Moedertaal

Afgelopen weekend schreef ik twee blog’s die over mijn moeder gingen: Droom van mijn vader en Mammie

Nu mijn moeder weer zo in mijn gedachten is, komt er iets bij me boven over Moedertaal.
Gedurende en na mijn middelbare schooltijd heb ik sterk het gevoel gehad dat er enorme gaten zaten in mijn algemene ontwikkeling. De tweede vrouw van mijn vader nam een totaal andere cultuur mee, dan de cultuur waarin ik tot dan toe was opgegroeid. Het verlies van van mijn moeder betekende dus niet alleen het fysieke verlies van haar, maar betekende ook het verlies van haar cultuur: een grote cultuurbreuk in mijn (jonge) leven.

Cultuurbreuk

De vermeende cultuurbreuk heb ik in de loop van mijn beroeps-opleidingen voor mijn gevoel – en tot mijn grote vreugde – hersteld. Hoewel de cultuurbreuk – de breuk met de vanzelfsprekende manier waarop de cultuur van mijn moeder deel zou zijn geworden van mijn leven – toch wel altijd voelbaar is gebleven als een soort van gemis.

Moedertaal

In de tijd dat ik begon te schrijven begon zich een ander gevoel te manifesteren. Voorheen had ik dat gevoel van gemis altijd gelinkt aan de cultuurbreuk. Nu begon me het gevoel steeds duidelijker te worden: het lijkt wel of ik mijn moedertaal niet goed heb geleerd. Of misschien kan ik hier beter zeggen: het lijkt wel of ik mijn moedertaal niet helemaal volledig heb geleerd.
Wat ik hiermee bedoel, is het gevoel dat ik niet op een natuurlijke wijze (dus via mijn moeder) de gevoelstaal en de betekenis van gevoelstaal heb geleerd. De binnenkant van taal, de vrouwentaal zeg maar.

Benieuwd

Waar ik heel benieuwd naar ben: kennen andere dochters/zoons zonder moeder dit gevoel?
Zo ja: wanneer ben jij dat op gaan merken?
Wat merk jij? Of heb je gemerkt?
Heb je er iets mee gedaan?
Wat heb je er dan mee gedaan?

Ik hoor het graag, ben er echt heel benieuwd naar.