• | |

    Nieuws over TERUGGAAN OM VERDER TE KUNNEN

    DoorTitia Liese

    Teruggaan om verder te kunnen

    Regelmatig word ik benaderd door mensen die graag Teruggaan om verder te kunnen willen bestellen. Voor zichzelf, of om weg te geven. Vorige week ontving ik de najaars-brochure 2022 van uitgeverij Gopher. Uitgeverij Gopher heeft zich ten doel gesteld een substantiële bijdrage te leveren aan het verduurzamen van mijn Verlaat Verdriet-werk door het uitgeven van mijn boeken. Nu en in de toekomst.
    Met veel plezier deel ik de tekst met je over Teruggaan om verder te kunnen in de brochure  van Uitgeverij Gopher.

    Verschijningsdatum

    De verschijningsdatum voor Teruggaan om verder te kunnen is gesteld op 22 oktober 2022. Ik houd je graag op de hoogte van de presentatie van het boek.

    Brochure Gopher

    Hoe het vroege verlies van een ouder levenslang invloed op een mens kan hebben.

    Kinderen horen hun ouder(s) niet te verliezen. Ze hebben hun ouder(s) nodig. Een kind dat een ouder verliest, verliest veel meer dan de ouder alleen. Het verliest ook geborgenheid. Continuïteit. Vertrouwen. Het verlies van een ouder door de dood tast het leven van kinderen aan tot in het diepst van hun bestaan. Tot ver in hun volwassenheid ervaren veel Verlaat Verdriet-ers de gevolgen van het vroege verlies van hun ouder. Bijvoorbeeld in hun zelfvertrouwen. In hun gevoel van eigenwaarde en bestaansrecht. Hun vertrouwen in andere mensen. Hun vertrouwen in het leven.  In intimiteit. Bindingsangst en verlatingsangst. In verliesangst.

    Verlate rouw bij verlaat verdriet

    De gevolgen van jong ouderverlies vormen voor veel mensen en in brede lagen van de bevolking een nog onbekende, en als gevolg daarvan, niet erkende problematiek. Maar: de gevolgen van jong ouderverlies zijn echt. En ze worden ook als echt ervaren. Ontheemd in mijn eigen leven. Zo hebben veel Verlaat Verdriet-ers zich gevoeld na het verlies van hun ouder. Wie ben je geworden ondanks de dood van je ouder en alle gevolgen van het overlijden voor je kinderleven? Wie ben je geworden dankzij het verlies van je ouder? Hoe vul je de leegte? Ontdek je wat je wilt, wanneer je aanpassen als een kameleon een hoofdthema in je leven is geworden? Hoe ga je om met de angst en de paniek in je? Wat betekent de overgevoeligheid voor stress voor je dagelijkse leven?

    Bibliotherapie

    Verdriet kruipt waar het niet gaan kan. De angst, het verdriet, de eenzaamheid, de pijn en de boosheid hebben zich bij veel mensen die in hun jeugd een ouder – of hun beide ouders – verloren door overlijden in hun diepste wezen genesteld. Lezen over Verlaat Verdriet brengt Verlaat Verdriet-ers al veel opluchting. Het wordt dan duidelijker waar Verlaat Verdriet en verlate rouw bij verlaat verdriet over gaan. Gevoelens en gedrag worden beter begrepen.

    Titia Liese

    ‘Titia Liese was acht jaar toen haar moeder overleed. Al sinds zij rond mijn veertigste door de nood gedwongen haar eigen verlate rouwproces aan ben gegaan, is zij gefascineerd door de levenslange invloed van jong ouderverlies. Niet alleen gefascineerd door de complexe problematiek van deze levenslange invloed, maar ook door de grote krachten die vrijkomen als je de moed opbrengt het proces aan te gaan. Zo gefascineerd en geïnspireerd dat Verlaat Verdriet en verlate rouw haar (levens)werk zijn geworden.

  • | |

    Het verhaal van Irene: Siri Hustvedt

    DoorTitia Liese

    Het boek waar ik deze week over schreef Een geschiedenis van mijn zenuwen lag binnen 2 dagen in mijn brievenbus. (En is inmiddels ook 2e hands niet meer verkrijgbaar, heb ik me laten vertellen). Uit nieuwsgierigheid kon ik het natuurlijk niet laten alvast een voorproefje te nemen. Op bladzijde 31 lees ik het verhaal van Irene. 

    Irene

    …….. Janet (Pierre Janet, filosoof en neuroloog) vertelt het verhaal van Irene. Een tot armoede vervallen jonge vrouw van twintig, die haar geliefde moeder een langzame, pijnlijke dood door tuberculose zag sterven. Nadat ze wekenlang aan het ziekbed had gezeten, merkte Irene dat haar moeder niet meer ademde. Ze deed een wanhopige poging om haar weer tot leven te wekken. Terwijl ze zo bezig was, viel haar moeders lijk op de vloer. Met inspanning van al haar krachten tilde Irene het lichaam weer op het bed.

