• | | | |

    Het heeft mijn leven veranderd

    DoorTitia Liese

    ‘Het heeft mijn leven veranderd.’
    ‘Wat ben ik blij dat ik dit proces ben aangegaan.’
    ‘Het was soms verschrikkelijk, maar ik had het niet willen missen.’

    Contact

    Regelmatig word ik gebeld of gemaild door Verlaat Verdriet-ers die het gevoel hebben dat ze bezig zijn vast te lopen. Of al vastgelopen zijn. Toe zijn aan verandering. Die weten dat ze eigenlijk iets zouden moeten gaan doen. Die zich ervan bewust zijn dat ze het voor zich uitschuiven. Altijd weer een argument vinden om het toch maar weer uit te stellen. ‘Niet het goeie moment.’ ‘Te druk met werk.’ ‘Geen geld.’ Ze overwegen deelname aan een Verlaat Verdriet-workshop , maar durven niet goed. Zijn bang een beerput open te trekken. Overspoeld te worden door emoties die nooit meer zullen stoppen.

    Het zijn altijd weer bijzondere gesprekken. Gesprekken waarin ik deze Verlaat Verdriet-ers gerust kan stellen. ‘Je bent in ervaren handen.’ ‘Samenzijn met ervaringsgenoten. Delen met ervaringsgenoten. Het werkt altijd zo helend.’ ‘Het is angst die jou tegenhoudt. Begrijpelijk. En je deelt het met heel veel ervaringsgenoten. Maar de werkelijkheid is dat de erkenning, de herkenning, de manier waarop ik werk, de kleine groepjes deelnemers zoveel waardevols brengt.’

    Voor jou

    Herken je deze angst? Deze neiging om steeds maar weer deelname uit te stellen? Weet jij ook dat het goed zou zijn voor jou om in beweging te komen? Het vroege verlies van je ouder(s), en de gevolgen van dat vroege verlies, aan te gaan? Onder ogen te zien? In plaats van het altijd maar met je mee te zeulen als een zware last die onoplosbaar lijkt?

    Contact

    Neem contact op met Titia Liese. Bel of mail. Titia begrijpt je. Ze weet uit eigen ervaring hoe moeilijk  het kan zijn te besluiten: ik ga het doen. Ik ga het aan. Ik meld me aan. Ze vertelt je over de workshop. Over de opluchting die deelnemers voelen zodra ze over de drempel zijn van mijn huis, de plek waar we deze dagen werken. Samenzijn met gelijkgestemden. Over delen met elkaar. Ze helpt je een besluit te nemen. De stap te zetten. Of het nog uit te stellen naar een ander moment, maar dan wel een besluit te nemen. Een echt besluit. Ook dat lucht op.

    Besloten Verlaat Verdriet-lotgenotengroep op Facebook

    Meld je aan voor de besloten Verlaat Verdriet-lotgenotengroep op Facebook. In deze groep kun je delen met ervaringsgenoten. Ze begrijpen je. Ondersteunen je. Helpen je verder in je zoektocht.

    Teruggaan om verder te kunnen

    Lees het boek Teruggaan om verder te kunnen van Titia Liese. ‘Hoe is het mogelijk dat iemand zo precies weet wat ik allemaal voel.’ ‘Alsof ze het over mij heeft.’ ‘Het lijkt wel alsof dit boek speciaal voor mij is geschreven.’

    Rouw kent geen tijd

    In dertien video-modules legt Titia Liese de ervarings-gebaseerde theorie die ze in de loop van haar vele jaren werk met Verlaat Verdriet-ers heeft ontwikkeld op een heel begrijpbare manier aan je uit.

    Contact met Titia Liese

    Wat jou verder helpt

    Niet de overwinning maakt de held in je,
    maar de weg die je hebt afgelegd om daar te komen. 

  • | |

    Wakker gekust door liefde

    DoorTitia Liese

    Verdriet
    Verlaat Verdriet
    Verlaat Verdriet verlaten
    Wakker gekust door liefde
    Sleutel

    Ik wil hier iets met je delen. Iets wat wel heel persoonlijk is. Misschien wel het meest intieme persoonlijke wat ik hier ooit met je heb gedeeld. Laat me dan daarmee 2024 beginnen.

