• | |

    Lunigiana, land van de maan

    DoorTitia Liese

    Verbaasd kijk ik naar het maan-vormige hoofd aan de buitenmuur. Ik zie een maan-hoofd dat even verbaasd naar mij terug lijkt te kijken.
    Ik sta voor een van de huizen in het Middeleeuwse gedeelte van het beneden-dorp Codiponte. Hoe vaak ben ik langs deze gevel gelopen, zonder deze replica van het mysterieuze erfgoed van de Lunigiana te zien? Hoe is het mogelijk dat ik dit – echt niet zo kleine – beeld niet eerder heb opgemerkt? Terwijl ik zoveel keren door Codiponte ben gelopen. Op zoek naar oer-oude symbolen. Naar oude symbolen. Naar meer moderne symbolen.

    Ik kijk naar het beeld. Maak een foto. Ik heb het bewijs. Dit beeld heb ik echt gezien. En op de foto gezet. Ik weet het dus zeker. Dit maan-hoofd heb ik gezien.
    Maar..
    Twee dagen later ga ik nogmaals op zoek naar dit beeld. In de hoop een nog betere foto te maken. Dan blijkt dit beeld – voor mij althans – opnieuw onvindbaar te zijn. Geen idee waar ik het terug kan vinden. Wat een bijzondere ervaring.

    Lunigiana

    Codiponte, deel van de gemeente Casola in Lunigiana. Lunigiana. Land van de maan. In het uiterste noordwesten van Toscane. Nog onontdekt door toeristen. Een van de oudst-bewoonde gebieden van Italië. Getuige de vele geheimzinnige menhirs (stèles) in het stroomgebied van de rivier de Magra. Ontstaan ver voor de jaartelling, en ver voor de uitvinding van het schrift. Afbeeldingen van vrouwen. Van mannen. Gehakt uit – en in – steen.

    Luni

    Lunigiana, land van de maan. Vernoemd naar de Romeinse havenstad Luni. De havenstad (nabij de huidige havenstad La Spezia) waar ooit in de Romeinse tijd, het sneeuw-witte marmer werd verscheept. Gewonnen in de, nog altijd bestaande, marmergroeven van Carrara en Massa.

    Museum van de stèles

    In Pontremoli vind je het prachtige museum met vele stèles die gevonden zijn in het stroomgebied van de Magra. Een prachtig museum, dat een bezoekje meer dan waard is.

    Lees meer

    Museo delle statue stele Pontremoli 

  • | | |

    Een innerlijk proces krijgt vorm

    DoorTitia Liese

    ‘Niemand weet hoe dit verder gaat verlopen. Misschien is het tijd na te denken over een andere manier van financiering’ schrijft Maartje me in haar mail van afgelopen februari. Ik schrik me een hoedje. Daar heb ik niet op gerekend. Daar ben ik niet op berekend. Ik schuif het voor me uit. Misschien valt het allemaal wel mee met die subsidies. Er gebeuren vast gekkere dingen in Italië.

    Tot ik vorige week in Codiponte een ruime week verbleef bij Maartje en Davide. En Maartje me, deze keer wat indringender, voorlegt dat een andere manier van financiering ruimte zou geven om aan de slag te gaan met het huis. ‘Hoe langer we wachten, hoe meer het huis beschadigd raakt. Het dak moet dicht. De muren moeten aardbevingsbestendig worden gemaakt. Het is niet verstandig te wachten op iets waarvan niemand weet wat ermee gaat gebeuren. Wanneer het gaat gebeuren. Of het nog gaat gebeuren. Hoe langer het duurt, hoe hoger de kosten voor restauratie worden.

