moeten gaan zien om te ervaren op welke manier(en) La Chimera jou aanzet tot denken. En op welke manier(en) deze film jou inspireert. Bijvoorbeeld tot onderzoek naar en in jouw eigen levensgeschiedenis.

    Chimera

    Eén scene uit La Chimera raakte meteen aan een thema uit mijn eigen verlate rouwproces. Namelijk de vraag: heb je als kind het recht alles te weten over alles uit het leven van je ouder(s)? Ik bedoel de scene waarin de hoofdpersoon de chimera vindt (de hoodpersoon is een tamelijk verlopen en uitgerangeerde Engelse archeoloog, makker/aanvoerder van de Tombaroli, vastgelopen in het rouwproces om de vriendin die kort geleden uit zijn leven verdween). Ze bevinden zich op dat moment in een grote ruimte in een Etruskisch graf, dat ze kort daarvoor hebben opengebroken. De Tombaroli, inclusief de archeoloog, zijn totaal verrast door het vinden van een zo grote schat. De archeoloog voelt, weet en zegt meteen: dit is niet voor mensenogen gemaakt.’

    Dit is niet voor mijn ogen bestemd

    Op dat moment werd ik zelf geraakt door een ervaring uit mijn eigen verlate rouwproces, in een tijd dat ik nog bezig was mijn eigen levensgeschiedenis te reconstrueren. Ook al wist ik al heel veel: er kon nog steeds iets nieuws bij. Tot de dag waarop ik, via een familielid, een tweetal brieven kreeg. Brieven van mijn vader. Brieven waarin hij tamelijk intieme details beschrijft uit zijn relatie met zijn tweede vrouw. Ik las wat hij toen schreef. En wist meteen: dit had ik niet moeten weten. Dit had ik niet willen weten. Dit is niet bestemd voor mij. Deze brieven zijn niet gemaakt voor mijn ogen.
    Tot mij drong als een schok door: NEE. Ik heb niet recht op alles.

    Om over na te denken

    Kinderen hebben niet het recht om alles te weten over hun ouders. Van hun ouders. Ook niet als die kinderen meer willen weten over ouders die er niet meer zijn. En ook niet als die kinderen volwassen zijn, zoals ik zelf op dat moment allang was. Ik heb de brieven verscheurd en verbrand. En besefte: weer iets geleerd over Verlaat Verdriet en verlate rouw.

    Lees de blog

    La Chimera

  • | | |

    La Chimera, film van Alice Rohrwacher

    DoorTitia Liese

    Tombaroli

    Tombaroli noemen ze zichzelf. En ze zijn er trots op. Trots op het vak van grafrover. Mannen zijn het, en een enkele vrouw. Die de armoede in hun bestaan proberen op te lossen met het openbreken, en het leegroven van Etruskische graven in de buurt van hun dorp. Grafrovers die niet alleen graven schenden, en beroven van geschenken die de doden mee hebben gekregen, maar ook de heiligheid van de eeuwige grafrust.

    La Chimera

    Donderdagochtend vroeg in de ochtend. Ik lees een recensie in de krant over La Chimena. Film van de Italiaanse cineaste Alice Rohrwacher. Ik word getroffen door de parallellen die ik zie tussen deze film en verlate rouwprocessen. Een film over heden en verleden. Over verleden en heden. Gelaagdheid. Verwikkelingen en verstrikkingen. Graven in het verleden. Dood, verlies en rouw. Tijd, plaats en cultuur. Onmiddellijk weet ik het. Deze film moet ik zien. En wel nu. Meteen. ‘Martine, La Chimera. Heb je zin, tijd en gelegenheid om vanavond mee te gaan? ‘Dat heb ik.’ appt Martine terug. ‘Ik ga met je mee.’ En daar zitten we diezelfde avond. Twee Verlaat Verdriet-ers kijken naar de meest bijzondere film die ik in jaren heb gezien.

    Graven in het verleden

    Wij, Verlaat Verdriet-ers van nu. Geboren en opgegroeid in een tijd waarin alles in het teken heeft gestaan van vooruitgang. Toekomstgericht. Zo toekomstgericht dat verleden een zwart gat lijkt te zijn. Verdacht. Zo verdacht dat je je er vooral verre van moet houden. Waar je je vooral niet mee bezig moet houden. En waar je al helemaal niet in moet gaan graven.
    Graven in het verleden. Dat is precies wat in deze film wel gebeurt door de Tombaroli, de grafrovers. Graven zonder toestemming van anderen. Verboden. Geschenken opgraven die de doden mee hebben gekregen voor hun zielenheil. Geheimen. Waardevolle kunstschatten. Symbolen uit de tijd en de cultuur van de Etrusken, voor-moeders en voor-vaders van de Tombaroli. In deze film nog altijd zichtbaar in het uiterlijk van de acteurs. Geheimen die de rovers in onze tijd, en in onze cultuur, allang niet meer kunnen doorgronden. Laat staan begrijpen.

    Overeenkomsten

    Ik zie tal van overeenkomsten met onze verlate rouwprocessen.

