• | | |

    Traumasporen in: Geen tijd verliezen

    Pyama-Pinksterdag

    Een van de vreselijkste eigentijdse woorden die ik ken: pyama-dag. Kun je je iets bedenken dat suffer is dan een pyama-dag? Echt. Een vreselijk woord. En wat deed ik tweede Pinksterdag 2022 op Terschelling? JAAA. Een pyama-dag. Een hele dag regen. Onafgebroken. Een hele dag binnen. In m’n huisje. Lezen. Lezen. En nog eens lezen.

    Geen tijd verliezen

    Op het allerlaatste moment voor ik naar Terschelling vertrok bestelde ik bij de plaatselijke boekhandel de biografie van Jolande Withuis over Jeanne Oosting: Geen tijd verliezen. Jeanne Bieruma Oosting. Kunstenares. Schilderes. Grafica. Biertje voor intimi.

    Wat kan een regendag in je eentje in je huisje op Terschelling heerlijk zijn. Lezen. Lezen. En nog eens lezen. Over een adelijk meisje uit de vorige eeuw dat zich vrij vocht uit haar bekrompen adelijke familie. Zeer getalenteerd. Tegen de traditie en de mores van die tijd in kiest ze voor een leven als werkende vrouw die haar eigen kost verdient. Succesvol in een leven als kunstenaar, waarin ze evenzeer leed onder afwijzing. Gevoelens van afwijzing. (Innerlijke) eenzaamheid. Angst voor de toekomst. Verliesangst.

    Traumasporen

    Dochter van een schatrijke moeder. Een adelijke moeder, die als vierjarig kind háár moeder verloor. Geboeid lees ik dit prachtige boek van biografe Jolande Withuis. Zo mooi geschreven. Zo goed gedocumenteerd. Het leven van Jeanne Oosting. Friesland. Achterhoek. Den Haag. Parijs. Amsterdam. Achterhoek. Ik geniet van deze terugblik in de wereld van de kunst en de kunstenaars van de 20e eeuw. Een vrouwenleven van een vrijgevochten, zelfstandige vrouw. Geboren in 1898. Overleden in 1994.

    Maar het meest geboeid lees ik over kwellingen die je, als je de thema’s (her)kent, voor een groot deel terug kunt leiden naar Verlaat Verdriet-thema’s. In de relatie van haar ouders. Het desastreuze huwelijk. De ingewikkelde relatie tussen een bemoeizuchtige  moeder, en een naar onafhankelijkheid snakkende dochter. Aantrekken. Afstoten. In een (bijna) onophoudelijke stroom. Angst voor afwijzing. Innerlijke eenzaamheid. Eindeloos verlangen naar intieme relaties. Vernederingen. Zelfvernederingen. Wanhoop. Depressies.

    Nee – ik heb geen tijd verloren op deze pyama-dag.
    Lezen. Lezen. En nog eens lezen in Geen tijd verliezen.

    Boek

    Ben je benieuwd naar de trans-generationele traumasporen in dit boek?
    Geen tijd verliezen

    Tentoonstellingen

    De zomer van Jeanne

  • | | |

    Via Amor: Schatgids voor Codiponte

    Via Amor

    ‘Wat staat er toch op die stenen?’ Vraag ik me af. ‘Er staat iets. Maar wat?’ Als ik dichterbij kom zie ik het. Via Amor. Daar is hij. De naam voor de schrijf’cursus’ die ik in Codiponte wil gaan geven. Gevonden. Zomaar. Aan de kant van een pad aan de Ligurische Zee. ‘Wat een mooi toeval’ denk ik meteen. Het zit al in mijn hoofd. In mijn gevoel. Ik ben er al mee bezig. Schrijven aan de hand van BeeldTaal. Met Verlaat Verdriet-ers. In Italië. Dan vind ik wat ik nodig heb om mijn idee concreet te maken. Vanzelfsprekend. Het valt me toe.

    Als je de tijd neemt, vind je woorden

    Als je de tijd neemt, rust en aandacht hebt om bezig te zijn met wat belangrijk voor je is, dan vind je wat je nodig hebt. Dat is hoe ik De weg van liefde, de Via Amor, vorm wil geven. Samen met jou. Met mede-Verlaat Verdriet-ers. Met Maartje en Davide. Zo, dat De weg van liefde jouw weg van liefde kan worden. Met woorden die je zelf hebt gevonden. Geschreven. Jouw eigen Via Amor.

    Het ritme van dag en tijd

    We werken deze week in het ritme van dag en tijd. Zowel gezamenlijk, als individueel. Je gaat op zoek naar beelden. Te voet, deze dagen. Als een pelgrim. In je eentje. Of samen. Je verzamelt beelden. Doet inspiratie op om te schrijven. Schrijft wat in je opkomt. Aan de hand van het beeldmateriaal dat je hebt gevonden. Of aan de hand van eenvoudige schrijfoefeningen die Titia voor je heeft. Je deelt. Of je deelt niet, als dat prettiger is voor jou.