    Na haar moeders begrafenis begon Irene in trance haar dood te herbeleven. Ze beeldde de gruwelijke dood tot in het kleinste detail uit en vertelde het verhaal telkens weer. Na een dergelijke voorstelling keerde haar normale bewustzijn terug en deed ze alsof en niets was gebeurd. Irenes familie meldde dat het meisje vreemd genoeg niet geraakt leek door het overlijden van haar moeder. Ze scheen het zelfs vergeten te zijn. Zelf toonde Irene zich verbaasd. Ze vroeg wanneer en hoe haar moeder was gestorven. ‘Eén ding begrijp ik niet’ zei ze. ‘Ik heb zoveel van haar gehouden. Waarom ben ik dan niet verdrietiger nu ze dood is? Ik kan niet rouwen. Het lijkt alsof haar afwezigheid niets voor me betekent. Alsof ze op reis is en binnenkort terugkeert.’ ……….

    Ik ben benieuwd naar het vervolg van dit boek.
    Nog even wachten tot ik over veertien dagen op Terschelling ben.

  • | |

    Een geschiedenis van mijn zenuwen

    DoorTitia Liese

    Siri Hustvedt

    Vanochtend vertelde een vriendin van me aan de telefoon over een Amerikaanse schrijfster die bij toeval op haar pad kwam. Siri Hustvedt. Nooit gehoord van deze schrijfster. Maar wat mijn vriendin me vertelde maakte me nieuwsgierig. Ik ging op zoek. En vond niet alleen informatie over Siri Hustvedt. Ik vond ook een titel die me aansprak, inclusief de informatie die ik vond over de inhoud van het boek. Ik kon het niet laten. Heb het boek, ondanks de prijs, meteen besteld. Mooi voor m’n weekje Terschelling over twee weken. Ik deel graag met je waarom dit boek me meteen nieuwsgierig maakte. (En ik deel na m’n weekje Terschelling graag mijn ervaring met dit boek).

    Omschrijving

    ……. Tijdens de toespraak bij haar vaders begrafenis wordt Siri Hustvedt voor het eerst overvallen door een hevige “aanval”. Ze begint te trillen en heeft geen controle meer over zichzelf. In Een geschiedenis van mijn zenuwen volgen we Hustvedt op haar zoektocht naar een diagnose. Is haar aandoening psychologisch van aard, neurologisch of allebei? Heeft deze iets te maken met de plotselinge dood van haar vader of met haar zware migraineaanvallen? Is ze misschien hysterisch?
    In Een geschiedenis van mijn zenuwen neemt Hustvedt ons mee op een fascinerende reis door de medische geschiedenis, de psychiatrie, psychoanalyse, neurowetenschappen, literatuur en filosofie. Hustvedt biedt met haar heldere, lucide stijl en haar feitenkennis tevens inzicht in het wezen van ons bewustzijn en ongrijpbare fenomenen als het geheugen, dromen en trauma’s……..

    Meer lezen

    Een geschiedenis van mijn zenuwen (Bezige Bij, 2010) is, voor zover ik heb kunnen zien, alleen nog 2e hands verkrijgbaar. Andere boeken van Siri Hustvedt vind je bij de boekhandel (of bij de Bezige Bij ).
  • | | |

    Wat mij raakt: workshop Verlaat Verdriet

    DoorTitia Liese

    Donderdagmiddag 9 juni 2022. Als gewoonlijk maak ik de mappen klaar die ik altijd uitdeel aan de deelnemers van de workshop Verlaat Verdriet. In de map een werkboek, een notitieboekje, teksten, songs en gedichten die allemaal op hun eigen manier iets te zeggen hebben over Verlaat Verdriet en (verlate) rouw.

    Hoewel ik het gedicht al zo vaak in handen heb gehad bij het klaarmaken van zoveel mappen voor zoveel workshops, valt mijn oog op de eerste zinnen uit Wat mij raakt. Wat mij raakt is een gedicht van Rainer Maria Rilke:

    Men moet de dingen aan de eigen, stille,
    ongestoorde ontwikkeling over laten,
    die diep van binnen komt
    en die zich door niets laat haasten of versnellen;
    eerst volledig rijpen – en daarna baren…

    Workshop verlaat Verdriet

    Workshop Verlaat Verdriet van 9, 10 en 11 juni 2022. Met de tekst van Rilke nog in mijn hoofd beginnen we donderdag-avond aan de workshop. Hoe bijzonder is het dan om een workshop mee te maken waarin de tekst van dit gedicht in de loop van de dagen bij de deelnemers langzaam maar zeker werkelijkheid wordt.
    Wat een mooie deelnemers.
    En wat een bijzondere workshop.

    Het hele gedicht deel ik graag met je.

    Wat mij raakt

    Men moet de dingen aan de eigen, stille,
    ongestoorde ontwikkeling over laten,
    die diep van binnen komt
    en die zich door niets laat haasten of versnellen;
    eerst volledig rijpen – en daarna baren…

    Rijpen zoals een boom die zijn sapstroom niet stuwt
    en die rustig in de lentestormen staat,
    zonder angst, dat er straks geen  zomer kan komen.

    Die zomer komt toch!
    Maar hij komt alleen bij de geduldigen
    die leven alsof de eeuwigheid voor hen ligt
    zo zorgeloos stil en wijds…

    Men moet geduld hebben
    met de onopgeloste zaken in ons hart
    en proberen de vragen zelf lief te hebben,
    als gesloten kamers,
    en als boeken die in een zeer vreemde taal
    geschreven zijn.

    Het komt er op aan alles te leven.

    Als je de vragen leeft,
    dan leef je misschien langzaam maar zeker
    zonder het te merken op een goede dag
    het antwoord in.