• | | | |

    Ontmoeting met Ap Dijksterhuis op 2 maart 2024

    DoorTitia Liese

    Voor jullie doe ik het graag

    Met heel veel plezier nodigen we jou, Verlaat Verdriet-er – uit voor een symposium met een spreker die me schreef: Ik neem al jaren geen uitnodigingen meer aan voor zaterdagen en zondagen, maar voor jullie doe ik het graag!

    Symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis

    We voelen ons vereerd dat we op deze manier een bijeenkomst, symposium ONTMOETING MET AP DIJKSTERHUIS, kunnen aanbieden waar elkaar (opnieuw) ontmoeten, delen en leren van elkaar centraal staan.

    Programma

    • 10-11 uur: Openbaar gedeelte. Aan dit openbare gedeelte kan ieder deelnemen die Ap Dijksterhuis wil horen, zien en ontmoeten. Dus ook niet-Verlaat Verdriet-ers. Er zijn geen kosten voor deelname verbonden aan het openbare gedeelte.
    • Na 11 uur: Besloten gedeelte. Let op: dit gedeelte van het symposium is helemaal voorbehouden aan Verlaat Verdriet-ers. Dus aan volwassenen die in hun jeugd hun ouder(s) hebben verloren door overlijden.
    • 11-11.30 uur: Pauze, elkaar ontmoeten en bijpraten. Je boek VADER (als je dat hebt gekocht en/of bij je hebt) laten signeren door Ap Dijksterhuis.
    • 11.30 – 13 uur: Verlaat Verdriet-er Ap Dijksterhuis deelt met ons zijn ervaringen in de zoektocht naar zijn vroeg overleden vader, en wat het schrijven van de brieven aan zijn vader over zijn zoektocht hem heeft gebracht. Onder leiding van dagvoorzitter Gerardine Marechal kunnen ook wij, Verlaat Verdriet-ers, onze vragen stellen en eigen ervaringen delen.
    • 13- 14 uur: lunchpauze,  elkaar ontmoeten en bijpraten. Je boek VADER (als je dat hebt gekocht en/of bij je hebt) laten signeren door Ap Dijksterhuis.
    • 14 – 15.30 uur: Helen door schrijven. Schrijfworkshops waarin je, aan de hand van eenvoudige schrijfuitnodigingen, zelf (weer) de helende werking kunt ervaren van schrijven.
    • 15.30 – 16 uur: sluiting van de dag.

    Bijzonderheden

    Plaats: De Ontmoeting, Arthur Briëtstraat 38, 8072 GZ, Nunspeet
    Datum: zaterdag 2 maart 2024
    Tijd: 10 – 16 uur
    Kosten: € 55,-, inclusief koffie/thee en lunch

    Aanmelden

    Het definitieve formulier voor aanmelden en betalen is in de maak. Voor nu moet het nog even handmatig. Wil je erbij zijn, en wil je alvast je aanmelding veilig stellen?? Meld je aan symposium@verlaatverdriet.nuJe krijgt van ons bericht zodra aanmelding via het formulier technisch mogelijk is (TIP: vermeld wel even je naam en het mailadres waarop we je kunnen mailen!!).

    Hartelijke groet,
    voorbereidingsgroep symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis

    Nederland
    Els Pronk,
    Paul van der Meer,
    Stephanie Braggaar
    Titia Liese

    België
    Angelique Glorieus

  • | |

    Afscheid nemen van je buitenkant

    DoorTitia Liese

    Afscheid nemen van mijn buitenkant

    ‘Willen jullie alsjeblieft niet in m’n buitenkant trappen? Want daar zit nou net mijn probleem.’ Het is inmiddels tientallen jaren geleden. Vrijwel letterlijk met de rug tegen de muur meldde ik me indertijd aan bij het toenmalige RIAGG. En werd afgewezen. Ze zagen geen probleem bij mij.
    Ik weet niet meer hoe, maar mijn smeekbede werd verhoord. Ik werd geaccepteerd. Mocht een traject starten bij een psychologe. Helaas. Zonder succes. Maar achteraf gezien wel een eerste poging om de muur waarachter ik me verborg een beetje te openen. Een poging die me uiteindelijk veel heeft gebracht. Die me – stap na stap – afscheid liet nemen van mijn buitenkant.

