• | |

    Hoe ontwikkel je een samenhangend aanbod

    DoorTitia Liese

    Samenhangend aanbod

    ‘Juul, wat ik wil is een samenhangend aanbod ontwikkelen voor Verlaat Verdriet.’ Juliette en ik zijn samen aan het werk met de Verlaat Verdriet-website. Het is zeker 20 jaar geleden. Juliette kijkt me twijfelend aan. ‘Een samenhangend aanbod voor Verlaat Verdriet? Wat bedoel je dan?’ vraagt ze. ‘Weet ik ook niet’ zeg ik terug. ‘Maar ik weet wel dat ik het wil.’

    Onderzoeken

    Inmiddels zijn we ruim 20 jaar verder. Hoe ontwikkel je een samenhangend aanbod. Nu weet ik het. Bijvoorbeeld, zoals bij mij het geval is, door van een onderwerp dat je na aan het hart ligt je levenswerk te maken. Omdat je het wilt. En omdat het nodig is. Stug doorwerken. De noodzaak zien. Lichtpuntjes in het vizier houden. Teleurstellingen incasseren. Door me consequent af te vragen: waar gaat jong ouderverlies over. Waar gaan de gevolgen van jong ouderverlies over. Welke gevolgen in je jeugd. Welke gevolgen voor de ontwikkeling van je identiteit. Te onderzoeken. Te blijven onderzoeken. Nooit tevreden te zijn met voor de hand liggende antwoorden.

    Rouw kent geen tijd

    Zo is in de loop van vele jaren mijn samenhangend aanbod ontstaan. Rouw kent geen tijd: Verlaat Verdriet verwerken en helen. Een programma waarin niet alleen zelfhulp-tools voor Verlaat Verdriet-ers hun plaats hebben, maar ook handreikingen voor hulpverleners voor hun werk met Verlaat Verdriet-ers. De basis ligt klaar. De verschillende werkmethoden moeten nog werk-klaar gemaakt worden.
    De video Rouw kent geen tijd is er al.
    De vernieuwde versie van Teruggaan, om verder te kunnen ligt vrijwel druk-klaar bij de uitgever.

    ‘Waarom wil ik dit eigenlijk vertellen?’ vraag ik me af.
    ‘Omdat het tijd is’ zegt mijn innerlijke stem.

  • | |

    Licht een tipje van de grauwsluier op

    DoorTitia Liese

    ‘Ik heb alles wat m’n hartje begeert. Prachtige kinderen. Een goede relatie met mijn partner. Een mooi ruim huis. Werk waar ik veel plezier in heb. En toch… Toch kan ik niet genieten. Heb ik altijd het gevoel dat er een soort van grauwsluier over mijn leven ligt. Zo vaak heb ik me afgevraagd: hoe kan dat toch? Wat is er toch met mij aan de hand? Waarom lukt het me niet gelukkig te zijn met wat ik heb? Waarom heb ik altijd het gevoel dat ik niet voluit leef?’

    Klachten

    Vaak hoor ik het. Verlaat Verdriet-ers die me gevonden hebben op het web, na een vaak lange zoektocht. Veel van deze Verlaat Verdriet-ers hebben klachten die ze niet goed thuis kunnen brengen. Klachten als: waarom heb ik altijd het gevoel dat ik niet voluit leef. Waarom ben ik zoals ik ben, en doe ik zoals ik doe. Ze hebben overal gezocht. Hebben therapieën gevolgd. Zijn aan het werk gegaan met een coach. Hebben fysieke klachten. Zijn altijd moe. Veel van deze Verlaat Verdriet-ers leggen niet de link tussen het vroege verlies van hun ouder(s) en de klachten die ze hebben. Ze realiseren zich niet dat ze via de dood van hun ouder verbonden zijn geraakt aan de dood. Dat ze als het ware altijd leven in de schaduw van de dood. Totdat ze terecht komen op mijn Verlaat Verdriet-site. Dan zien ze het. Dan gaat er een wereld voor ze open.

    Jong ouderverlies

    Verloor je jong je ouder(s)? De Zelftests helpen je te onderkennen hoe het zit bij jou. Dat kan confronterend zijn. Maar het zal je vooral opluchting brengen. Je bent niet de enige die hiermee worstelt. Er zijn ook voor jou mogelijkheden om verder te gaan. Dat zal je de moed geven verdere stappen te zetten. Te onderzoeken: wat betekent het vroege verlies van mijn ouder(s) nu nog in mijn leven. Wat kan ik doen om dit verlies een aanvaardbare plek te geven in mijn leven.

