• | | |

    De cirkel is rond

    DoorTitia Liese

    Een beetje ambivalente gevoelens roept de uitroep ‘De cirkel is rond’ altijd wel bij me op. Als ik het hoor ‘De cirkel is rond’ voel ik meestal een directe reactie ‘Oh. Nou. En???’
    Toch blijft het al een paar dagen rond zoemen in m’n hoofd. De cirkel is rond. Het past bij me op dit moment. Ik bevind me op een plek in m’n leven waarop ik voel ‘De cirkel is rond.’
    Waarom?

    Enerzijds

    Het afgelopen jaar heb ik vaak het gevoel gehad dat ik als het ware in stilstaand water terecht was gekomen. Je kent dat gevoel misschien wel. Je realiseert je dat het oké is om eens goed te doorvoelen: waar sta ik. Wat doe ik. Wat wil ik. Maar oh, wat voelt dat vaak frustrerend. Want je wilt eigenlijk verder.
    Enerzijds is er mijn Verlaat Verdriet-pionierswerk. Dat voelt als ‘klaar’. Ik heb gedaan wat me innerlijk dreef. Waar gaan de gevolgen van jong ouderverlies eigenlijk over? Wat heeft het vroege verlies van mijn moeder betekend voor mij? En voor mijn leven? Wat heeft het vroege verlies van de ouder(s) van andere volwassenen betekend voor hen? En voor hun leven? Mijn nieuwsgierigheid bracht me mijn levenswerk: Verlaat Verdriet. Mijn pionierswerk is afgerond. Tijd voor volgende stappen. De resultaten van mijn Verlaat Verdriet-werk verder in de wereld zetten.

    Anderzijds

    Anderzijds is daar ons project op het pleintje van CodiponteCastello. Het huis dat ik vorig jaar heb aangekocht. Casa Bicaudata, het huis waarvan ik vanaf het begin heb geweten: dit huis is geen woonbestemming voor mij. Dit huis moet een plek worden waar Verlaat Verdriet-ers onderdak kunnen vinden. Waar ze kunnen werken aan hun levensverhaal. Een plek waar oud zeer kan helen.

    De cirkel is rond

    Enerzijds en anderzijds. Alsof mijn Verlaat Verdriet-werk en mijn huis in Italië nog steeds twee verschillende werelden waren. In de afgelopen weken waarin ik in Codiponte verbleef, moest ik vooral denkwerk besteden aan de financiering van de restauratie van dit project. Meer en meer voelde ik: ik hoef dit niet alleen te doen. En meer en meer voelde ik hoe mijn Verlaat Verdriet-werk en de bestemming van het huis in elkaar schoven.

    Symbool

    Het zoemde al een paar dagen door mijn hoofd. Tijd voor een nieuwe blog: de cirkel is rond. Ik ging op zoek naar een passende afbeelding. Een symbool. En vond een passend symbool. Het labyrinth van Pontremoli. Labyrinth. Symbool voor de levensweg. Voor de zoektocht die je levensweg kan zijn. En vaak is. Een bekend symbool. Maar dit labyrinth van Pontremoli heeft nog een extra symbool, dat voor nu voor mij als heel toepasselijk voelt. Als je de foto van het labyrinth van Pontremoli wat uitvergroot zie je bovenaan twee paarden met twee ruiters die elkaar naderen. Wat een mooi symbool voor twee wereld in je levensverhaal die elkaar naderen. Die vanaf nu samen kunnen gaan. Die vanaf nu samengaan.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg
    Een innerlijk proces krijgt vorm
    Een bestemming voor het huis
    Ik hoef dit niet alleen te doen

  • | | | |

    ‘Ik hoef dit niet alleen te doen’

    DoorTitia Liese

    Een andere manier van financiering. In plaats van de toegezegde Europese subsidies. In deze Codipontse week gaat er dagelijks van alles door me heen. Gevoelens. Gedachten. Gedachten. Gevoelens. Niet meer blijven wachten op wat komen gaat. Of niet komen gaat. Zelf de regie nemen.

    Raad & daad

    Het meest bijzondere wat zich deze week in mij voltrekt is een groeiend gevoel. ‘Ik hoef dit niet alleen te doen.’
    Wegen zoeken naar andere vormen van financiering. Er komen namen bij me op van mensen die me mogelijk bij kunnen staan. Bij het vormgeven van plannen. Bij het uitvoeren van plannen. Verlaat Verdriet-ers binnen mijn – inmiddels omvangrijke – Verlaat Verdriet-netwerk. Verlaat Verdriet-ers die de waarde hebben ervaren van mijn Verlaat Verdriet-werk. Die mijn werk een warm hart toedragen. Maar ook mensen buiten mijn Verlaat Verdriet-werk. Mensen die een andere relatie hebben met geld dan ik. Die de waarde zien van deze plek als onderdak voor mensen die op zoek zijn naar heling van oud zeer. Die me willen helpen denken. Me adviezen willen geven. Me bijstaan met raad & daad. ‘Ik hoef dit niet alleen te doen.’

    Veranderde reacties

    In de tijd dat ik bezig was het huis aan te kopen, tussen 2021 en 2022, reageerden sommige mensen die ik het vertelde positief. Maar de meeste reacties die ik kreeg waren terughoudend. Of zelfs negatief. ‘Waar begin je aan.’ Je bent gek, op jouw leeftijd.’ ‘Zeker zo’n ‘Ik vertrek-verhaal.’
    Hoe anders zijn de reacties die ik nu krijg van de mensen die ik spreek. ‘Wat een prachtig en bijzonder project.’ ‘Dat gaat vast lukken.’ ‘Ik denk graag met je mee.’ ‘Ik help je graag met wat binnen mijn vermogen ligt.’