    Jouw buitenkant

    Als je dit leest ben je waarschijnlijk in je jeugd je ouder(s) verloren. Mogelijk ben je nu 30 jaar en verloor je 25 jaar geleden je vader. Of je bent 56 jaar en je verloor 40 jaar geleden je moeder. Je lijkt te functioneren. Je functioneert. Op je overlevingsmechanismen. Op wat je gespiegeld krijgt door mensen die je ontmoet. Die jou het gevoel geven: wat doe je het toch goed! Terwijl je van binnen weet dat het niet klopt.
    Je gevoel van eenzaamheid wordt nog groter. Met wie kan je je pijn nog delen als jouw buitenkant laat zien: ik red me prima. Met wie kan je je verdriet dan delen? Je angsten? Met wie kan je de ontreddering delen die altijd opnieuw de kop op steekt als je weer alleen bent?
    Dan voel je weer hoe eenzaam je je in werkelijk voelt. Je poetst je buitenkant weer op. Verbergt je littekens maar weer onder een dikke laag make-up. Je trekt je meest extravagante kleding aan. Gaat naar de sportschool. Doet weer extra je best. Om maar weer bewonderd te worden. Voor jouw buitenkant.

    Afscheid nemen van jouw buitenkant

    Totdat je weer alleen bent. De leegte voelt. Weer erkenning moet zoeken bij andere mensen. Je eindelijk tot het besef komt dat je zo niet verder wilt. Dat dit niet leven is, maar verblijven in een schijnwereld. Zoals de veiligheid achter de muur die je hebt opgetrokken in werkelijkheid schijnveiligheid is.
    Als je besluit dat het zo niet langer gaat. Dat je het zo niet langer wilt. Wilt leven in plaats van overleven. Een tipje van de sluier oplicht. Naar buiten gluurt. Besluit: ik ga het doen. Ik ga het aan. Jezelf belooft dat je het werk gaat doen dat gedaan moet worden. Ophoudt met mijmeren. Discipline opbrengt. Doorgaat. Ook als het tegenzit. De moed opbrengt afscheid te nemen van jouw buitenkant.

    Dat zijn de Verlaat Verdriet-ers met wie ik in de Verlaat Verdriet-workshops mag werken. Dan kunnen we ineens samen een Elfje schrijven. Zoals bij verrassing gebeurde in de Verlaat Verdriet-workshop van de afgelopen dagen.

    Verlies
    Verlate rouw
    Verlate rouw verwerken
    Verbinden en opnieuw vertrouwen
    Volwassen

    Horen, zien, lezen, doen

  • | |

    Als je je afvraagt: maar waar is de ziel?

    DoorTitia Liese

    Uitgeversboek

    Steeds vaker overvalt me bij het lezen van een roman het gevoel: volgens mij zit ik alweer een ‘uitgeversboek’ te lezen. Met ‘uitgeversboek’ bedoel ik een roman waarin ik al lezend het gevoel krijg dat de invloed van de uitgever wel heel erg groot is geweest. Romans die technisch gezien kloppen. De vorm is oké. Er is serieuze research gedaan. De inhoud klopt. Boeken waarvan ik al lezend steeds meer het gevoel heb een boek te lezen van de beste leerling van de (creatieve) schrijfcursus. Ja – het voldoet aan eisen die je aan een boek kunt stellen. Aan de eisen die verkoopcijfers stellen is optimaal tegemoet gekomen. Het boek kan de wereld in.

    Maar waar is de ziel?

    Wetenschap

    Is dat vergelijkbaar met waar ik bij wetenschappers die zich hebben gespecialiseerd in verlies en rouw vaak zo’n moeite mee heb? Technisch gezien kan je er misschien geen speld tussen krijgen. Klinisch gezien klopt het wel. De cijfers kloppen (of als ik cynischer ben: lijken te kloppen op cijfers die al eerder zijn vastgesteld door andere wetenschappers). De vorm is oké. De statistieken zijn naar behoren ingezet. Aan de eisen van wetenschappelijk onderzoek is voldaan. De wetenschapper is geslaagd. Aan die mores is voldaan. De wetenschapper kan de wereld in.

    Stabiele omgeving

    ‘Gelukkig slagen de meeste kinderen erin op eigen kracht het verlies van hun ouder(s)te verwerken‘ is een nogal hardnekkige opvatting bij wetenschappers. Veerkracht noem je dat. Overleefkracht is wat het in werkelijkheid is. ‘Kinderen die een ingrijpende (traumatische) ervaring meemaken hebben behoefte aan een stabiele omgeving‘. Dit citaat van een wetenschapper die zich heeft gespecialiseerd in kinderen, verlies en rouw las ik onlangs. Daar heeft ze ongetwijfeld wetenschappelijk bewezen gelijk in. Geen speld tussen te krijgen. Maar: wat denk je wat er gebeurt in de stabiele omgeving van een kind dat haar/zijn ouder(s) verliest? Wat denk je wat zo verschrikkelijk kapot gaat bij jong ouderverlies?
    Begrijp je dan in essentie wel wat je beweert over kinderen die in hun gezin van herkomst een ingrijpend, onomkeerbaar verlies lijden? Ook al heb je al studerend nog zoveel wetenschappelijk verantwoorde kennis opgedaan?

