• | | | | | |

    Mijn moeder hield van Fresia’s

    DoorTitia Liese

    Fresia’s

    Mijn moeder (overleden in 1957, ik was 8) was een hartstochtelijk tuinierster. Als kind vond ik dat heel normaal. Ik vermoed dat ik dacht dat alle moeders dat deden. Mijn moeder was niet alleen een hartstochtelijk tuinierster, ze was ook een tuinierster die andere mensen inspireerde, heb ik later begrepen.
    Ik heb dat niet geërfd van haar, dat tuinieren omdat je van tuinieren houdt. Wel is de betekenis van mijn tuin ingrijpend veranderd nadat ik, nu zo’n tien jaar geleden, van mijn woonplek ook mijn werkplek maakte. Mijn tuin moet een tuin zijn waar het goed toeven is. Dat betekent dat ik regelmatig, en zeker wel met plezier, tijd inruim om in mijn tuin te werken.
    Vandaag is het goed tuinwerkweer. Ik sta ik weer eens op mijn kop tussen de planten, als er ineens door mijn hoofd schiet: mijn moeder hield van Fresia’s. Een zin die ik vaak van Verlaat Verdriet-ers hoor in de basisworkshops Verlaat Verdriet. Zowel van vrouwen als van mannen. Mijn moeder hield van Fresia’s.

    Ik ben er altijd benieuwd naar.
    Houden moeders echt van Fresia’s?
    En zo ja: van witte of van gele? Of van paarse? Of van oranje?
    Hielden moeders vroeger van Fresia’s?
    Hielden alleen vroeg overleden moeders van Fresia’s?
    Houden moeders van nu ook van Fresia’s?
    Is dat bij bloemverkopers in den lande bekend? Weten die dat moeders van Fresia’s houden?
    Verkopen bloemverkopers aanzienlijk veel meer bossen Fresia’s op Moederdag?
    Zijn Fresia’s moederbloemen? En zo ja: waarom?

    Ik weet het nog steeds niet. Wel schoot me vanmiddag in de tuin te binnen dat mijn moeder een Ex Libris had, gemaakt in maart 1935 door een mij onbekend iemand (hoewel die mij onbekende iemand ook wel eens mijn vader geweest kan zijn, die maakte nog wel eens wat), met daarin een afbeelding van een Fresia.

    Eén moeder heb ik al.
    Mijn moeder hield van Fresia’s!

  • | |

    Wat is een moeder?

    DoorTitia Liese

    ‘En dan komt er een nieuwe moeder‘ hoor ik degene met wie ik in gesprek ben tegen me zeggen. Even voor de duidelijkheid: degene met wie ik in gesprek ben is een zeer ervaren psycholoog, met een lange staat van dienst. ‘Dan komt er een nieuwe moeder‘. Het klinkt alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Een kind verliest haar/zijn moeder – en dan komt er een nieuwe moeder. Lees meer “Wat is een moeder?”

  • | |

    Moederdagkaart

    DoorTitia Liese

    Aan het einde van de middag ga ik nog een paar boodschappen doen in mijn favoriete supermarkt, aan de andere kant van het dorpscentrum. Het is niet overdreven druk in de winkel, maar aan alle kassa’s is een soort van opstopping. Daar is het wel druk, en er hangt een wat geïrriteerde sfeer. Bij elke kassa gaat iets mis. Zelf ga ik bij de kassa staan van mijn favoriete kassamedewerkster. Rond de twintig jaar. Vandaag strak in een grote, paarse hoofddoek. Ziet er weer kunstig uit.

    Er wordt iets geroepen tussen verschillende kassamedewerkers. Ik begrijp dat het gaat om een stapel kaarten, die naast de kassa ligt. Die kaarten worden aan de klanten meegegeven. Voor Moederdag. Ik schuif wat op, en kom steeds dichter bij de kaarten. Moederdag. Mijn moeder is al 55 jaar geleden overleden, bedenk ik me. Zal ik het zeggen als ze ook mij zo dadelijk vraagt of ik een kaart wil? ‘Ik geef er wel drie mee’, roept mijn favoriete kassière naar haar collega. ‘Dat mag helemaal niet. Je mag er maar één meegeven’, roept haar manlijke collega terug. ‘Vijf-en-vijftig jaar’, denk ik nog eens. ‘Zal ik? Ga ik het zeggen?’

    Ik ben aan de beurt. Reken af met mijn favoriete kassière. ‘Wilt u een kaart?’ zegt ze. ‘Hoeft niet’, zeg ik, ‘mijn moeder is al vijf-en-vijftig jaar dood’. ‘Geeft niet’, zegt ze, ‘dan stuurt u hem gewoon ergens anders naar toe’.
    Als ik buiten kom moet ik een beetje lachen. Is het die Moederdag-kaart die je vroeger op school moest maken en die je ‘dan maar voor iemand anders’ moest maken?

    Nee, dat is het niet. Maar wat het wel is, weet ik even niet.
    Thuisgekomen weet ik het ineens: zou ze me zo oud vinden dat het niet eens in haar op komt dat ik ook een moeder heb gehad?