• | | |

    Casa Matilda: een nieuw dak boven ons hoofd

    DoorTitia Liese

     

    Het is vandaag 14 februari 2026. Ik wil je graag iets vertellen over Casa Matilda. Iets meer dan een jaar geleden – voorjaar 2025 – was ik de wanhoop nabij. Nachten achtereen schrok ik wakker van het geluid van neerstortende balken (dertienhonderd kilometer verderop). Casa Matilda met een groot gat in haar dak. Geen idee hoe het verder moest met de ontbrekende financiering van Casa Matilda. Wel wist ik nog steeds heel zeker: Casa Matilda: Huis voor Levensverhalen moet er komen. Maar hoe???

    Reddende engelen

    Tot, nu iets minder dan een jaar geleden, de eerste reddende engel op mijn pad verscheen: Reinolda. Zij bracht mij in contact met André, de tweede reddende engel. De eerste engel vertelde de tweede engel over mijn Verlaat Verdriet-werk. Over ons project op het pleintje van Codiponte. ‘Maak maar een afspraak’ zei André tegen Reinolda. ‘Ik kom met mijn financieel adviseur.’ Zo zaten we, op een dag in maart 2025, met z’n vieren aan tafel. ‘Wat doe jij mooi werk’ zegt André tegen me. ‘En wat een bijzonder project in Italië. Ik ga erover denken.’

    Een klap

    Ons volgende contact, in de vorm van een video-call met Maartje, brengt de volgende stap. De voortvarendheid van Maartje, en haar gedegen kennis van restauratieprojecten, geeft de doorslag. ‘We geven er een klap op.’ zegt André. De voorbereidingen voor de restauratie van Casa Matilda konden van start gaan.

    Een nieuw dak boven ons hoofd

    Vanaf eind september 2025 hebben de bouwers, en alle andere mensen die bij de restauratie van Casa Matilda zijn betrokken – zoals projectleider Maartje Schönefeld en  bouwkundige Francesca Baldasari –  een ware titanenklus geklaard. ‘Zo mooi’ vertelt Maartje aan de telefoon. ‘Onder alle weersomstandigheden wordt er in zo’n mooie, harmonieuze sfeer keihard gewerkt. Echt heel bijzonder.’

    Als het goed is wordt Casa Matilda – Huis voor levensverhaal zomer 2026 opgeleverd door de aannemer. We houden je op de hoogte. Zoals je kunt zien op de foto: voor verrotte neerstortende balken hoef ik niet meer bang te zijn. Een nieuw dak boven ons hoofd is in de maak!

    Zien

    Casa Matilda: nieuw dak boven ons hoofd

  • | | | |

    Drie mooie, liefdevolle en inspirerende dagen in Codiponte

    DoorTitia Liese

    ‘Poeh, warm hier!’ We stappen rond drie uur uit het vliegtuig op Galilei Galileo, het vliegveld van Pisa. ‘Maar gelukkig een heel andere warmte hier dan in Nederland.’ En het gaat nog veel warmer worden in de komende dagen. Dat zullen we zeker mee gaan maken.

    Naar Codiponte

    ‘Je moet echt eens met me mee naar Codiponte’ heb ik sinds de aankoop van mijn huis in Codiponte al een aantal keren tegen mijn broer gezegd. Mijn huis zien. Het pleintje. Kennismaken met Maartje en Davide. Kennismaken met ons project, ons ’tweelinghuis’ op het pleintje: Casa Matilda en Casa La Rocca. Codiponte zien. De omgeving leren kennen. Maar ja: mijn broer is met pensioen, en dus drukker dan ooit. Maar het is gelukt. Afgelopen voorjaar hebben we doorgezet. En nu zijn we dus geland op het vliegveld van Pisa, en begeven ons naar het autoverhuurbedrijf. Hij rijdt. Want ik, 75+, betaal tegenwoordig een vermogen om een auto te mogen huren, en besturen. Dat doen we niet voor de drie dagen die we in Italië zijn.

    Samen eten

    Aan het einde van de middag komen we aan in Codiponte, bij de brug waar Davide ons al op staat te wachten om naar boven, naar de Concia te lopen. Mijn broer krijgt voor deze dagen Cypres toegewezen. Het heerlijke huisje, met het prachtige uitzicht op de Apuaanse Alpen. Zelf slaap ik voor deze keer in de ‘kraamkamer’. De kamer waar tal van Codiponters zijn geboren. In Stalla. Het koele appartement, met de buitenkamer. ‘Morgen lopen we naar Castello, het pleintje en het huis. Eerst vanavond samen eten met Maartje en Davide, op de binnenplaats van de Concia‘ besluiten we. Zo Italiaans als het maar kan. Samen heerlijk eten, samen kennismaken, samen ervaringen uitwisselen. Ik had er op vertrouwd, en het gebeurt. Het klikt tussen mijn broer, en Maartje, en Davide. Samen op de Italiaanse binnenplaats, onder de Italiaanse sterrenhemel.

