• | | |

    Waar komt de naam Verlaat Verdriet vandaan?

    DoorTitia Liese

    In de eerste jaren van 2000 ben ik geïnterviewd voor een landelijk dagblad. Zelf was de journaliste uit Den Haag afkomstig.

    Artikel

    ‘Jaren geleden heb ik een artikel geschreven voor de Haagsche Courant’ vertelde de interviewster. Aanleiding was het verhaal van een vriendin die een aantal jaren daarvoor haar man was verloren.’ ‘Ik ben er in die tijd niet geweest voor m’n zoon’ luidde het verhaal van de vriendin. ‘Dat heb ik toen niet goed gedaan.’

    ’n Verlaat Verdriet

    ‘De titel van het artikel was ’n Verlaat verdriet ‘, zo vertelde de journaliste.
    Even viel ik helemaal stil. Verlaat verdriet. Verlaat verdriet. Wat een mooie, treffende titel voor het werk met volwassenen die in hun jeugd een ouder, of hun beide ouders, verloren door overlijden.

    Van Zonder Moeder naar Verlaat Verdriet

    In die tijd werkte ik nog samen met Mieke Ankersmid. Voor het jaar van het interview gaven we een aantal workshops Zonder Moeder. Ook wel afgekort tot DZM. Dochters Zonder Moeder. De afkorting DZ M ben je misschien nog wel eens tegengekomen. Workshops voor vrouwen die in hun jeugd hun moeder waren verloren.
    ‘Het is tijd de ervaringen die we hebben opgedaan met de workshops     Zonder Moeder ook in gaan zetten voor vrouwen die jong hun vader hebben verloren. En voor mannen die jong hun moeder of hun vader verloren.’ besefte ik.
    Maar welke naam geef je dan aan die workshops??

    Verlaat Verdriet

    Tot de dag waarop ik, tijdens dat interview, de titel ’n Verlaat verdriet hoorde. Toen wist ik het. De journaliste heb ik per brief gevraagd of ik de titel Verlaat Verdriet in mocht gaan zetten. Antwoord heb ik nooit van haar gekregen. Maar sinds die tijd heten de basisworkshops Verlaat Verdriet. Evenals het werk met mensen die jong hun ouder(s) verloren.
    Verlaat Verdriet.

    Tip

    Let ook op de dubbele betekenis van de titel Verlaat Verdriet!

    Lees meer

    Lees meer over Verlaat Verdriet www.verlaatverdriet.nu of op www.zeer.nl 

  • | |

    Verlaat Verdriet en de vicieuze cirkel van angst

    DoorTitia Liese

    Regelmatig maak ik het mee. Verlaat Verdriet-ers die contact met me opnemen. Per telefoon. Per mail. Of soms in een terloops gesprek.

    Vastgelopen

    Sommige van deze Verlaat Verdriet-ers hebben iets bij me gedaan. Ik ken ze. Andere Verlaat Verdriet-ers ken ik niet.
    Wat ze in die gevallen allemaal gemeen hebben is dat ze (weer) zijn vastgelopen. Verdrietig. Boos. Wanhopig. Angstig. Ontredderd. Ze hebben allemaal het gevoel dat ze (weer) iets zouden moeten ondernemen. In beweging komen. Doen.

    Contact

    We praten. Of mailen.
    Ik begrijp ze.
    We spreken af dat ze contact met me opnemen als ze hebben besloten (weer) een stap te zetten.
    ‘Ik wacht rustig af’ zeg ik dan. Of mail ik.

    In veel gevallen hoor ik daarna niets meer. Of voor lange tijd niets meer. Ze kunnen weer verder met hun leven (tot ze weer zijn vastgelopen).
    Nemen voor de zoveelste keer hetzelfde besluit ‘Het gaat weer goed met me. Laat maar. Ik ga er nu niet mee aan de slag (…………….ook al weet ik dat ik dat eigenlijk wel zou moeten doen…..).

    De vicieuze cirkel van angst

    Welk besluit neem jij als je voelt dat je (weer) bent vastgelopen? Kom je in beweging? Neem jij (weer) tijd om met je Verlaat Verdriet-thema’s aan het (ver)werk-werk te gaan?
    Of stap je – gewoontegetrouw – weer in de vicieuze cirkel van angst?

  • | | |

    Van De kunst van het verbinden naar De kunst van het loslaten

    DoorTitia Liese

    ‘Heb je deze week tijd om bij te praten? Dan kom ik naar je toe.’
    Begin vorige week kreeg ik een Appje van Geerte Cammeraat met deze vraag.

