• | |

    Verlaat Verdriet – praktijk en theorie verbinden

    DoorTitia Liese

    Workshop Dubbel Ouderverlies

    ‘Wetenschappers zouden eens een workshop mee moeten maken’. Samen met Albertine Richaerts sta ik even in de keuken te praten tijdens de workshop Dubbel Ouderverlies. Opnieuw een prachtige workshop waarin Verlaat Verdriet-thema’s hun plek krijgen. Bekende thema’s. Minder bekende thema’s. Onbekende thema’s. Ook thema’s die eigenlijk altijd verborgen blijven krijgen in deze workshop hun plek.

    NEE! We weten het zeker! Wetenschappelijk onderzoekers krijgen geen toegang tot onze workshops.

    Wetenschappelijk onderzoek

    Een van de deelnemers aan de workshop (nu ± 25 jaar) vertelt. ‘Ik las over een wetenschappelijk onderzoek naar de connectie tussen jong ouderverlies en relaties in de volwassenheid. Ik werd meteen enthousiast. Relaties zijn een groot thema voor mij. Daarom meldde ik mij meteen aan voor dit onderzoek. Daar wilde ik graag mijn bijdrage aan leveren. Ik had al een heleboel vragen beantwoord toen ik ineens niet verder kon. Ik verloor namelijk mijn beide ouders. Dat betekende dat ik een vraag niet kon beantwoorden. En dat ik dus niet verder kon.
    Eigenlijk werd ik best wel boos. Verontwaardigd. Wilde reageren met feedback. Uiteindelijk heb ik mijn schouders maar opgehaald. Heb het laten gaan. Maar het zit me nog steeds niet lekker. Wat een gemiste kans.’

    Praktijk en theorie verbinden

    Zelf hoor en lees ik in de afgelopen week de reacties van Verlaat Verdriet-ers op het onderzoek Veerkracht na verlies
    Reacties van Verlaat Verdriet-ers die graag hun bijdrage geleverd hadden aan meer begrip voor jong ouderverlies. Begrip met het doel ‘kinderen beter te helpen bij het verwerken van het verlies van hun ouder (sic!). Die worden uitgesloten van dit onderzoek. Omdat ze jonger waren dan 4 jaar toen ze hun ouder verloren. Of omdat ze nu ouder zijn dan 45 jaar. Of omdat ze hun beide ouders verloren.

    Er zijn vast goede manieren om ervaringen uit de praktijk te verbinden met wetenschappelijke theorieën.
    Niet meer: over ons, zonder ons.
    Maar: met ons. Dus ook bij de voorbereidingen van een onderzoek!
    (Dat lijkt me overigens ook meer gepast in onze tijd.)

    PS

    Denk er ook aan dat genoemde onderzoeken als ze ‘wetenschappelijk zijn goedgekeurd’ op hun beurt weer bronnen zullen zijn voor wetenschappelijk onderzoek.
    Zie je het voor je?

  • | |

    Nieuws over Verlaat Verdriet-forum Ontmoetingsplaats

    DoorTitia Liese

    ‘We willen graag een forum. Een veilig forum waar we kunnen delen met elkaar. Met andere Verlaat Verdriet-ers.’
    De deelnemers aan de Verlaat Verdriet-workshop van afgelopen week zijn het roerend met elkaar eens. En ik ook.

    Alleen: ik voel me wel een beetje ongemakkelijk. Want JA, dat besloten forum is er. Namelijk in mijn website www.verlaatverdriet.nu  Dat forum is er al lang. Maar op het moment – en eigenlijk al langer – niet bereikbaar.

    Delen is helen

    Ik weet het als geen ander. Delen is helen. Precies dat is de reden waarom ik in de loop van mijn vele jaren Verlaat Verdriet-werk beheerder ben geweest van tenminste 4  besloten forums voor Verlaat Verdriet-ers. Met veel plezier. Tot voor kort.

    Forum

    Een forum als het Verlaat Verdriet-forum werkt alleen als je er als beheerder echt tijd en aandacht in steekt. En precies aan tijd en aandacht ontbreekt het mij. Er ligt teveel op m’n bordje. Het forum valt er altijd af. En altijd voel ik weer het schuldgevoel daarover. Want JA: als geen ander weet ik dat delen helen is.

    Nieuw leven

    Ik beloof de deelnemers aan de workshop, maar ook jou als lezer: ik zal er alles aan doen wat binnen mijn mogelijkheden ligt om forum Ontmoetingsplaats nieuw leven in te blazen. Heb nog even geduld met me.

  • | |

    Verlaat Verdriet en wetenschappelijk onderzoek

    DoorTitia Liese

    ‘Er zou wetenschappelijk onderzoek gedaan moeten worden naar ‘ons’. Ik hoor het vaak. Met ‘ons’ wordt dan Verlaat Verdriet-ers bedoeld. Er zou dus wetenschappelijk onderzoek moeten worden gedaan naar jong ouderverlies en de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.

    Altijd weer heb ik dan mijn – grote – twijfels. Wat schieten Verlaat Verdriet-ers ermee op? Voelen we ons pas serieus genomen als er ‘wetenschappelijk onderzoek’ naar ons wordt gedaan?

    Blog

    Een aantal jaren geleden schreef ik er een blog over. Dit blog hebben we opgenomen in ons boek ‘Gat in je ziel‘. Ik geef het blog graag nogmaals in z’n geheel aan je door.

