• | | | | |

    Mama wil weg – een zoektocht naar mijn moeder

    DoorTitia Liese

      Mama wil weg – Een zoektocht naar mijn moeder

      Mirjam van Biemen

      Mirjam van Biemen was acht jaar oud toen haar moeder een einde aan haar leven maakte in een psychiatrische inrichting. Jarenlang bleven de ware toedracht en motieven achter deze daad verborgen. In het gezin rustte er een taboe op Mirjams moeder – haar leven leek in één klap uitgewist, alsof ze niet bestaan had.

      In dit literaire non-fictieboek gaat Mirjam op zoek naar wie haar moeder was en wat haar dreef, geholpen door haar moeders’ dagboeken en gesprekken met betrokkenen. Het resultaat is een indringende, maar ook prachtig geschreven pageturner die geen lezer onberoerd zal laten.

      Zoektocht

      ‘Alles aan dit boek is mooi. De zoektocht naar wie haar moeder écht was, terwijl ze als kind alleen hoorde: Je moeder was gek. En dan nu, op deze leeftijd, haar een eerbetoon geven en dat beeld rechtzetten. Het gaat over wegkijken, vastgeroeste rolpatronen en de angst om alleen achter te blijven. Maar bovenal over de liefde van een dochter voor haar moeder. En andersom.
      Sophie Hilbrand

      Zien

      Mama wil weg – een zoektocht naar mijn moeder
      https://www.vpro.nl/speel~RBX_NTR_733981~mama-wil-weg~.html

      Bestellen

      Mama wil weg

       

    • | |

      Kun je ooit nog geloven…..

      DoorTitia Liese

      In het begin van mijn Verlaat Verdriet-werk organiseerde ik een paar keer een themadag met de titel: Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan als je zo vroeg als wij hebt meegemaakt dat de dingen niet goed gingen? Helemaal niet goed? Als er een innerlijke breuk is ontstaan in je leven, een ruptuur, door het vroege verlies van je ouder die je (bijna) niet meer hebt kunnen overbruggen?
      Mijn moeder werd ziek toen ik een jaar of zes was. Werd opgenomen in het ziekenhuis. Kon niet mee op vakantie. Ik miste haar. Ik miste haar zo verschrikkelijk dat ik besloot haar nooit meer te missen. Paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
      Mijn moeder overleed. Acht jaar was ik. Ik had al besloten haar niet meer te missen. Paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
      Er kwamen tantes. Oma’s. Nichten. Mevrouwen. Huishoudsters. Om ons te helpen. Op te passen. Ik paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
      Mijn vader trouwde met een nieuwe vrouw. Ik kreeg een nieuwe moeder. Maar ik wilde helemaal geen nieuwe moeder. Ik paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.

      Tegenslagen incasseren

      Kortom: vanaf mijn vroege jeugd had ik geleerd tegenslagen te incasseren. Me aan te passen aan situaties die ik niet wilde. Die niet goed waren voor mij. Maar die zich wel aandienden. Overleefkracht heet dat, denk ik. Er het beste maar van zien te maken. Ik moest me zien te redden. Alleen. Altijd hield ik er rekening mee. Natuurlijk komt het niet goed. Je kunt je als Verlaat Verdriet-er hier ongetwijfeld je eigen situaties bij voorstellen.

      Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan?

      Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Op het moment word ik er stevig mee geconfronteerd. Er doet zich een nieuwe situatie voor in ons project in Codiponte. Ik heb er gisteren een blog over geschreven. Ineens, heel onverwacht, gaan de dingen goed. Sinds een paar dagen voel ik wat dat met mij doet. Hoe mijn hele systeem zich roert. JA, ik zie dat de dingen ook goed kunnen gaan. Het geniepige als- het- mis- gaat- moet- ik- dat- kunnen -incasseren-stemmetje snerpt zo nu en dan nog door me heen. Maar tegelijkertijd voel ik de positieve energie van het vertrouwen dat de dingen ook goed kunnen gaan. Een leven lang heb ik geleefd met het diepe gevoel dat de dingen nooit goed kunnen gaan. Heb ik me schrap gezet. Me erop voorbereid de volgende klap te incasseren. Nu voel ik een diepe overtuiging: er zullen nog een heleboel praktische zaken te overwinnen zijn. Maar dat doen we wel samen. Het gaat goedkomen. Het is al goed.

    • | |

      Kun je ooit nog geloven…..

      DoorTitia Liese

      In het begin van mijn Verlaat Verdriet-werk organiseerde ik een paar keer een themadag met de titel: Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan als je zo vroeg als wij hebt meegemaakt dat de dingen niet goed gingen? Helemaal niet goed? Als er een innerlijke breuk is ontstaan in je leven, een ruptuur, door het vroege verlies van je ouder die je (bijna) niet meer hebt kunnen overbruggen?
      Mijn moeder werd ziek toen ik een jaar of zes was. Werd opgenomen in het ziekenhuis. Kon niet mee op vakantie. Ik miste haar. Ik miste haar zo verschrikkelijk dat ik besloot haar nooit meer te missen. Paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
      Mijn moeder overleed. Acht jaar was ik. Ik had al besloten haar niet meer te missen. Paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
      Er kwamen tantes. Oma’s. Nichten. Mevrouwen. Huishoudsters. Om ons te helpen. Op te passen. Ik paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
      Mijn vader trouwde met een nieuwe vrouw. Ik kreeg een nieuwe moeder. Maar ik wilde helemaal geen nieuwe moeder. Ik paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.