    Weelde

    Wat een bijzonder gevoel voor een Verlaat Verdriet-er die toch nog wel eens, stiekem, diep van binnen, denkt: ‘Ik heb m’n hele leven alles alleen moeten doen.’ Wat een weelde!

    Samen

    Wat ‘niet alleen doen’ betreft: de enorme, niet aflatende inzet van Maartje Schönefeld voor het hele project (het behoud van de huisjes op het pleintje van Codiponte Castello) staat buiten kijf. Zonder het doorzettingsvermogen van Maartje was er helemaal geen project op het pleintje. Als ik ergens ooit een heel groot SAMEN heb ervaren, dan is het in deze samenwerking met Maartje, en met haar partner Davide.
    Heb je nog geen kennis gemaakt met Maartje en met Davide, en met de omgeving van dit nog onbekende deel van Toscane: de Lunigiana: doe dat dan vooral gauw via de link Droomhuis gezocht.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg
    Een innerlijk proces krijgt vorm
    Een bestemming voor het huis

    Verder

    Over Casa Bicaudata en ons pleintje vertel ik je graag meer in volgende blogs.

  • | | |

    Een bestemming voor het huis

    DoorTitia Liese

    Zonder ooit binnen geweest te zijn in het huis besluit ik, winter 2020, het huis aan het pleintje aan te kopen. Het voorlopig koopcontract is getekend. Voor het eerst ben ik binnen in het huis. In ben binnen in een huis dat ik, met een voorlopig koopcontract, heb aangekocht. Een huis in Italië. Waar ik nog nooit binnen ben geweest. Wat een merkwaardige ervaring.

    We zijn, in diezelfde winter van 2020, binnen in het huis. Maartje. Davide. Ik. We lopen rond in een huis dat verre van bewoonbaar is. Proberen te doorgronden wat het huis mij te bieden kan hebben. Te bieden heeft. Een ruime zaal. Een breed balkon. De mogelijkheid om 3 appartementen te creëren voor verhuur. Een grote, middeleeuwse onderkeldering. Met ruimte voor lichaamswerk. En voor een bescheiden SPA.

    Bestemming

    ‘Maartje’ roep ik. ‘Maartje, het huis gooit mij eruit. Ik voel het aan alle kanten.’ Maartje kijkt me verschrikt aan. ‘Dat kan niet joh. Het huis is van jou. Jij kan daar wonen. Jij moet daar wonen.’ Maar ik voel het. Dit is niet ‘mijn huis.’ Dit huis is niet een huis voor mij om in te wonen. Dit huis heeft een heel andere bestemming. Beter kan ik het niet onder woorden brengen. Maar ik voel het. Ik weet het.

    Centro Biografico

    Het zal nog duren tot juni 2023, nu dus, voor ik weet wat de werkelijke betekenis is van wat ik aldoor heb gevoeld. Wat nu als het ware is geïncarneerd. Dit huis is bestemd voor mensen die het nodig hebben. Voor Verlaat Verdriet-ers die een plek nodig hebben waar ze kunnen helen. Verwerken en helen. Waar ze met hun levensverhaal aan de slag kunnen gaan. Waar ze kunnen schrijven. Kunnen delen. Waar oud zeer kan helen.

    Een Centro Biografico. Een biografisch centrum. Voor Verlaat Verdriet-ers uit Nederland. Italië. Europa. Uit de hele wereld. Voor andere mensen die hun proces aan willen gaan van rouw. Van verandering. Die met hun oud zeer aan het werk willen gaan. Met hun levensverhaal. Hun biografie. Voor hen is dit Centro Biografico bedoeld. Op het pleintje van CodiponteCastello.

    Meer

    Maar daarover later meer in nieuwe blogs.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg
    Een innerlijk proces krijgt vorm

  • | | |

    Codiponte houdt je vast

    DoorTitia Liese

    ‘Codiponte houdt je vast’ reageert Maartje lachend als ik haar vertel dat ik niet kan vertrekken door een staking op het vliegveld van Pisa. En ja. Dit is de tweede keer dat ik niet vertrek op het geplande moment. ‘Gezellig dat je nog een paar dagen blijft’ zegt Maartje. ‘We hebben plek voor je. Het gezelschap dat ‘het gele huis’ heeft gereserveerd heeft recent de reservering ongedaan gemaakt.’

    Villa le Muse

    Na een bijzondere week in appartement Fienile, het appartement dat Maartje voor mij had gereserveerd op de Concia, mag ik nu nog een paar dagen helemaal in m’n eentje verblijven in Villa le Muse. De plek waar ik normaal gesproken mijn schrijfretreat De weg van liefde geef. Wat een hartelijke gastvrijheid! Wat heerlijk nog een paar dagen mee te mogen genieten van de maaltijden die Davide met zoveel zorg en liefde voor ons bereidt. En die Maartje met evenveel zorg en liefde voor ons opdient op de binnenplaats van La Concia.

    Codiponte

    Wat een weelde om nog een paar dagen te mogen verblijven in Codiponte. De plek van rust en stilte, die zoveel ruimte geeft aan innerlijk werk. Want ja. Innerlijk werk moet ik wel verzetten. De blokkade die de premier van Italië, mevrouw Meloni, heeft opgeworpen voor de doorbetaling van de subsidies die ook mij waren toegezegd voor de restauratie van het pand dat ik heb aangekocht, vraagt wel een heel andere manier van denken van ons. Van mij.
    Maar daarover vertel ik je graag later. In een volgende blog.