    Wetenschappelijk onderzoek

    ‘Langdurig wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat de meeste volwassenen die in hun jeugd een ouder hebben verloren door overlijden daar later geen last van hebben.’ Aan het woord een wetenschappelijk onderzoeker met een lange staat van dienst op het gebied van verlies en rouw. 

    Verbijsterd

    Ik hoor hem verbijsterd aan. Meent hij wat hij zegt? Denkt hij zelf dat dit waar is?
    Zijn wij dan toch gek? Sukkels die het niet goed hebben gedaan? Al die honderden Verlaat Verdriet-ers die ik in de loop van de jaren heb gesproken, met wie ik heb gewerkt, zijn dat echt allemaal klunzen die de aanleg hebben kluns te zijn en dus levenslang kluns te blijven? 

    Diagnoses

    ‘Mensen die jong een ouder hebben verloren maken niet opvallend vaker gebruik van hulpverlening dan andere volwassenen.’ komt uit deze onderzoeken naar voren.
    Zou iemand al bedacht hebben dat ‘geen hulp zoeken’ een kenmerk is van Verlaat Verdriet-ers?
    Dat Verlaat Verdriet-ers reguliere hulp liever uit de weg gaan omdat ze daar diagnoses krijgen als ADD, ADHD, autisme, borderline, dysthyme stoornis, bipolaire stoornis en wat mogelijk allemaal nog meer? Met bijbehorende behandelplannen, inclusief medicatie? In plaats van hulpverleners die zeggen: ‘Jong ouderverlies? Aha. Ik begrijp je probleem. Daar kunnen we mee aan het werk!’

    Cynisch

    De uitspraak houdt me maandenlang bezig. Wat is hier aan de hand? Waarom zijn mijn bevindingen totaal anders dan die uit wetenschappelijk onderzoek?
    Tot ik vanochtend wakker werd en het tot me doordrong.
    Als Verlaat Verdriet-ers ergens behoefte aan hebben, dan is het zich gezien en gehoord te voelen.

    Zou het kunnen zijn dat het pure feit dat deze mensen dertig jaar lang zijn gevolgd ervoor heeft gezorgd dat ze niet opvallend vaker gebruik maken van hulpverlening? Dat ze zich al die jaren gezien en gehoord hebben gevoeld? Dat hun ervaringen belangrijk genoeg waren voor de wetenschap? Dat ze (mee) telden?

    Zou het zo cynisch kunnen zijn? Met het gevolg dat erkenning, en dus kennis, van de gevolgen van jong ouderverlies binnen de reguliere hulpverlening te vaak ontoereikend is? Of zelf helemaal ontbreekt? Kan het echt zo cynisch zijn?

    Oplossen

    Dulden we dit nog langer?
    Willen we echt nog langer zo behandeld worden?
    Wat doen wij daar dan aan?
    Hoe lossen wij, Verlaat Verdriet-ers, dit op?

    Boek bestellen

    Prijs: € 10,-
    Gat in je ziel

  • | | |

    Waar komt de naam Verlaat Verdriet vandaan?

    DoorTitia Liese

    In de eerste jaren van 2000 ben ik geïnterviewd voor een landelijk dagblad. Zelf was de journaliste uit Den Haag afkomstig.

    Artikel

    ‘Jaren geleden heb ik een artikel geschreven voor de Haagsche Courant’ vertelde de interviewster. Aanleiding was het verhaal van een vriendin die een aantal jaren daarvoor haar man was verloren.’ ‘Ik ben er in die tijd niet geweest voor m’n zoon’ luidde het verhaal van de vriendin. ‘Dat heb ik toen niet goed gedaan.’

    ’n Verlaat Verdriet

    ‘De titel van het artikel was ’n Verlaat verdriet ‘, zo vertelde de journaliste.
    Even viel ik helemaal stil. Verlaat verdriet. Verlaat verdriet. Wat een mooie, treffende titel voor het werk met volwassenen die in hun jeugd een ouder, of hun beide ouders, verloren door overlijden.

    Van Zonder Moeder naar Verlaat Verdriet

    In die tijd werkte ik nog samen met Mieke Ankersmid. Voor het jaar van het interview gaven we een aantal workshops Zonder Moeder. Ook wel afgekort tot DZM. Dochters Zonder Moeder. De afkorting DZ M ben je misschien nog wel eens tegengekomen. Workshops voor vrouwen die in hun jeugd hun moeder waren verloren.
    ‘Het is tijd de ervaringen die we hebben opgedaan met de workshops     Zonder Moeder ook in gaan zetten voor vrouwen die jong hun vader hebben verloren. En voor mannen die jong hun moeder of hun vader verloren.’ besefte ik.
    Maar welke naam geef je dan aan die workshops??

    Verlaat Verdriet

    Tot de dag waarop ik, tijdens dat interview, de titel ’n Verlaat verdriet hoorde. Toen wist ik het. De journaliste heb ik per brief gevraagd of ik de titel Verlaat Verdriet in mocht gaan zetten. Antwoord heb ik nooit van haar gekregen. Maar sinds die tijd heten de basisworkshops Verlaat Verdriet. Evenals het werk met mensen die jong hun ouder(s) verloren.
    Verlaat Verdriet.

    Tip

    Let ook op de dubbele betekenis van de titel Verlaat Verdriet!

    Lees meer

    Lees meer over Verlaat Verdriet www.verlaatverdriet.nu of op www.zeer.nl