• | | |

    Blijf nog even bij vergeven

    DoorTitia Liese

    Vergeven, mededogen, verzoening

    Blijf nog even bij vergeven.
    Bij mededogen.
    Bij verzoening.
    Soms kun je als Verlaat Verdriet-er zo vast zitten. In boosheid. Om wat je is overkomen. Als kind je ouder(s) verloren. Op wie moet je dan boos zijn? Op wie kun je dan boos zijn?
    Sommige Verlaat Verdriet-ers zijn boos op iemand. Een man. Een vrouw. Die jou voor jouw gevoel iets aan heeft gedaan. Jou niet heeft gezien. Gehoord. Begrepen. Of die jou heeft gekwetst. Vernederd. Door wie je je gebruikt voelt.

    Woedend

    Zelf was ik zo’n Verlaat Verdriet-er. Boos op de tweede vrouw van mijn vader. Kwaad. Woedend. Ik wist zeker dat de aanwezigheid van deze vrouw mijn leven had verziekt. Wat ik ook ondernam aan therapie: ik kwam er maar niet van af. Hoe had ik dat moeten doen? Ze had m’n leven verziekt. Dat was gewoon zo. Vond ik. Diep van binnen. Ik had alle reden om kwaad te zijn. Alle recht, ook. Vond ik. Diep van binnen. Dus waarom zou ik dat veranderen?

    Oefening in Mededogen

    Totdat ik een eerste kleine ingang vond. En toen nog een kleine ingang. Een kleine tekst die ik op een dag tijdens een cursus kreeg uitgereikt bood een hele grote ingang.
    Ik las de tekst. Ineens was het er. Zag ik het. Begreep ik het. Oefening in mededogen. Deze kleine tekst deel ik graag met je.

    Net als ik
    is deze persoon op zoek naar een beetje geluk in haar/zijn leven

    Net als ik
    probeert deze persoon lijden in haar/zijn leven te vermijden

    Net als ik
    heeft deze persoon verdriet, eenzaamheid en wanhoop gekend

    Net als ik
    probeert deze persoon haar/zijn behoeften te vervullen

    Net als ik
    leert deze persoon over het leven

    Als je de tijd neemt, overwin je meer

    Neem de tijd, schrijf en overwin.

    • Welke zin uit deze korte tekst spreekt jou op dit moment het meest aan.
    • Schrijf deze zin helemaal op.
    • Beschrijf wat deze zin voor jou betekent.
    • Beschrijf: wat doet dit met jou.

    Helen door schrijven

    Lees meer over De weg van liefde, schrijf-retreat in Italië 23-29 oktober 2021

  • | | |

    Kun je een kwal vergeven?

    DoorTitia Liese

    Terschelling. Zomer 2021. Al dagen waait er een harde, koude wind. Noorderwind. Kwallenwind.

    Kwal

    Ik loop op het strand. Mijn oog valt op een van de vele kwallen die op het strand zijn aangespoeld. Volop zonneschijn. Een doorzichtige, wit-achtige kwal ligt er schitterend bij. Als een dierbaar kleinood ligt die kwal daar. Kwal. Een naam die sterk negatieve gevoelens oproept. Maar wat is hij mooi. Eigenlijk.

    Ik loop verder. Denk aan de gigantische ruzie die ik jaren geleden had met mijn partner. Op Terschelling. Dagen na de ruzie kwam ik op West een kaart tegen. Met een kwal er op. Ik kocht die kaart. ‘Ik hou van je’ zei ik tegen hem. En gaf hem die kaart. Wat een misrekening van me. Woedend werd hij. Smeet de kaart weg. Het kwam ongeveer goed, die vakantie. Maar toch niet helemaal.
    Ik loop nog verder. Lach een beetje in mezelf om deze herinnering. Al lopend denk ik: als je de tijd neemt – wat kun je dan veel bijzondere dingen schrijven over ‘kwal’.

    Als je de tijd neemt, verandert je leven

    Heb jij iemand in je leven (gehad) die je ‘kwal’ zou kunnen noemen?
    Iemand die jou iets heeft aangedaan. Die jou heeft gekwetst. Of die jou heeft vernederd.
    Is er iemand die jou wel eens haar/zijn excuses zou mogen maken?
    Waarvoor? Wat is er gebeurd? Wat gebeurde er met jou? En wat gebeurt er nu met jou?
    Zou jij die persoon kunnen vergeven?
    Wat zou er dan moeten gebeuren? Wat kan er dan veranderen in jouw leven?
    Kun je een kwal vergeven?

    De kracht van vergeven

    In de schrijf-retreat De weg van liefde kan het ook gaan om de kracht van vergeven.
    De weg van liefde is er ook voor jou. Lees meer over De weg van liefde 
    Je bent van harte welkom!

  • | | |

    Ontmoeting met een meermin op het strand van Terschelling

    DoorTitia Liese

    Op de één of andere manier was ze tot een paar jaar geleden aan mijn aandacht ontsnapt. Misschien was ze er al lang, maar was ik me niet bewust van haar millennia-oude aanwezigheid.
    Bicaudata. De twee-staartige meermin.