      Tegenslagen incasseren

      Kortom: vanaf mijn vroege jeugd had ik geleerd tegenslagen te incasseren. Me aan te passen aan situaties die ik niet wilde. Die niet goed waren voor mij. Maar die zich wel aandienden. Overleefkracht heet dat, denk ik. Er het beste maar van zien te maken. Ik moest me zien te redden. Alleen. Altijd hield ik er rekening mee. Natuurlijk komt het niet goed. Je kunt je als Verlaat Verdriet-er hier ongetwijfeld je eigen situaties bij voorstellen.

      Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan?

      Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Op het moment word ik er stevig mee geconfronteerd. Er doet zich een nieuwe situatie voor in ons project in Codiponte. Ik heb er gisteren een blog over geschreven. Ineens, heel onverwacht, gaan de dingen goed. Sinds een paar dagen voel ik wat dat met mij doet. Hoe mijn hele systeem zich roert. JA, ik zie dat de dingen ook goed kunnen gaan. Het geniepige als- het- mis- gaat- moet- ik- dat- kunnen -incasseren-stemmetje snerpt zo nu en dan nog door me heen. Maar tegelijkertijd voel ik de positieve energie van het vertrouwen dat de dingen ook goed kunnen gaan. Een leven lang heb ik geleefd met het diepe gevoel dat de dingen nooit goed kunnen gaan. Heb ik me schrap gezet. Me erop voorbereid de volgende klap te incasseren. Nu voel ik een diepe overtuiging: er zullen nog een heleboel praktische zaken te overwinnen zijn. Maar dat doen we wel samen. Het gaat goedkomen. Het is al goed.

    • | | |

      Casa Bicaudata heet nu Bodoni

      DoorTitia Liese

       

      Ken je dat? Dat bijzondere van lezen? Je leest iets, en onverwacht verschuift er iets in je. Iets waarvan je je niet echt bewust was. Maar wat al wel een tijdje suddert. Je voelt dat er wat is. Maar wat? Iets vraagt om aandacht. Maar wat? Er wil iets uit me. Maar wat? Mij overkwam dat bij het lezen van het boek Boekhandel in de bergen. Ik las over een vrouw. In Italië. Alba Donati. Een vrouw die haar belangrijke baan bij een uitgeverij in Florence op heeft gegeven om terug te keren naar haar geboortedorp. En daar een boekwinkel te beginnen. ‘Boekhandel? In een dorp met 180 inwoners? Wat bezielt je?‘ wat de opmerking die ze het meest te horen kreeg. Ze volgde haar hart. Begon haar boekhandel. Schreef een boek over haar boekhandel. Met succes. Met groot, internationaal succes.

      Al lezend in het boek werd ik geraakt door de simpelheid van haar verhaal. De directheid waarmee ze haar verlangen omschrijft. Door de doortastendheid van haar hart. Haar veerkracht toen haar winkel al in het eerste jaar in vlammen opging. Ze onmiddellijk besloot om door te gaan. Haar winkel met crowd-funding weer opbouwde.

      Mijn gedachten gaan al lezend naar mijn plek in Italië. Het huis dat ik vorig jaar kocht. Dat ik de naam gaf Casa Bicaudata. ‘Schrijfhuis van Titia’ wordt het al genoemd. De naam Bicaudata is te vreemd realiseerde ik me. Te moeilijk in het gehoor liggend om te onthouden. Op een andere plek kwam ik de naam Bodoni tegen. Bodoni is een beroemd lettertype, ontworpen door de Italiaan Giambattista Bodoni. Ineens viel het op z’n plek. ‘Het schrijfhuis van Titia’ heet vanaf nu Bodoni. Makkelijk uit te spreken. Makkelijk te onthouden. Bodoni. Schrijfhuis. Op het pleintje van CodiponteCastello.

      Schrijven en verblijven

      Schrijven en verblijven kun je als Verlaat Verdriet-er met de schrijf-retraite De weg van liefde. Bodoni staat nog een ingrijpende restauratie te wachten. We schrijven en verblijven ook dit jaar in Villa le Muse. De plek die Maartje Schönefeld en Davide Donati voor ons beschikbaar hebben. Waar alle tijd, rust en aandacht is om op verhaal te komen. Je met alle liefde wordt verzorgd. Waar Davide zijn overheerlijke Italiaanse maaltijden voor ons bereidt. De weg van liefde vindt dit jaar plaats van zaterdag 7 oktober – vrijdag 13 oktober. Eventueel langer verblijf voorafgaand aan, of na afloop van, De weg van liefde,  kun je vooraf regelen met Maartje.

      De weg van liefde

      Lees meer over De weg van liefde oktober 2023.

      Lezen

      Boekhandel in de bergen

      Kopen

      Boekhandel in de bergen