Doorgeeffuik
De doorgeeffuik
‘Als ik iets afmaak ga ik dood.’
Dit antwoord kreeg Joke kort geleden van haar nichtje Mirjam. Joke (50+) is een dochter van een moeder (80+) die als kind in oorlogstijd haar moeder verloor.
Verlies van moeder
Mirjam (25+) verloor haar moeder op haar 16e na een langdurig ziekbed.
Op een dag realiseerde Joke zich dat haar nichtje steeds opnieuw aan iets begon. Maar dat ze, waar ze ook aan begon, nooit iets afmaakte.
Studie begonnen. Afgebroken.
Relatie begonnen. Afgebroken.
Nieuwe studie begonnen. Afgebroken.
Nieuwe relatie begonnen. Afgebroken.
Enzovoort. Enzovoort.
Een vicieuze cirkel.
Vraag en antwoord
Op haar vraag aan Mirjam: ‘Wat gebeurt er toch steeds met je? Waarom breek je steeds af waar je aan bent begonnen?’ kreeg Joke als antwoord van Mirjam: ‘Als ik iets afmaak ga ik dood.’
Levensbedreigend ziek
De moeder van Mirjam was jarenlang levensbedreigend ziek. Steeds weer was haar moeder bezig iets af te maken om afscheid van het leven te kunnen nemen.
In een neerwaartse spiraal steeds dichter bij de dood. Tot de dood uiteindelijk daar was toen Mirjam 16 was, en haar moeder overleed.
Dochter-zonder-moeder
Joke, zelf dochter van een moeder-zonder-moeder, weet het een en ander van Verlaat Verdriet-patronen. En van de doorgeeffuik. Haar eigen moeder heeft (nog altijd) moeite met het onderkennen, laat staan het erkennen, van de patronen die ze heeft doorgegeven aan haar dochters.
‘Ik heb het verwerkt.’ zegt deze ruim 80-jarige moeder. ‘Dus ik heb niets doorgegeven.’ Haar dochter Joke weet beter. Bijvoorbeeld als het over angst(en) gaat.
Doorgeeffuik
Hoe zal het gaan met Mirjam?
Met deze jonge vrouw die nooit iets af kan maken?
Wat zal zij door gaan geven aan haar (toekomstige) kinderen als zij niet haar eigen angsten, haar eigen relatie tot de dood, het van dichtbij meegemaakte verval van krachten bij haar moeder, het verlies van haar moeder door de dood onder ogen gaat zien?
De thema’s die ze daarin tegenkomt betekenis te geven als volwassen vrouw?
Haar kind-angsten in het licht te zetten en ze te overwinnen?
‘Als ik iets afmaak ga ik dood’.
De vrouw die nooit iets af kan maken uit angst voor haar eigen dood gun ik met heel mijn hart dat ze in begeweging komt.
Dat ze haar angsten iets af te maken uit angst voor de dood overwint.
Dat ze haar eigen leven kan gaan leven.
Dat ze haar eigen weg zal kunnen gaan.
Dat deze dochter-zonder-moeder, gesteund door de huidige kennis van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn, de moed op gaat brengen haar eigen (toekomstige) kinderen de doorgeeffuik te besparen.
