• | |

    Wees wijs met je hersens

    DoorTitia Liese

    Na het  levens-veranderende verlies van je ouder(s) maakte je een abrupte scheiding tussen verstand en gevoel. Je verloor vertrouwen in het leven. Kon niet meer onbevangen aanwezig zijn. Je hoofd – je verstand – nam de regie over je leven over. Je ontwikkelde overlevingspatronen om je staande te kunnen houden in je leven. In het leven.

    Gevoelens

    Het onomkeerbare verlies van je ouder(s) kun je nooit meer ongedaan maken. Dat verlies is een feit. Wat je wel kunt veranderen zijn je gevoelens over het verlies van toen. Pijn. Verdriet. Angst. Ontreddering. Boosheid. Schaamte. De gevoelens over de wond die het verlies heeft geslagen kun je helen. Het feit van het verlies is er dan nog steeds – je gevoelens zijn veranderd.

    Overlevingspatronen

    Wat je ook kunt veranderen zijn je overlevingspatronen. De patronen die deel uit zijn gaan maken van wie je bent geworden. De hardnekkige overtuigingen die je in je hoofd hebt gevormd. Om je staande te kunnen houden zonder je ouder(s). Controle te hebben. In de hoop dat je niet verloren zult gaan.

    Hersens

    ‘Een verlaat rouwproces nodigt je uit gevoel en verstand weer samen te brengen’ leg ik altijd uit in de workshop. Om (opnieuw) te durven voelen. Te leren voelen. Je gevoel voor je te laten spreken.
    Maar.
    Hoe belangrijk (opnieuw) durven voelen ook is: meer naar je gevoel gaan is geen pleidooi om je hoofd af te schaffen. Ook je hersens heb je nodig in dit proces. Ze geven je inzicht. Bieden je overzicht. Structuur. Kennis. Begrijpen waarom je bent zoals je bent en doet zoals je doet brengt je verder.
    Wees wijs met je hersens. 

    Ruptuur

     

    BOS-patronen

     

     

  • | |

    Schuld, gevoelens en vergeven

    DoorTitia Liese

    Lang ben ik er totaal van overtuigd geweest. De tweede vrouw van mijn vader – ‘mijn stiefmoeder’ – heeft mijn leven verziekt. Voorgoed. Haar schuld. Daar kom ik nooit meer vanaf. Ik worstelde ermee. Jaar in jaar uit. En kwam er maar niet vanaf.

    Vergeven

    Tot de dag waarop ik in een boek iets las over vergeven.
    Vergeven. Niks voor mij. Dat voelde alsof ik met terugwerkend kracht zou zeggen: nou, eigenlijk viel het wel mee. Alsof ik haar met terugwerkende kracht gelijk zou geven. En dat was ik niet van plan. Helemaal niet van plan. Geen denken aan.

    Dat is het!

    Gelukkig voor mij las ik verder. ‘Zolang je je vijand niet vergeven hebt, wint je vijand twee keer. De eerste keer omdat hij/zij iets heeft gedaan waarover je boos/verdrietig bent geworden. De tweede keer omdat je nu nog steeds boos/verdrietig bent.
    Ik werd als het ware door de bliksem getroffen. Dat is het! Die tweede keer gun ik haar niet. Wat er precies gebeurde kan ik niet eens goed na vertellen. Iets groots. In m’n hele lijf.

    Vanaf dat moment werd ‘mijn stiefmoeder’ ‘de tweede vrouw van mijn vader’. Ze was niet van mij. Ze was iets van hem. Namelijk zijn tweede vrouw.

    Verandering

    Zo veranderde die ene zin, in dat ene boek mijn leven. Voorgoed.

    De weg naar heling

    De weg naar heling gaat voor een Verlaat Verdriet-er in stapjes.
    Bijvoorbeeld door te onderzoeken wat schuld, gevoelens, en vergeven betekenen voor jou.

  • | |

    Over ontwijken en uitstellen

    DoorTitia Liese

    ‘Het moet nu maar eens over zijn.’ Een groot verlangen van veel Verlaat Verdriet-ers. Misschien wel het grootste verlangen.

    Het moet nu maar eens over zijn

    Vandaag werd ik me er weer eens van bewust. Het moet nu maar eens over zijn.
    Waar gaat dat dan eigenlijk over? Wat moet dan maar eens over zijn?
    Mogelijk spelen deze gevoelens ook bij jou. ‘Het moet nu maar eens over zijn.’
    Ben jij je er ooit goed van bewust wat je daarmee bedoelt?
    Wat moet dan maar eens over zijn?