    Omslag

    Wat Maartje me nu, terecht, voorlegt betekent dat ik nu echt een forse innerlijke omslag moet maken.
    Die omslag voltrekt zich. In de rust en de stilte van Codiponte voel ik de verandering in mij vorm krijgen. Voel ik de ruimte voor andere perspectieven. Perspectieven voor een nieuwe toekomst van het huis dat ik meteen na aankoop een naam heb gegeven. Casa Bicaudata. Het huis van de tweestaartige meermin.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg

  • | | |

    Ontmoeting met een prehistorische vrouw met één borst

    DoorTitia Liese

    Pontremoli. Samen brengen we een bezoekje aan deze kleine middeleeuwse stad. Veertig kilometer van Codiponte. Gelegen aan de rivier de Magra. En aan de pelgrimsroute Via Franciscena, pelgrimsroute van Canterbury naar Rome en verder naar Jeruzalem. (Codiponte ligt aan een zij-arm van de Via Franciscena). Bekend om een bijzonder labyrinth (dat overigens niet gemakkelijk te bezoeken is, heb ik eerder ook al ervaren). En in het bezit van een prachtig, klein, museum met pre-historische stèles (menhirs). Het stroomgebied van de Magra is een van de oudst bewoonde gebieden van Italië.

    Stèles

    Het museum is klein, maar heel mooi. De stèles zijn vrij klein van stuk. Ik vind ze prachtig. Veruit de meeste beelden hebben menselijke gestaltes. Vrouwen en mannen zijn zonder meer als zodanig herkenbaar. De oudste stèles zijn tenminste 4000 jaar oud. Ze zijn op verschillende plaatsen in de Lunigiana gevonden (waaronder ook in Casola/Codiponte). Ze stammen uit schriftloze tijden. Naar hun betekenis kan alleen gegist worden.

    Maan

    Veel van de menhirs hebben typerende, maanvormige hoofden. Een bijzonder detail in een streek waar de maan als symbool van grote betekenis is geweest. Je vindt dat bijvoorbeeld terug in de naam van de streek Lunigiana. En in de naam van de stad die later de Romeinse havenstad Luni is geworden.

    Borst

    We bezoeken het museum.
    Voor het eerst valt de stèle me op van de vrouw met één borst. Ik word geraakt door dit beeld. Hoe is die borst verdwenen? ‘Het is haar linker’ realiseer ik me in een flits. Bij mij is het de rechter die ik sinds 2011 niet meer heb. Het raakt me op een heel diep niveau ineens deze associatie te hebben. En dat raakt me vervolgens ook weer. Over het algemeen houdt het verlies van mijn borst mij niet (meer) zo bezig. Nu, op deze plaats en op dit moment doet het zien van dit beeld iets met me.

    Symbolen

    Wat werken symbolen toch bijzonder als je de tijd en de rust neemt om ze te zien. Ze binnen te laten komen. Er woorden aan te geven. Ze betekenis te geven die er even helemaal mag zijn.

  • | | | |

    Er komt een stoel langs vliegen !!!

    DoorTitia Liese

    ‘Er komt een stoel langs vliegen!! O jee: daar komt er nog één!!!’
    We staan in het pand van Maartje en Davide. Het pand naast het mijne, waar zij hun restaurantje gaan beginnen.

    Noodweer

    We horen buiten onwerkelijke geluiden. Zien plotseling plenzen water binnenvallen door deuren en ramen. Witte plastic stoelen vliegen voorbij.
    Noodweer op ons pleintje. Een regensluier waardoor we zelfs de overkant van ons kleine pleintje niet meer kunnen zien. Elektriciteit valt uit. Internet valt uit.

    We wachten tot het wat droger is en de wervelwind weer is gaan liggen. Dan gaan we terug naar de Concia. Op de terugweg zien we wat de storm heeft aangericht. Een grote boomtak op de brug, die op een haar na geen auto’s heeft geraakt. Een tent die totaal van een caravan is afgescheurd. Overal grote takken en kleine takken. Bomen die zijn omgevallen. Bomen die zijn afgescheurd. Een klein dorp vlakbij blijkt zwaar getroffen te zien. Schoorstenen van daken gewaaid. Glazen pui vernield. Overal omgewaaide bomen.

    Onverwacht

    ‘Niemand heeft dit aan zien komen’ horen we tegen het einde van de middag als we een kopje koffie gaan drinken in de bar in Casola.

    Al een paar dagen zit er veel werking in de atmosfeer. Bliksemflitsen. Gerommel. Regendruppels, zo nu en dan (meer dan welkom in de vreselijke droogte die al weken aanhoudt). Donkere luchten. Maar veel meer gebeurde er niet.

    We waren dus niet de enigen die zich lieten overvallen door een plotselinge wervelwind, en een ongekende hoosbui die we niet aan hadden zien komen.