    Huis van herinneringen

    Op woensdag 27 december ben ik aangekomen op Terschelling. Mooi op tijd om nog even in onze kringloopwinkel te kijken of ik een boek kan vinden voor de komende dagen. Ik vind een boek van Nicci Gerrard dat ik nog niet ken. Huis van herinneringen. Ik houd van Nicci Gerrard. Van haar observaties. Haar mooie beschrijvingen. Haar vermogen in de huid, het hoofd en de ziel van andere mensen te kruipen.

    Verlaat Verdriet-boek

    Ik ben nog niet zo heel ver gevorderd in het boek als ik ‘het’ tegenkom. De 94-jarige hoofdpersoon Eleanor is haar vader verloren voor haar geboorte. Gesneuveld aan de Somme, in de Tweede Wereldoorlog. Haar moeder vier maanden zwanger. Een Verlaat Verdriet-boek.

    Liefde

    Ik lees over haar diepste geheim dat gaandeweg in het boek wordt onthuld. Haar harmonieuze, liefdevolle huwelijk met de man van wie ze hield, maar voor wie ze geen hartstocht kon voelen. Haar tumultueuze en hartstochtelijke geheime relatie met de man die ze ontmoette. Met wie ze een kortstondige, tot mislukken gedoemde, relatie aan is gegaan.

    Al lezend begint het bij mij te stromen. Vrouw. Midden twintig. Onomkeerbaar verlies als jeugdervaring. Jonge vrouw, die vanaf haar aller-vroegste jeugd haar gevoelens in zichzelf heeft opgesloten. In een geheime kamer. De sleutel weggegooid. Tot ze, als twintiger, een man ontmoet. Een man die, direct en onvoorwaardelijk, toegang heeft tot haar ziel. Tot het diepste van haar zelf. Tot gevoelens die ze onbereikbaar ver weg had gestopt.

    Mij overkwam dat als twintiger. Een totale liefde. Een man van wie ik me bewust was dat ik meer van hem hield dan van mezelf. Met wie ik boven alles kinderen wilde krijgen. Een liefde die gedoemd was te mislukken. Die faliekant mislukte. De jaren die volgden herinner ik me als de meest verdrietige, pijnlijke, eenzame, vreselijke jaren van mijn leven. Maar tegelijkertijd was er iets onomkeerbaars gebeurd in mij. Iets wat met het perspectief van nu de weg in mij opende naar liefde.

    Wakker gekust?

    Is het toeval dat ik regelmatig werk met Verlaat Verdriet-ers – zowel mannen als vrouwen – die naar mij toe zijn gekomen na een vergelijkbare ervaring? Liefde. Een hartstochtelijke relatie. Een relatie die, door welke oorzaak dan ook, gedoemd was te mislukken. Een relatie die toegang gaf tot de geheime, afgesloten kamer van gevoelens. Wakker gekust door de liefde?

    Lezen

    Huis van herinneringen

  • | | | |

    Kijken en voegen, kijken en voegen als een kameleon

    DoorTitia Liese

    Interview met Titia Liese compleet beschikbaar

    Voor ik voor komende week mijn werkplek verleg van Nunspeet naar Terschelling wil ik iets doen wat ik al van plan was. Namelijk het interview uit het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek van Joyce de Schepper met mij (Titia Liese) on line in z’n geheel beschikbaar maken. Een kwestie van zoeken in Documenten. Zoeken in mijn website. Om vervolgens tot de ontdekking te komen dat het interview in z’n geheel allang online beschikbaar is. Vergeten. Compleet vergeten. Dus is het een kwestie geworden van je erop attent te maken dat het interview online beschikbaar is. Mogelijk wist je dat al. Dan vertel ik je nu niets nieuws. Mogelijk wist je het niet. Dan kun je nu het interview niet alleen op papier in het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek lezen, maar ook online. Ik nodig je in dat geval graag uit dat te doen. Of mogelijk heb je het interview in het verleden gelezen. En wil je de kennismaking nog eens vernieuwen. Ook in dat geval nodig ik je graag uit het te lezen.

