Zelf ben ik (Titia Liese, 1949) van de generatie die de BOM-vrouwen voortbracht. Bewust Ongehuwde Moeders. Wij wisten het zeker: vrouwen hebben geen mannen nodig om hun kinderen groot te brengen. Behalve voor dat ene: het zaad. En zeker: er zijn ongetwijfeld een heleboel BOMoeders die hun kinderen uitstekend hebben grootgebracht – en groot brengen.

En toch, en toch…. is er in de loop van mijn Verlaat Verdriet-werk iets gaan knagen.
Klopt het wel?
Klopt die gedachtegang echt?
Is dat niet erg gedacht vanuit ouders?
Of liever gezegd: vanuit verlangende volwassenen?
En niet een beetje erg weinig vanuit kinderen?

Wat betekenen ouders voor kinderen?

Hoe zit dat met al die Verlaat Verdriet-ers met wie ik in de afgelopen jaren heb gewerkt?
Al die volwassenen die in hun (hele vroege) jeugd hun vader hebben verloren?
Volwassenen die leven met een een altijd aanwezig gevoel van gemis.
Met een leegte die ze niet kunnen vullen.
Met onzekerheid over wie ze zijn.
Met onzekerheid over welke plaats ze innemen in het leven.
Met een altijd aanwezig gevoel er alleen voor te staan.

Ik verzin dit niet!

Wat betekenen ouders voor kinderen die al heel jong een ouder – of beide ouders – verloren door overlijden?
Er is een soort van algemeen aanvaard geloof: als je als heel jong kind je moeder of je vader of je beide ouders bent verloren, dan heb je haar/hem/ze niet of nauwelijks gekend.
Als je je ouder(s) niet of nauwelijks hebt gekend, dan kun je haar/hem/ze niet missen.
En als je haar/hem/ze niet kunt missen, dan kun je er ook geen verdriet om hebben (ik verzin dit niet!)