    Codiponte Castello

    De volgende ochtend gaan we het doen. Op naar CodiponteCastello. Naar Casa Matilda. Casa La Rocca. Het pleintje. Op haar gebruikelijk manier sjeest Maartje ons in de auto naar boven. Spannend vind ik het wel, maar ondertussen vertrouw ik er ook op dat mijn broer de staat van Casa Matilda doorziet. En JA. Dat doet hij. Dat doet hij echt. Hij ziet de klus. Maar ook de mogelijkheden. Ook al kunnen we eigenlijk niet veel meer binnen zien. De vloeren zijn te onbetrouwbaar geworden.

    Gesprek met de geometra

    De volgende ochtend, vrijdagochtend, heeft Maartje in Casola een gesprek met de geometra – de bouwkundige – kunnen regelen. Ook daar zit mijn broer zichtbaar te genieten van wat hij te horen krijgt, en vooral te zien. De liefde en het enthousiasme van geometra Francesca en Maartje voor Casa Matilda werkt aanstekelijk. Echt!

    Drie mooie, liefdevolle en inspirerende dagen

    Het is kort, de drie dagen die we daar zijn. Maar wat is het bijzonder om mijn broer in zo korte tijd rond te zien lopen alsof hij er helemaal thuis is. Wat geniet ik deze dagen van dit samenzijn met mijn broer, en met Maartje en Davide. Zoals je op de foto kunt zien: er wacht echt een hele klus. Maar wat zal het mooi gaan worden. Wat zal Casa Matilda een gastvrij Huis voor Levensverhalen worden. Ik ben er helemaal gerust op.

  • | |

    Kennismaken met Casa Matilde

    DoorTitia Liese

    Op maandag 26 augustus 2024 vertrek ik, met een zwaar hart, naar Codiponte. Een zwaar hart, omdat ik afgelopen voorjaar me genoodzaakt voelde te stoppen met mijn project op het pleintje van CodiponteCastello. Honderdduizend gedachten en gevoelens zijn sinds die tijd door me heen gegaan. Nu moet ik naar Codiponte om daar, samen met Maartje en Davide, te onderzoeken op welke manier ik het project kan stoppen. Zonder meer schade aan te richten dan nodig is.

    Reis en aankomst

    Ik vertrek bijtijds met de trein uit Nunspeet naar Eindhoven Airport, om onderweg niet in tijdnood te komen. Om acht uur, het begint al te schemeren, landt het vliegtuig op Pisa Aeroporte. Spannend, dacht ik in de weken voor vertrek, om in donker naar een plek te rijden waar ik op dat moment eigenlijk liever niet naar toe zou willen gaan.

    Maar zoals al de hele reis het geval is voel ik me ontspannen. Mijn huur-Panda en ik rijden de rit naar Codiponte alsof we beiden de stal al ruiken. Als ik in Codiponte bij de brug aankom staan Maartje en Davide me met open armen en welgemeende zoenen op te wachten. M’n bezwaarde hart voelt de verlichting van deze hartelijke ontvangst.

    Casa Bodoni

    In de week die ik in Codiponte verblijf heeft Maartje – door onverwachte familie-omstandigheden – minder gelegenheid voor gesprek dan we aanvankelijk hadden gedacht. Maar eigenlijk voelt het goed om een week door te brengen in Cypres, het gastvrije huisje dat deel uitmaakt van de Concia. Opnieuw ga ik door veel gedachten en gevoelens. Maar vooral voelt het goed om daar te zijn. Te voelen wat Codiponte met mij doet. En zo nu en dan tijd te hebben om, samen met Maartje, te praten over ons project. En de gevolgen van mijn besluit het project Casa Bodoni te stoppen.

    Lezing in de kerk

    Op zaterdagavond staat een lezing, door een kunsthistoricus die Maartje kent, gepland in de pieve – de kerk – van Codiponte. We spreken af samen te gaan. Maartje en ik. Een lezing van een kunsthistoricus. Over de geschiedenis van de pieve. In het Italiaans. Dat is meer dan mijn kennis van het Italiaans aankan. Maar als Maartje naast me zit kan ik in ieder geval uitleg vragen.