    De weg van liefde

    • We werken in een inspirerende omgeving;
    • Gedragen door de liefdevolle gastvrijheid van Maartje en Davide – en natuurlijk de overheerlijke maaltijden die steeds weer voor je klaar staan;
    • Je hebt – desgewenst – de beschikking over een mooie, ruime 1-persoons kamer waar je je terug kunt trekken;
    • Je kunt delen met ervaringsgenoten/mede-Verlaat Verdriet-ers;
    • Titia zet met liefde en plezier haar deskundigheid in. Ze ziet je. Hoort je. Begrijpt je. Voelt en denkt met je mee. Weet wat je nodig hebt.

    Nb: De weg van liefde is geen therapeutisch traject waarin voor je gedacht wordt. Jouw eigen inzet, en je bereidheid co-creator te zijn van De weg van liefde geven mede vorm aan jouw weg van liefde.

    Contact

    Wil je meer weten over de schrijf-retreat De weg van liefde in Codiponte? Bel Titia Liese 06- 53 76 58 43 of stuur Titia een mail titia@verlaatverdriet.nu

    Aanmelden

    Ben je Verlaat Verdriet-er en heb je bij Titia een workshop of een andere activiteit gevolgd? Meld je aan voor De weg van liefde.

    Ben je Verlaat Verdriet-er en heb je tot nu toe geen workshop of een andere activiteit bij Titia gevolgd? Neem contact op met Titia 06- 53 76 58 43 of stuur Titia een mail titia@verlaatverdriet.nu

    Lees meer

    Lees meer over Codiponte www.roccadicodiponte.blogspot.com

  • |

    Verschil tussen verdringen en verwerken (?)

    In 2009, in dezelfde voorjaars-tijd van het jaar, bleek ik voor de tweede keer borstkanker te hebben. Andere borst. Andere kanker. Opnieuw bestralingen. In het ziekenhuis in Arnhem. Zelfde afdeling als waar ik in 1998 werd bestraald.

    Verdrongen

    ‘Mevrouw, u hebt het goed verdrongen’ zegt de dame achter de balie opgewekt tegen me. ‘U weet hier de weg’ zei ze na het inkijken van mijn dossier. ‘Ik weet hier helemaal niets mee’ zei ik naar waarheid. Ik had werkelijk geen idee meer. ‘Nou mevrouw, dan hebt u het goed verdrongen.’
    Verdrongen? Verdrongen? ging regelmatig door mijn hoofd daarna. Heb ik het goed verdrongen als ik het niet meer weet? Of heb ik het goed verwerkt? Dat kan toch ook?

    Vergeten

    Afgelopen woensdag ging ik naar de jaarlijkse borst-controle. Na 2009 bleek ik in 2011 voor de derde maal borstkanker te hebben. Sindsdien blijf ik in de jaarlijkse controle. ‘U kunt morgen bellen voor de uitslag’ werd me gezegd.
    Gisteravond vroeg een vriendin me of ik al uitslag had van de mammografie. ‘Oh, antwoordde ik verschrikt. ‘Vergeten te bellen’

    En daar was hij weer. de vraag. Heb ik het verdrongen? Of ben ik het vergeten? (volgens mij ben ik het vergeten. Maar hoe eerlijk ben je naar jezelf als je iets hebt verdrongen?)

    PS
    Vanochtend vroeg heb ik gebeld. Goeie uitslag.
    Ik kan het weer een jaar vergeten.

  • | | | |

    Hulpverleners, hoe kan ik jullie helpen?

    Kennis

    Jarenlang heb ik me er het hoofd over gebroken. Op welke manier kan ik mijn kennis van Verlaat Verdriet en verlate rouw doorgeven aan hulpverleners? ‘Wat gebeurt er met jouw werk als jij het niet meer doet?’ is me vaak gevraagd. ‘Geen idee.’ zei ik dan. Maar het knaagde wel. Hulpverleners hebben (over het algemeen gesproken) zo weinig kennis van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. En ik heb zoveel daarvan. Maar hoe maak ik de verbinding met professionals op een manier die professionals iets brengt, en voor mij goed en inspirerend is om te doen.

    Complex

    Hoe doe ik dat met een terrein dat zo divers is, zo gelaagd, en zo complex als Verlaat Verdriet. Hoe doe ik dat met een rouwproces dat zo specifiek is. Zo anders dan rouw na recent verlies.
    Scholingsdagen? Trainingen? Symposia? Me aanpassen aan verwachtingen en eisen waar ik me niet prettig bij voel? Aan gelikte programma’s waarin m’n didactische kunstjes laat zien? Ik wilde iets met mijn kennis, die naar ik vermoed toch behoorlijk uniek is. Maar hoe?

    Licht

    Vorige week ineens ging me een licht op. Zo simpel. Zo voor de hand liggend als je alleen maar kunt verzinnen wanneer je je er eerst jaren het hoofd over hebt gebroken.
    Een simpele vraag. Eén simpele vraag. Hulpverleners, hoe kan ik jullie helpen in jullie werk met Verlaat Verdriet-ers?

    Aan de vorm wordt gewerkt.
    Ik heb er zin in.