    Waar is de ziel?

    Academisch gezien zullen wetenschappers hun gelijk kunnen bewijzen. Maar wat heb je als kind aan de bewering dat ‘kinderen een stabiele omgeving nodig hebben’ als nou juist die stabiele omgeving zo ingrijpend is verwoest dat je niet eens kunt weten hoe groot die verwoesting in werkelijkheid is? En vervolgens: wat heb je als Verlaat Verdriet-er aan die kennis?

    Wat heb je aan wetenschappelijke kennis als die kennis geen ziel heeft?
    Als je je afvraagt: maar waar is de ziel?

  • | | |

    Samenwerken met een Belgische Verlaat Verdriet-ster

    DoorTitia Liese

    Samenwerken met een Belgische Verlaat Verdriet-ster

    ‘Angelique, er ligt een heel Verlaat Verdriet-werkveld voor je open in België’ mailde ik Angelique voorafgaand aan de workshop Verlaat Verdriet van afgelopen december. In het formulier voor Persoonlijke Gegevens las ik dat Angelique werkzaam is als rouwbegeleider in de buurt van Gent. ‘Ik kom echt helemaal voor mezelf’ mailde Angelique me terug. ‘Ik kom niet voor m’n werk.’ Ze kwam, ze zag en ze ging deze dagen helemaal voor zichzelf.

    Magisch

    ‘Ik geloof niet in magie’ mailde Angelique me een paar weken na de workshop. ‘Maar wat er met mij is gebeurd tijdens en na de workshop is magisch.’ Het was een bijzondere workshop, de workshop van afgelopen december. Een workshop waarin heel bijzondere dingen gebeurden. Bij Angelique. Bij de andere deelnemers. En bij mij.

    Mailbox ontploft

    Wat deelname aan de workshop extra bijzonder maakte voor Angelique was de gelijktijdigheid waarmee de deelname aan de workshop samenviel met een groot interview met haar over het vroege verlies van haar vader, in een Vlaamse krant.

    ‘Mijn mailbox is ontploft’ meldde Angelique me in de eerste week na publicatie van het artikel. ‘Zoveel Belgische Verlaat Verdriet-ers die me gemaild hebben. Ze schreven me hun verhaal. Verlaat Verdriet-ers die, net als zoveel Verlaat Verdriet-ers in Nederland en elders op de wereld, worstelen met de gevolgen van het vroege verlies van hun ouder(s). Die zich niet gezien voelen. Zich niet gehoord voelen. Zich niet gekend weten. Niet erkend. ‘Ik wil in België aan het werk gaan met Verlaat Verdriet-ers. Deze mensen bieden wat ik zelf zo nodig heb gehad. Waar ik zelf nood aan had, zoals we dat in Vlaanderen zeggen. Ik wil leren van jou.’

    Is het te doen tussen al die Nederlanders?

    ‘Is het te doen daar, tussen al die Nederlanders?’ In de dagen van de workshop ontvangt Angelique diverse meelevende berichtjes van familie, vrienden en collega’s. ‘Ja hoor’ laat Angelique ze weten. ‘Er gebeurt hier een heleboel. Maar het gaat goed met me. Heel goed.’

    Samenwerken

    Op zaterdag 31 december jl spreek ik Angelique aan de telefoon. ‘We zijn bezig met het organiseren van symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis op zaterdag 2 maart 2024 in De Ontmoeting in Nunspeet. Zou je in de middag een schrijfworkshop willen geven voor Verlaat Verdriet-deelnemers?’ vraag ik Angelique. ‘Ja’, zegt Angelique. ‘Dat wil ik doen.’ Op zondag 1 januari 2024 hebben wij – Els, Paul, Stephanie en ik (Titia) van het ‘Organisatiegroepje Symposium’ Angelique van harte opgenomen in ons midden.

    De eerste stappen voor nieuwe samenwerking België – Nederland / Nederland-België 2024 zijn gezet!

    Lees meer