• |

    Samen aan het werk

    DoorTitia Liese

    ‘Ik kijk uit het raam en beschrijf wat ik zie’ is een zin die ik een aantal jaren her in een interview las. De zin sprak me onmiddellijk aan. Hij gaf beeld aan het gevoel dat mijn Verlaat Verdriet-werk me vaak geeft: ‘Ik kijk uit het raam en beschrijf wat ik zie’. Inuïtie en laten ontstaan – organisch werken zou je kunnen zeggen – zijn al die jaren sterke peilers geweest onder het werk dat ik langzamerhand zag vorderen, en even langzamerhand vorm zag krijgen. Geduld, geduld, geduld (dat ik lang niet altijd in voorraad had en heb). Zo kwam, in de loop van de tijd, de onderbouwing van het Verlaat Verdriet-concept: Verlaat Verdriet  verwerken & helen tot stand.
    Wat al die jaren nodig was voor mij om tot het punt te komen waarop ik nu sta, is toe aan andere vormen. Aan andere invullingen. Aan een andere manier van kijken naar en werken met mijn Verlaat Verdriet-werk.
    ‘Zou je eens met me mee willen kijken hoe mijn Verlaat Verdriet-werk verder en verder de wereld in kan gaan?’ vroeg ik enige tijd geleden aan mijn neef met de meeste bedrijfservaring. ‘Maar natuurlijk’ reageerde hij meteen. ‘Ik weet niet of ik je helpen kan, maar ik wil graag met je meekijken.’ Gisteren was het zover. Het heeft wat uren gekost, en de vervolgafspraak is gemaakt. We zijn samen aan het werk. Doet me goed!

  • Wounded healer

    DoorTitia Liese

    Na en naar aanleiding van de workshop van mei j.l. heeft Tamar besloten de eindscriptie van haar opleiding te schrijven over Verlaat Verdriet en verlate rouw. Tamar heb ik beloofd haar op te leiden om als therapeut Verlaat Verdriet-werk uit kunnen gaan voeren. Ik weet al zo lang dat ik zelf niet de tools heb, maar ook niet de juiste instelling, om met iemand een therapeutisch proces aan te gaan – ook niet als het om een verlaat rouwproces gaat. Maar wat jij doet is toch ook heel therapeutisch, wordt me heel vaak als antwoord gegeven. En ja, dat is ook zo. De kennis die ik heb opgebouwd van Verlaat Verdriet en verlate rouw is groot en uniek. Vanuit die kennis, vanuit mijn lange werkervaring maar vooral dankzij het feit dat ik zelf een langdurig en intensief proces heb ik doorgemaakt en daaraan heb kunnen helen, kan ik mijn werk als wounded healer doen. En dat doe ik graag. In de basisworkshops Verlaat Verdriet, zowel als in de biografische cursussen die ik heb ontwikkeld kan ik alles inzetten wat ik te bieden heb, en dat is veel. Maar ik ben me er zeer van bewust dat juist dat geheelde deel in mij mensen het vertrouwen geeft dat het kan, omdat ze het aan mij kunnen zien dat het kan. En dat het de moeite waard is een verlaat rouwproces aan te gaan. Dat je dan kunt helen, dichter bij jezelf kunt komen en kunt groeien. Een completer mens kunt worden. Maar wat ik mis – en waar ik ook al lang niet meer naar verlang om het te kunnen – is het werken met methodes, met werkvormen en met oefeningen. Ook al gebruik ik in mijn werk oefeningen en werkvormen: dat zijn basale, simpele maar krachtige werkvormen. Deze werkvormen noch ik zijn er op gericht een langdurig therapeutisch traject met iemand aan te gaan. Daarom ben ik ook zo blij met Tamar, wier hart en verlangen juist wel op dat gebied ligt. We zijn deze hele dag intensief aan het werk geweest. Aan het eind van de dag zijn we beiden total loss. Moe, maar tevreden, zeg maar. Ik hoop dat Tamar mijn onderbouwing van Verlaat Verdriet en verlate rouw op een goeie manier vorm kan geven in haar scriptie, zodat nog veel mensen plezier kunnen gaan hebben van het werk dat we vandaag geleverd hebben.

  • | |

    Dit gaat over mij

    DoorTitia Liese

    s’ Ochtends vroeg, als ik opsta, voel ik me behoorlijk gespannen voor het effect van mijn verhaal. Vandaag trainingsdag van de derde groep van De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet. Moet ik het wel vertellen? Is het relevant om het nu te vertellen? Wat gaat er gebeuren in de groep? Wat gaat er gebeuren met de individuele deelnemers? Kan ik het zo vertellen dat mijn verhaal niet de dag gaat kleuren? Zonder stoer te doen en zonder het te bagatelliseren? Hoe groot mag mijn verhaal worden? Hoeveel tijd mag mijn verhaal in beslag nemen? Deze training gaat niet over mij en mijn actuele ervaringen, maar over de acht deelnemers. Zij zijn belangrijk, niet ik. Als iedereen binnen is ervaar ik vooral de liefde die ik voel voor deze groep. Ik weet nu zeker dat het niet passend is te doen alsof er niets aan de hand is. Dat kan niet en dat mag ook niet in een groep mensen die zich toen, als kind, niet gehoord en niet gezien hebben gevoeld. En zo wil ik het ook niet. We beginnen het gebruikelijke rondje met mij. Ik vertel hoe het er met me voor staat. Dat er weer kanker is gevonden in een van mijn borsten. Dat ik een hele rij onderzoeken moet ondergaan, ook omdat ik als gevolg van de borstoperatie van vijftien jaar geleden aan de rechterzijde geen lymfeklieren meer heb en dat er dus niet op gebruikelijke wijze gezocht kan worden naar mogelijke uitzaaiingen in de poortwachtersklier. Dat het dat groter maakt dan de vorige twee keren toen dat allemaal niet nodig was. Dat ik een amputatie moet ondergaan. Mijn verhaal komt hard binnen. De reacties zijn heftig. Maar ik kan het aan. We kunnen het samen aan. Als ik heb gezegd dat elke vraag gesteld mag worden en dat ik mijn best zal doen op elke vraag open en eerlijk te antwoorden – vandaag of op een ander moment – komt er weer rust. Genoeg rust om verder te kunnen gaan en samen met de deelnemers te doen waar op deze dag de volle aandacht naar uit hoort te gaan: de individuele deelnemer en de groep. Ook deze trainingsdag is weer een mooie, bijzondere en waardevolle dag. Ik houd zoveel van deze groep. De mooie en bijzondere mensen die er aan deelnemen en de mooie en bijzondere harmonie die deze groep kenmerkt. Ik ben zo blij met Geerte en de vertrouwde samenwerking die we al jaren hebben. Zoveel te genieten: van mijn werk, van de mensen met wie ik werk, van de mensen die naar me toe komen – overal uit Nederland – om het verlies van toen onder volwassen ogen te zien en wegen te zoeken om te verwerken en te helen. Als ik ’s avonds in mijn agenda kijk, zie ik de afspraken voor de komende tijd: röntgen in Harderwijk, nucleaire geneeskunde in Amersfoort, MRI in Harderwijk. Vervolgafspraak met de specialist in het ziekenhuis in Harderwijk. Operatie in Harderwijk. En dat alles gaat over mij. Deze keer wel!