• | | |

    Overleefkracht in BeeldTaal

    Overleefkracht in BeeldTaal

    Zeker vijfentwintig jaar geleden werd ik getroffen door de BeeldTaal op een kaart in een kaartenmolen. Op de kaart de afbeelding van een kind. ‘Diskit op weg naar school’ staat als titel op de achterkant van de kaart. Op de kaart de afbeelding van een kind van een jaar of zeven, acht. Zo te zien een meisje, maar het kan ook een jongetje zijn. Het kind staat met beide voeten tegen elkaar aangeklemd op een verhoging van zand of steen, in een grijze omgeving. Het heeft schoenen of laarzen aan die er enigszins versleten uitzien. Het kind draagt een lange, zwarte jas. Eveneens versleten. Een jas die er niet uitziet als een warme jas tegen de kou. Op het hoofd van het kind een zwarte muts met een witte bontrand. Vermoedelijk is het winter.

    Overleefkracht

    Het kind staat met de armen over elkaar. Staat het kind even uit te rusten? Was de fotograaf daar toevallig aanwezig? Poseert het kind alleen voor de foto, om daarna weer verder te gaan? Geeft het zich over aan haar/zijn taak? Aan wat het moet doen? Het gezichtje van het kind staat vertrokken. De mond verbeten in een neerwaartse streep. De ogen van het kind gaan zo goed als schuil onder de bontrand van de muts. Als ik de foto nog wat beter bekijk twijfel ik aan wat de ogen van het kind uitdrukken. Is het vermoeidheid? Dapperheid? Zie ik overleefkracht? Boosheid? Doorzettingsvermogen? Is het kind ontredderd, en moet het er maar iets van zien te maken? Zie ik eenzaamheid? Wanhoop?

    BeeldTaal

    Op de rug draagt het kind een bundel hout. Hoe zwaar is deze last? Hoe onhandig om te dragen? Wie heeft deze last op de rug van het kind gebonden? Waar moet het kind met deze last naartoe? Niemand in de buurt te zien. Geen andere kinderen. Geen volwassene die het kind de hand toereikt. Het kind bemoedigt. Ondersteunt. De weg wijst. Meeneemt. De zware last overneemt. Het kind staat daar. Alleen. Hoe alleen is dit kind? Hoe alleen voelt dit kind zich? Waar zijn de anderen? Hoe eenzaam is dit kind? Hoe eenzaam voelt dit kind zich?

    helen door schrijven

    • Als je deze afbeelding bekijkt, wat zie jij dan?
    • Wat voel jij?
    • Zegt deze kaart iets over jou? Over hoe jij je als kind hebt gevoeld?
    • Beschrijf eens in vijf zinnen wat deze afbeelding doet met jou.

    Lees meer over Verlaat Verdriet en verlate rouw

     

  • | |

    Vooral nooit prooi worden!

    ‘Titia, een hond kan niet laten zien dat hij ziek is. Dan wordt hij prooi.’ vertelde mijn buurman – bioloog van z’n vak – me een tijd geleden over de zieke hond van mijn andere buurman.

    Zijn opmerking resoneerde bij me. Gaat nog regelmatig door mijn hoofd. Zo ook zojuist, terwijl ik op het roeiapparaat zit in de oefenruimte van de fysiotherapiepraktijk. Eergisteren kreeg ik een dry-needling behandeling in mijn bovenbeen, die nog pijnlijk na zeurt. ‘Ga maar wat extra’s doen’ bedacht ik. En zo zit ik, al denkend, op het roeiapparaat. En constateer tot mijn plezier dat mijn roeislagen krachtiger zijn dan ze normaal zijn.

    Mijn gedachten gaan naar de foto die ik gisteren kreeg aangeleverd om bij het artikel Vroeg verloren te plaatsen. Een jolige foto van het jolige gezin van de interviewster (zo bleek mij later). ‘Die ga ik niet plaatsen in mijn blog’ besloot ik meteen. ‘Is het echt persé nodig een jolige foto van je jolige gezin te plaatsen bij een documentaire die Vroeg verloren heet? Om aandacht te trekken? (wat misschien wel moet als je ‘influencer’ bent. Vorm boven inhoud. Buitenkant boven binnenkant. Ik weet het niet. Ik ken het ‘vak’ van ‘influencer’ niet).

    Hoe dan ook gaat, gezeten op het roeiapparaat, de gedachte door me heen: is dat waarom wij, net als andere zoogdieren, moeten laten zien: ‘Ik red me wel!’ ‘Met mij niks aan de hand!’ Omdat we anders prooi worden?

    Zomaar wat gedachten op een donderdagochtend in juni 2024. Op het roeiapparaat in de oefenruimte van de fysiotherapiepraktijk aan een laan in Nunspeet.