    De kunst van het verbinden

    Al meer dan tien jaar werken Geerte en ik samen in de jaartraining De kunst van het verbinden. Een jaartraining die we ruim tien jaar geleden samen hebben samengesteld en in de jaren die volgden hebben uitgevoerd. Gebaseerd op ons beider kennis en ervaring. Geerte uit haar jarenlange werk met creatieve werkvormen en rituelen. Ikzelf uit mijn jarenlange ervaring met Verlaat Verdriet-werk.
    Wij beiden ook als deel van onze ‘doelgroep’ – volwassenen die in hun jeugd hun ouder(s) verloren door overlijden.

    De vraag van Geerte naar ‘bijpraten’ brengt me terug naar die meer dan tien jaren waarin we, samen met tal van deelnemers, hoogtepunten en dieptepunten hebben gekend. Verdriet. Vreugde. Boosheid. Onverschilligheid. Weerstand. Liefde. Verbinding. Verbondenheid.

    Maar ik realiseer me ook wat Geerte naar alle waarschijnlijkheid komt doen. Iets meer dan een jaar geleden – in de loop van de cyclus van de jaartraining – is ze ernstig beschadigd geraakt door een ongeval op haar toenmalige werk. Zowel fysiek als mentaal. Veel heeft zich inmiddels hersteld. Maar nog niet alles. Nog steeds is Geerte op zoek naar balans.

    Pauze

    Mijn voorgevoel klopt. ‘De laatste dag van de groep waarmee we nu aan het werk zijn – de afsluitende dag met rituelen – rond ik met liefde af’ zegt Geerte. ‘Maar een nieuwe cyclus met een nieuwe groep opstarten: ik moet het niet doen. Ik heb het gevoel niet alleen mezelf tekort te doen, maar ook de nieuwe deelnemers aan een nieuwe groep.’

    Ik begrijp Geerte. En stel voor een pauze te nemen in de jaartraining van een jaar. Dus tot september 2021. En dan te zien of de tijd rijp is voor een nieuwe cyclus van onze prachtige jaartraining.

    De kunst van het loslaten

    Als Geerte is vertrokken voel ik de spijt van een jaar niet bezig zijn met De kunst van het verbinden. Maar tegelijkertijd voel ik ruimte komen. Ruimte in mijzelf om nu eindelijk BeeldTaal verder gestalte te geven. Te gaan gebruiken als een hele mooie werkvorm voor Verlaat Verdriet-ers.

    De volgende ochtend, bij het wakker-worden, voel ik: ‘Als ik niet bezig kan zijn met De kunst van het verbinden dan komt er ruimte voor De kunst van het loslaten.
    Over De kunst van het loslaten meer in de loop van deze week.

  • | | |

    De kunst van verbondenheid

    DoorTitia Liese

    Het voelt als een eer. En dan ook nog als een heel bijzondere eer. In verband met corona een eer met een heel bijzonder randje.
    Twee weken geleden ontving ik een Appje van de jaartrainingsgroep van De kunst van het verbinden uit 2017/2018. ‘Zaterdag 26 september zijn we in Nunspeet. Kom je ook voor koffie en/of lunch?’

    Het begin

    Een turbulente eerste dag. Zo begonnen we in 2017 met deze jaartrainingsgroep. Een hele turbulente dag. Zo turbulent dat Geerte en ik ons achter de oren hebben ge-krabt. ‘Wat gaat dit worden? Met deze groep? Hoe gaan we dit doen?’

    Samen aan het werk

    Samen zijn we aan het werk gegaan. De acht deelnemers van de groep met ons – Geerte en mij. Wij – Geerte en ik – met de acht deelnemers van de groep.
    Met z’n allen hebben we in de loop van het trainingsjaar de kunst van het verbinden onderzocht. Hoe doe je dat? Hoe doe je dat als Verlaat Verdriet-er voor wie verbinden kan voelen als gevaarlijk spel waar je het liefst voor wegloopt?
    Al werkend in de loop van dat trainingsjaar ontstond de verbinding tussen de deelnemers. In de intervisie-groepjes. Tijdens de trainingsdagen in de grote groep. Groepsleden onderling. En met ons, de begeleiders van het bijzondere proces naar verbinding.

    Verbondenheid

    Hoe mooi is het dan te zien dat deze groep nog steeds een of twee keer per jaar bij elkaar komt. Ook al wonen – en leven – sommige deelnemers letterlijk mijlenver uit elkaar. Wat een hartverwarmende erkenning van het werk dat we met ons allen hebben verzet om uitgenodigd te worden voor deze bijeenkomst op 26 september 2020. Getuige te mogen zijn van de verbondenheid die in deze groep is ontstaan.

    Toekomst

    Hoe bijzonder is het om de Verlaat Verdriet-ers van deze jaartrainingsgroep te ontmoeten op de dag nadat Geerte en ik hebben besloten dat het tijd is voor een jaar pauze van De kunst van het verbinden.
    Maar daarover komende week meer.