    Zelftests

    Neem de tijd, en de rust

  • | | |

    Een heel bijzondere verbondenheid met Codiponte

    DoorTitia Liese

    Samenkom-dag

    Vandaag, 15 mei 2022. Een zonovergoten dag waarop we weer samenkomen. Deze keer in Nunspeet. We, dat is de kleine groep van de schrijf-retreat De weg van liefde van oktober 2021. Allemaal voelen we het: de heel bijzondere verbondenheid met Codiponte. Met de liefdevolle gastvrijheid van Maartje en Davide. Hun groepshuis Villa le Muse en met La Concia, de B & B van Maartje en Davide. Met de schrijf-retreat De weg van liefde. Met BeeldTaal.

    Herinneringsboekje

    Stephanie verrast ons met een heel bijzonder geschenk. Voor ieder van ons heeft ze een heel speciaal boekje gemaakt, met de titel In iedere traan glinstert een mooie herinnering. Helemaal met de hand gemaakt. Voor ieder een eigen exemplaar. Een omslag van keramiek. Met de hand gemaakt papier in het binnenwerk. Een boekje met foto’s. Met herinneringen aan De weg van liefde. Aan Codiponte. Hand-gebonden.

    Blij en dankbaar nemen we dit geschenk van bijzondere verbondenheid in ontvangst.
    Herinneringen zijn voor altijd staat in het achterplat gestanst.
    Steef, dank je wel voor dit bijzondere geschenk.

    Inspiratie

    • Wil je meer weten over dit boekje? Lees meer
    • Wil je meer weten over handgemaakt papier? Lees meer 
    • Wil je meer weten over de schrijf-retreat De weg van liefde 2022 in Codiponte? Lees meer
    • Wil je meer weten over B&B La Concia? Lees meer
  • | |

    Een mens is nooit te oud om te leren

    DoorTitia Liese

    Zo zie je maar, een mens is nooit te oud om te leren realiseer ik me terwijl ik terugfiets. Vorige week. Op Terschelling. In verband met de aankoop van het huis in Italië moet ik iets veranderen in mijn testament. Niet heel groot om te doen. Wel een ingreep met gevolgen. En te verwachten ingewikkelde problemen als ik die ingreep niet zou laten doen.

    Gesprek

    Ik heb me voorbereid op een gesprek met een notaris met veel mitsen, maren, bedenkingen, tips en adviezen. Een gesprek in de vorm van: hoe kom je als 70+-er op het idiote idee een huis te kopen in Italië!? En dan nog een restauratie-project ook! Wat doe je jezelf aan!? Wat doe je je nabestaanden aan!? Waar begin je aan!? Hoe denk je dat allemaal te gaan doen!? Allemaal bedenkingen van een ter zake kundige notaris die ik zelf had bedacht. Ik ben voorbereid!

    Italië

    We zitten samen aan de grote deftige notaris-tafel. De notaris nodigt me uit te vertellen waarom ik hier zit. Ik vertel. Over de aanpassing in mijn testament die me noodzakelijk lijkt. Over de verkoop van mijn huis in Nunspeet. De aankoop van het huis in Italië. ‘Wat geweldig dat je dat je dit doet’ roept de notaris spontaan uit. ‘Italië! Ik houd van Italië! Wat geweldig daar een huis te hebben. Waar staat het?’ ‘Wil je foto’s zien?’ vraag ik, aanmerkelijk opgevrolijkt. ‘Ja, laat zien’ roept ze uit. Samen kijken we naar de foto’s op mijn telefoon. Ze kijkt en kijkt nog eens. En nog eens. ‘Dat kan prachtig worden!’

    ‘Ik zou in Italië nog even langs een notaris gaan in verband met de aanpassing van je testament. En je administratie ook in Italië op orde hebben.’ raadt de notaris me nog aan. ‘Als je even wacht dan passen we je testament aan. We zetten er meteen in: naar Nederlands recht opgemaakt. Ik zal je een schappelijke prijs rekenen.’

    Als de notaris me het nieuwe testament voorleest voel ik me tevreden. Hoe vaak ben ik in m’n leven iets uit de weg gegaan, heb ik iets ontweken, waarvan ik tevoren dacht dat het te moeilijk voor me zou zijn? Of omdat ik er tegenop zag? Zo zie je maar, een mens is nooit te oud om te leren.