    Maar je gaat wel

    Minder dan een uur voor aanvang van de lezing komt Maartje me vertellen dat ze onmogelijk mee kan gaan. Ik begrijp de onmogelijkheid en denk: oké, dan ga ik ook niet. Wat moet ik bij een lezing waar ik waarschijnlijk geen klap van versta.
    Twintig minuten voor aanvang van de lezing heb ik het gevoel dat iemand mij een liefdevolle duw geeft en tegen me zegt: ‘Maar je gaat wel’. Ik aarzel geen moment meer. Ga gauw douchen. Verkleed me. Loop snel naar de pieve. Ben op tijd (wat niet zo heel erg moeilijk is in Italië). Om vervolgens een stortvloed aan informatie over me heen te krijgen van een niet te stuiten spraakwaterval.

    Matilde van Toscane

    In de eerste tien minuten van de lezing toont de man een afbeelding die ik ken uit de kunstgeschiedenis. ‘Hé, Matilde van Canossa’ denk ik meteen. ‘Wat heeft zij te maken met Codiponte???’ Het is niet dat ik dat uit zijn woorden kan begrijpen, zo is het niet. Maar er gebeurt iets met me. Matilde van Canossa (= Matilde van Toscane) is een heel bijzondere vrouw geweest. Ze leefde in de twaalfde eeuw. Verloor op haar zesde haar vader. Heeft op een heel bijzondere manier haar sporen verdiend op godsdienstig en politiek gebied. Er gebeurt iets in me bij het zien van die afbeelding. Er opent zich iets heel bijzonders in me.

    Casa Matilde

    Na afloop van de lezing loop ik terug langs de rivier, naar m’n huisje Cypres. De avondzon verlicht Codiponte. Ik maak onderstaande foto en weet ineens heel zeker: Centrum voor Levensverhalen moet hier komen. Het hoort hier. Op deze plek in Italië. En het huis moet Casa Matilde gaan heten.
    De volgende dag deel ik met Maartje wat er met me is gebeurd. Dat het lijkt alsof een stem mij de opdracht heeft gegeven: Centro Biografico – Centrum voor Levensverhalen – hoort hier. En de naam is Casa Matilde.

    De weg van liefde

    Eind september vertrek ik opnieuw naar Codiponte. Onder meer voor onze schrijf-retraite De weg van liefde. Mijn hart voelt zich verlicht. Ik kijk er naar uit weer naar deze bijzondere plek te gaan. Naar Maartje en Davide. In Codiponte.

    Lees meer

  • | | |

    Centro Biografico op CodiponteCastello vele stappen dichterbij

    DoorTitia Liese

    ‘Ik ben op zoek naar een mooi project met maatschappelijke relevantie waar ik in kan investeren’ kreeg ik eind 2023 te horen in een spraakbericht. Zelf bleef ik even helemaal sprakeloos. Wat een bijzonder bericht in m’n telefoon. Wat een bijzondere reactie op mijn oproep twee dagen eerder in mijn blog over plannen en ideeën voor 2024: ‘Ik ben op zoek naar een co-investeerder in mijn project in Codiponte Casa Bodoni. Centro Biografico. Centrum voor levensverhalen.’

    Een hele grote stap

    Bericht van Pomme. Pomme Termond. ‘Ik ben op zoek naar een mooi project waar ik in kan investeren en las jouw oproep. Ik ben op zoek naar jou.’ Een hele grote stap in het (bijna) onbekende. Via een wederzijdse vriendin waren we al verbonden. Maar persoonlijk kenden we elkaar nog niet. Afgelopen januari ontmoetten we elkaar. Wat een bijzondere ervaring. Duizend puzzelstukjes passen in elkaar. Alsof het zo moet zijn!

    Stappen dichterbij

    Morgen vertrekken Pomme en ik samen naar Codiponte om een paar dagen door te gaan brengen bij Maartje en Davide. Voor Pomme een kennismaking met Maartje en Davide. Met Codiponte. Met Casa Bodoni. Ons gezamenlijk project op het pleintje van CodiponteCastello. Plannen maken voor de restauratie van een historisch pand tot een internationaal ontmoetingscentrum voor mensen en hun levensverhalen. In Codiponte. Waar oud zeer kan helen.

    ‘Pomme (Franse naam, betekenis Appel) hoort hier al’ merkte Davide op. Een grapje. Maar wel een heel grappig grapje. Elk jaar, in september, vindt in Codiponte op Italiaanse wijze het dorpsfeest plaats. Appeltjesfeest heet dit feest in Codiponte sinds jaar en dag. Een van de duizend puzzelstukjes van de puzzel die we komende dagen samen verder gaan leggen. Centro Biografico in Codiponte vele stappen dichterbij.

    Codiponte
    Casa Bodoni
    Een bijzonder avontuur
    Davide, Maartje, Pomme, Titia
    Insieme

    Lees meer