  • | | |

    Tatjana Almuli in Volkskrant Magazine

    De plek waar mijn moeder ooit gelukkig was

    Als haar moeder vertelde over Martha’s Vineyard, het hippie-eiland voor de Amerikaanse oostkust waar ze twaalf jaar heeft gewoond, hing Tatjana Almuli aan haar lippen. Sinds haar moeder is overleden wil Almuli, journalist en schrijver, met eigen ogen zien wat het eiland zo uniek maakte – en haar moeder zo gelukkig.

    …. ‘ In 2020 schreef ik het boek Ik zal je nooit meer (Almuli was 16 jaar toen ze haar moeder verloor), over het uitgestelde rouwproces na het overlijden van mijn moeder. Ik dook in haar geschiedenis en steeds weer kwam ik terug bij Martha’s Vineyard…….’

    ….. Ik wilde ervaren wat dit eiland zo uniek maakt. Wilde weten of er nog altijd zo’n gemeenschapszin heerst. En of ik door mijn reis naar het eiland mijn moeder op een andere manier zou kunnen leren kennen. Omdat ze al zo vroeg uit mijn leven wegviel, heb ik haar nooit als volledig mens leren kennen. Ze was gewoon mijn moeder. Op het eiland wilde ik ontdekken wie ze daarvoor was…..

    Lees het artikel in Volkskrant Magazine van zaterdag 19 augustus 2023.

  • | |

    De aanwezigheid van liefde: blog van Bert Pekelder

    De onvoorwaardelijke liefde en loyaliteit

    De onvoorwaardelijke liefde is liefde die alleen ouders hun kinderen kunnen geven. Loyaliteit is liefde in afhankelijkheid die alleen kinderen voor hun ouders kunnen hebben. De onvoorwaardelijke liefde van je moeder of je vader verloor je voor altijd, behalve mogelijk in je herinneringen als lichamelijke ervaring. De kracht van loyaliteit naar je moeder of je vader bleef echter in het diepst van jezelf geworteld. Ze komt nu tevoorschijn in de vorm van ‘missen’. Je ervaart een gevoel van ‘tekort’. Een altijd aanwezig gevoel van verlangen. Zonder onder woorden te kunnen brengen wat dat ‘verlangen’ precies inhoudt.
    Met het verlies van je moeder of je vader verdween de energie van loyaliteit niet. Alleen de ontvanger van deze verbinding verdween voor altijd uit je leven.

    Uit: ‘Ein Loch in meiner Seele’, Titia Liese en Bert Pekelder

    Hunkering

    Je hebt niet alleen die liefde die je van je overleden ouder kreeg moeten missen, je kon haar of hem ook niet meer zelf liefhebben. Een onvervulbare hunkering, die zich nog altijd in jou bevindt. Dat hoeft niet zo te blijven.

    Maar hoe?

    Een oefening

    Let op:
    Als de relatie tussen jou en je overleden ouder gewelddadig was, of op een andere manier zwaar belast is geweest, dan is het beter deze oefening niet te doen!

    Ga zitten op een rustige, veilige plek.
    Word je bewust van je lijf.
    Volg je adem.
    Als je ervaring heb met meditatie kan dat helpend zijn.

    Stel je voor, dat je overleden mama of je overleden papa bij je is. Je hebt de leeftijd die je nu hebt. Zij of hij heeft de leeftijd zoals die nu bij jou opkomt.

    Waar bevindt zij of hij zich? Voor je, achter je, links van je, rechts van je?
    Hoe groot is de afstand? Of mogelijk is er helemaal geen afstand?
    Word je bewust van je borst. Van je hart. Van je buik.
    Word je bewust van jouw liefde voor haar of voor hem.
    Laat deze liefde groter worden en stromen.

    Deze liefde verbindt jullie. Mogelijk sta je op en omarmt haar of hem en drukt haar of hem zachtjes of juist stevig tegen je aan.
    Word je ervan bewust hoe dat voelt.
    Word je bewust van de warmte.
    Ruik haar of zijn geur.
    Vertel haar of hem wat je haar of hem wilt vertellen.
    Blijf zolang samen als jullie willen.
    Word je ervan bewust dat zij of hij altijd bij je is.
    Word je ervan bewust dat je een mama hebt, dat je een papa hebt, die jou altijd begeleidt.

    Wat verandert dat voor jou?
    Hoe voelt die verandering voor jou?
    Wat doet die verandering met jou?
    Wat betekent het voor jou niet meer alleen onderweg te zijn?

    Nieuw begin

    Het is een nieuw begin van een levenslange aanwezigheid van liefde.

    Lees meer