    • Hoe gevaarlijk is het voor je als je bent opgeroeid in een tijd ‘zonder verleden’, om je in het heden bezig te gaan houden met je verleden;
    • Waar in je leven zijn verleden en heden in elkaar verstrikt geraakt;
    • Moet je daar iets mee;
    • Wil je daar iets mee;
    • Wat betekent het om te graven in het verleden, terwijl je geen idee heb wat je dan allemaal naar boven haalt;
    • Wil je dat allemaal wel weten;
    • Mag je dat allemaal weten?

    La Chimera

    Wat mij betreft is La Chimera een film met een heel bijzondere lading. Enerzijds het kijkplezier dat deze kleurrijke Italiaanse tragikomedie de kijker biedt. Anderzijds de aanzet tot nadenken over je eigen verlate rouwproces. Dilemma’s waar je voor kunt komen te staan. Uitdagingen die je aangaat. Moed die je op moet brengen om eraan te beginnen. Discipline die je op moet brengen om door te zetten. Opluchting die je voelt als je in beweging komt. Vreugde die het je brengt als je weer bijzondere ontdekkingen hebt gedaan. Over jouw verleden. Jouw heden. En over jouw toekomst.
    Wat mij betreft: zelf wil ik deze film nog minstens tien keer zien. Om te genieten van dit schouwspel. En om alle symboliek in deze film die verwijst naar Verlaat Verdriet en verlate rouw te zien en te doorgronden.

    Chimaera: betekenis

    Wezens uit de Griekse mythologie. Monsterlijk schepsel, samengesteld uit delen van meerdere beesten. Van oorsprong afkomstig uit Anatolië. Het waarnemen van de Chimaera was een voorteken van onweer, schipbreuken en natuurrampen. Ook naar deze betekenis wordt in deze film verwezen. Je kun het zelf zien, en horen!

  • | | | |

    ‘Ik hoef dit niet alleen te doen’

    DoorTitia Liese

    Een andere manier van financiering. In plaats van de toegezegde Europese subsidies. In deze Codipontse week gaat er dagelijks van alles door me heen. Gevoelens. Gedachten. Gedachten. Gevoelens. Niet meer blijven wachten op wat komen gaat. Of niet komen gaat. Zelf de regie nemen.

    Raad & daad

    Het meest bijzondere wat zich deze week in mij voltrekt is een groeiend gevoel. ‘Ik hoef dit niet alleen te doen.’
    Wegen zoeken naar andere vormen van financiering. Er komen namen bij me op van mensen die me mogelijk bij kunnen staan. Bij het vormgeven van plannen. Bij het uitvoeren van plannen. Verlaat Verdriet-ers binnen mijn – inmiddels omvangrijke – Verlaat Verdriet-netwerk. Verlaat Verdriet-ers die de waarde hebben ervaren van mijn Verlaat Verdriet-werk. Die mijn werk een warm hart toedragen. Maar ook mensen buiten mijn Verlaat Verdriet-werk. Mensen die een andere relatie hebben met geld dan ik. Die de waarde zien van deze plek als onderdak voor mensen die op zoek zijn naar heling van oud zeer. Die me willen helpen denken. Me adviezen willen geven. Me bijstaan met raad & daad. ‘Ik hoef dit niet alleen te doen.’

    Veranderde reacties

    In de tijd dat ik bezig was het huis aan te kopen, tussen 2021 en 2022, reageerden sommige mensen die ik het vertelde positief. Maar de meeste reacties die ik kreeg waren terughoudend. Of zelfs negatief. ‘Waar begin je aan.’ Je bent gek, op jouw leeftijd.’ ‘Zeker zo’n ‘Ik vertrek-verhaal.’
    Hoe anders zijn de reacties die ik nu krijg van de mensen die ik spreek. ‘Wat een prachtig en bijzonder project.’ ‘Dat gaat vast lukken.’ ‘Ik denk graag met je mee.’ ‘Ik help je graag met wat binnen mijn vermogen ligt.’

    Weelde

    Wat een bijzonder gevoel voor een Verlaat Verdriet-er die toch nog wel eens, stiekem, diep van binnen, denkt: ‘Ik heb m’n hele leven alles alleen moeten doen.’ Wat een weelde!

    Samen

    Wat ‘niet alleen doen’ betreft: de enorme, niet aflatende inzet van Maartje Schönefeld voor het hele project (het behoud van de huisjes op het pleintje van Codiponte Castello) staat buiten kijf. Zonder het doorzettingsvermogen van Maartje was er helemaal geen project op het pleintje. Als ik ergens ooit een heel groot SAMEN heb ervaren, dan is het in deze samenwerking met Maartje, en met haar partner Davide.
    Heb je nog geen kennis gemaakt met Maartje en met Davide, en met de omgeving van dit nog onbekende deel van Toscane: de Lunigiana: doe dat dan vooral gauw via de link Droomhuis gezocht.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg
    Een innerlijk proces krijgt vorm
    Een bestemming voor het huis

    Verder

    Over Casa Bicaudata en ons pleintje vertel ik je graag meer in volgende blogs.