    Citaat uit het interview

    Als een kameleon

    ‘Mensen van de meest uiteenlopende leeftijden komen naar de workshops. Van begin twintig tot ver in de zeventig. Maar de meeste mensen komen bij me als ze tussen de 35 en 55 jaar zijn. Wat blijkt is dat ze hun leven lang getraind zijn in kijken en voegen als een kameleon. Regelmatig geef ik workshops voor mensen met verlaat verdriet. Een van de dingen die bij verlaat verdriet een rol spelen is het slecht om kunnen gaan met grenzen. En dus amper weten wat de normale gang van zaken is. Je bent gewend om je aan te passen aan omstandigheden die niet goed voor je zijn. Dat is een tweede natuur geworden. Kijken en voegen, kijken en voegen als een kameleon in combinatie met het gevoel dat je steeds denkt dat het aan jou ligt; ìk ben niet goed bij mijn hoofd. En dan is de verwarring compleet als je iets zegt, want daarmee word je nog niet gehoord. Mensen denderen daar zomaar overheen en ook dat laat je dan weer zelf gebeuren. Ik laat zien dat je inzicht en regie kunt krijgen, dat het de moeite waard is om een stap te zetten en het proces aan te gaan.’

    Werkplek op Terschelling

    Met ingang van morgen – zondag 20 augustus 2023 – bevindt mijn werkplek zich – inclusief mijzelf – op Terschelling, tot en met zondag 27 augustus 2023. Daarna voorzie ik je met plezier weer van blogs en andere informatie.

    Interview van Joyce de Schepper met Titia Liese

    Interview met Titia Liese 

    Wie is Titia Liese

    Wie is Titia Liese

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek

  • |

    ‘Het is niet anders’

    DoorTitia Liese

    Hoe vaak heb ik het mijn partner in het afgelopen jaar niet horen zeggen. ‘Het is niet anders.’

    In zijn eigen huis

    ‘Ga je maar melden bij het hospice. Dan kun je aan de morfine.’ kreeg mijn partner begin november 2019 te horen op de afdeling cardiologie van ziekenhuis St. Jansdal in Harderwijk. Ruim 11 maanden later is hij, afgelopen dinsdagnacht, in zijn slaap overleden. In zijn eigen bed. In zijn eigen huis.

    Mantelzorg

    Een jaar waarin hij, in steeds grotere mate, zorgafhankelijk werd. Steeds meer afhankelijk werd van mijn zorg. En ik, in steeds grotere mate, zijn mantelzorger. Wat best een uitdaging is als je al meer dan 30 jaar een LAT-relatie hebt. Want, al woonden we nog zo dicht bij elkaar, we hadden wel allebei ons eigen huis. Ons eigen leven. Onze eigen wereld.

    Inzet en zorg

    Met inzet en zorg van mij, van zijn zoons, zijn buren, de huisartsen die hem vanaf januari aan huis bezochten en verzorgden, de wijkverpleegkundigen van thuiszorg. Wat heb ik mij gedragen gevoeld door deze hulp. Maar ook, en vooral, van de aandacht en de liefde van mensen in mijn omgeving. Mijn familie. Vrienden. Ze steunden me. Zijn er vanaf het allereerste begin voor me geweest.

    Ingeslapen

    Afgelopen dinsdagnacht, 7 oktober 2020, is hij rustig en vredig ingeslapen. ’s Avonds rond 22 uur was ik, als gewoonlijk, bij hem voor de gebruikelijke voorbereidingen voor de nacht. Hij was er slecht aan toe, de laatste 2 dagen.
    ‘Wil je dat ik vannacht bij je blijf?’ heb ik hem gevraagd. ‘Nee, ga maar naar huis.’ antwoordde de man die graag in z’n eentje was.

    Ik ben naar huis gegaan. Toen ik de volgende ochtend niet het gebruikelijke appje van hem kreeg ‘Ik ben er weer. Koffie?’ ben ik naar hem toe gelopen.
    Vanaf buiten was het al te zien.
    Hij lag te stil.

    Voorbereidingen voor de crematie

    En dan nu de voorbereidingen voor de crematie. Maroeschja met wie we de crematie op een hele mooie, persoonlijke manier vorm geven. Stephanie die meteen is gekomen. Een prachtige rouwkaart heeft gemaakt. En alle andere mensen die me steunen.

    Een ander proces

    In het afgelopen jaar heb ik me zo vaak gerealiseerd: hoe anders is het ziekteproces van mijn moeder en haar overlijden toen ik 8 was geweest en de weg die ik nu met hem ben gegaan. Die ik verder kan gaan. Er is een uitweg. Ik kan handelen. Besluiten nemen. Vorm geven. Er is een toekomst.

    De mensen om me heen.
    Mijn Verlaat Verdriet-werk dat steeds beperkter werd kan weer helemaal aan bod komen.
    Ik kan verder gaan op mijn eigen manier.
    In mijn eigen leven.

    Vormgeven

    Soms zijn de dingen niet anders.
    Maar je kunt er wel je eigen vorm aan geven.