    Bicaudata, Sirene, Freya

    Mijn eerste bewuste ontmoeting met de Bicaudata vond plaats in de pieve (kerk) van Codiponte. Zoals je op de foto ziet: op een kapiteel van een van de zuilen in deze pieve. De twee-staartige meermin. Sirene. Symbool van vrouwelijke kracht. Van vrouwelijke vruchtbaarheid. Een symbool dat is doorgegeven door bewoners van de Lunigiana in pre-historische tijden. Aan de Etrusken, de volgende bewoners van de Lunigiana van voor de jaartelling. Een volk dat vrouwen en vrouwen-energie waardeerde als gelijkwaardig aan mannen en mannen-energie.

    Vervolgens via de Romeinen (die vrouwen in alle opzichten ondergeschikt achtten aan mannen en mannen-energie) doorgegeven aan de Longobarden. De Longobarden, uit Scandinavië afkomstig en tijdens de grote volksverhuizingen afgezakt naar het zuiden, herstelden de Bicaudata in ere. In de pieve, die sinds ± 800 op deze plaats door de Longobarden is gesticht. Voor hen een bekende godin. Freya. Symbool van vruchtbaarheid. Van vrouwelijke kracht.

    De pieve van Codiponte

    Zo bleef de Bicaudata fier en krachtig haar (heidense) plek  innemen in de bijzondere pieve van Codiponte. Een christelijke en gewijde kerk. Vermoedelijk gebouwd op de overblijfselen van een Romeinse basilica. Op haar beurt vermoedelijk gebouwd op een oorspronkelijk Etruskische heilige plek. Op haar beurt weer vermoedelijk gebouwd op een pre-historische heilige plek. Symbool van de stroom van leven. Ook nu nog. In haar natuurlijke biotoop. Op een heilige plek. Aan de oever van een stromende rivier. De Aulella.

    Een nieuwe ontmoeting met Bicaudata

    Augustus 2021. Terschelling. Ik loop op het strand. In m’n eentje. Het is volkomen stil op het strand. Van ver zie ik haar liggen. Daar is ze. De twee-staartige meermin. De Bicaudata. In haar natuurlijke biotoop. Aan het water. Dat altijd in beweging is.

    Als je je hart opent, ervaar je meer

    Ik neem de tijd. Zet me naast haar neer in het zand. In de zon. En in de wind. Ik laat m’n gedachten gaan. M’n gevoelens. Wat een uitnodiging om te schrijven!

    Wat weet je van de vrouw die jou heeft gedragen voor je geboorte.
    Die jou heeft gebaard.
    Die jou heeft gedragen na je geboorte.
    De vrouw die jouw moeder is.
    Wat betekent vrouw-zijn voor je.
    Vrouwelijkheid.
    Vrouwenkracht.
    Wat betekent moederschap voor jou.
    Wat betekent ‘ouderschap’ voor jou.
    En wat betekent opgroeien zonder moeder voor jou.

    De weg van liefde

    De weg van liefde, de biografische schrijfretreat in Codiponte van 23-29 oktober 2021, biedt ook jou plaats, tijd, ruimte en de deskundigheid van Titia Liese om je hart open te laten gaan.

    Voor alle Verlaat Verdriet-ers

    De weg van liefde is bedoeld voor alle Verlaat Verdriet-ers. Dus ook voor de Verlaat Verdriet-ers die hun vader verloren. Dan kan er veel zijn gebeurd in de relatie die je met je moeder hebt (gehad).

    Wat is er gebeurd in die relatie.
    Wat betekent je moeder voor jou.
    En wat betekent ‘vrouwenkracht’ voor jou.
    Hoe ga je om met vrouwen in je leven.
    Wat betekent ‘moederschap’ voor jou.
    Wat betekent ‘ouderschap’ voor jou.
    En wat betekent ‘vruchtbaarheid’ voor jou.

  • | | | |

    Wat als verliesangst je leven beheerst

    DoorTitia Liese

    Eigenlijk stond er al een begin klaar voor een blog over verliesangst (‘In de houdgreep van verliesangst‘).

    Maar,

    vanochtend las ik in Volkskrant Magazine – 11 juni 2021 – het interview met oud-politica Hedy  d’ Ancona (1937) ‘Niks geen treurwilg‘.
    Hedy d’ Ancona verloor op haar derde haar vader, en rond haar tiende jaar ook haar tweede vader.

    en dat artikel maakt meteen zoveel duidelijk. Dus eerst de blog van vandaag: Wat als verliesangst je leven beheerst.

    ‘Het dagelijkse gejongleer tussen twee geliefden, het schuldgevoel om de leugenachtigheid waarmee dat gepaard ging, de steeds weerkerende drama’s om beloftes die ik niet inloste: ik ga weg, ik blijf, ik kom bij jou, ik verlaat je niet: het was gekmakend.’ (uit: Hedy d ‘ Ancona: Het persoonlijke is politiek ).

    ……….Wat was de verklaring daarvoor in je psycho-analyse?
    Denkt diep na.
    Nou, misschien dat als je in die eerste levensjaren zo onzeker bent van een man, je er graag twee neemt voor de zekerheid, één voor het verlies………..’

    Verliesangst

    Rouw kent geen tijd: Module Hechtingscyclus