    Ontwijken en uitstellen

    ‘Soms ben ik heel snel. Maar in uitstellen ben ik ook heel bedreven.’ schreef ik vanochtend in een reactie.
    Ontwijken. Uitstellen. Bekende Verlaat Verdriet-thema’s. Thema’s waar veel over te zeggen valt. Bijvoorbeeld in het (zelf)onderzoek naar de vraag of de dood van je ouder voor jou een trauma is geweest.
    Maar er is ook een ander perspectief op ontwijken en uitstellen mogelijk. En die gedachte wil ik nu graag met je delen.

    Vicieuze cirkel

    ‘Ontwijken. Uitstellen. Ik ben daar zo bedreven in geweest’ denk ik bij mezelf. ‘Hoe bedoel je?’ reageert een ander stemmetje in me. ‘Je doet het nog.’ Ik barst in lachen uit. Aan m’n computer. Want ja: het is waar. Ik doe het nog. ‘Ho’ zegt weer een ander stemmetje in mij. ‘Maar het is nu wel heel anders dan vroeger.’
    Vroeger werd ik namelijk kwaad op mezelf. Woedend. Gaf mezelf op m’n kop. Kwam in de vicieuze cirkel terecht van permanent ongenoegen. Kwam vervolgens tot helemaal niets meer. En hup: nog een vicieuze cirkel van ontwijken. Van uitstellen.

    Doen

    Gelukkig gaat dat tegenwoordig heel anders. Bij mij althans.
    Ontwijken: ja – ik doe het nog steeds.
    Uitstellen: ja – ik doe het nog steeds.
    Maar anders dan vroeger zie ik nu wat ik doe. Ik reken mezelf er niet meer zo negatief op af. Kijk er een dagje naar. Misschien nog een dagje. Kan ook een weekje worden. Maar dan ga ik het gewoon doen.

    De weg naar heling

    De weg naar heling gaat voor een Verlaat Verdriet-er in stapjes.
    Bijvoorbeeld door te onderkennen wat ontwijken en uitstellen voor jou betekenen.

  • | |

    Ik moet ook altijd alles alleen doen

    DoorTitia Liese

    Waaraan herken je een Verlaat Verdriet-er?
    Nou – bijvoorbeeld aan haar/zijn onvermogen om hulp te vragen.

    Je verloor als kind je ouder. Gooide van binnen de deur dicht. Bouwde een muur om je heen. ‘Ik red mezelf wel. ‘Doe het wel alleen.’ ‘Ik heb niemand nodig.’

    Vragen

    Je vraagt geen hulp. Er was toen voor jouw gevoel niemand. Dus aan wie zou je nu hulp vragen? En waarom?
    Of je bent bang je afgewezen te voelen. De ander gaat misschien afwerend reageren. Heeft het te druk met andere zaken. Geen tijd voor je. Of je voelt meteen: die heeft er eigenlijk geen zin in. Niets pijnlijker voor een Verlaat Verdriet-er dan je afgewezen voelen. Of de angst te voelen dat je afgewezen zult worden.
    Conclusie: ”Zie je wel. Er is niemand.’ En daar sta je weer. ‘Zie je wel – ik moet ook altijd alles alleen doen.’

    Ontvangen

    En dan nog iets. Je hebt geoefend. Je slaagt erin hulp te vragen. Maar dan. Ontvangen. Hulp ontvangen. Dat kun je als Verlaat Verdriet-er niet zomaar. Je bent gewend de dingen zelf op te knappen. Alleen. Zelf.

    Je hebt hulp gevraagd. Je kwetsbaar gemaakt. Hebt laten zien dat het je niet lukt het alleen te doen. Maar hoe doe je dan ineens iets samen? Hoe ontvang je hulp? Hoe voorkom je dat je de ander het gevoel gaat geven: je hebt mij eigenlijk helemaal niet nodig? Dat de ander al werkend gaat denken: doe het maar lekker zelf, als je toch alles veel beter weet?

    De weg naar heling

    De weg naar heling gaat voor een Verlaat Verdriet-er in stapjes.
    Bijvoorbeeld door te leren dat hulp vragen geen schande is. Dat je niet altijd alles alleen hoeft te doen.