• | |

    Lichaamswerk: stress-reductie

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

    Lichaamswerk

    Het heeft altijd wel een beetje als een soort van tekort gevoeld als ik ‘nee, helaas niet‘ moest antwoorden op de vraag die me met enige regelmaat wordt gesteld: ‘bied je in je werk ook lichaamswerk?’
    Gelukkig kan ik tegenwoordig ‘ja‘ antwoorden op deze vraag naar lichaamswerk, namelijk in de vorm van mijn samenwerking met Albertine Richaerts, yoga-/ en meditatiedocent. Sinds zeker tien jaar werken Albertine en ik samen in de basisworkshop Dubbel Ouderverlies. In de loop van die ruim tien jaar heeft Albertine een bloeiende yoga-praktijk in Zuid Limburg opgebouwd.

    Ik mag er zijn

    ‘Albertine, ik zou zo graag met jou willen onderzoeken op welke manier we Verlaat Verdriet-ers in hun proces kunnen ondersteunen met oefeningen uit de yoga‘. Enige jaren geleden heb ik Albertine deze vraag heb gesteld. Samen zijn we ermee aan de slag gegaan. Een samenwerking die heeft geresulteerd in ons nieuwe aanbod, ‘Ik mag er zijn’.

    Terugkomweekend

    In het weekend van 19, 20 en 21 februari 2016 is het zover. Dan vindt ons nieuwe aanbod ‘Ik mag er zijn‘ met focus op stress-reductie plaats in een klooster in Zuid Limburg. Deze eerste keer als Terugkomweekend.
    Dit aanbod voorziet in een grote behoefte, zoveel is ons duidelijk. Binnen enkele dagen is dit weekend volgeboekt. Aanleiding voor ons om dit aanbod zeker te herhalen.

    Geïnteresseerd?

    Laat het ons weten!

    Laat het ons weten als je interesse hebt.
    We zijn graag bereid nieuwe data te plannen!

    titia@verlaatverdriet.nu
    albertine.richaerts@home.nl

  • | | | | | |

    Diversiteit: uit de praktijk 1

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Ik las erover in de krant – de (politieke) zorgen om diversiteit in Nederland. De zorgen over de manier waarop we medelanders-met-een-kortere-familie-en-cultuurgeschiedenis-in-Nederland dan de Nederlanders die we autochtoon noemen, in de Nederlandse samenleving buitensluiten.
    Zit dat in onze genen?
    Zit dat vermaledijde, beschamende en tegelijkertijd schaamteloze woord APARTHEID in onze cultuur verankerd?
    Dat enige, onvervalst Nederlandse woord APARTHEID, dat de hele wereld kent?
    Is dat wat wij, Nederlanders, van nature doen?
    Leven op basis van buitensluiten?

    In de praktijk

    Ik heb het me vaak afgevraagd  in mijn Verlaat Verdriet-werk. Zelden, echt zelden, meldt zich iemand met roots – of delen van roots – uit andere dan de Nederlandse cultuur. Heel soms iemand met Indische of Surinaamse roots. Maar uit een van de andere ± 200 nationaliteiten in ons land? Nooit!

    Als ik mijn verwondering daarover uitspreek, krijg ik vaak als antwoord ‘Maar in andere culturen rouwen ze heel anders dan wij’ (sic!).
    Dat lijkt me zeer wel mogelijk, maar ondertussen lijkt het me geen afdoende verklaring voor de totale afwezigheid van deze Verlaat Verdriet-ers. Want, kort door de bocht gezegd: ik geloof er niets van, dat de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn niet zouden spelen bij deze volwassenen (indien wel: dan valt er zowel voor ons – Verlaat Verdriet-ers – als voor de hele Nederlandse samenleving een heleboel van deze mensen te leren!).

    Symposium en glossy

    Ik lees de zorgen rond diversiteit in de krant.
    Ik vraag me weer af: hoe komt het toch, dat ik nooit Verlaat Verdriet-ers zie of spreek die niet al generaties lang in Nederland wonen?
    In de voorbereidende fase van de organisatie van het symposium en het uitbrengen van de bij het symposium behorende glossy zie ik het al gebeuren: het symposium en de glossy gaan een wit feestje worden.
    En dat, terwijl niemand van ons – organisatoren – de bedoeling heeft het een wit feestje te laten worden. Integendeel!

    Samen

    Dus kom op, Verlaat Verdriet-ers van alle kleuren uit alle land- en windstreken – het is niet alleen aan ons, maar ook aan jullie om op deze dag te zorgen voor diversiteit. Voor veelkleurigheid!

  • Hulp bij het schrijven van je levensverhaal

    DoorTitia Liese

    Je levensverhaal schrijven. Biografisch werk. Autobiografisch schrijven. Oral history.
    Een fenomeen dat je steeds meer, en steeds vaker tegenkomt.
    Niet zo vreemd waarschijnlijk. Naar mate mensen zich meer bewust zijn geworden van zichzelf als individu, worden ook de ervaringen gedurende je leven – zeker de ervaringen die van grote invloed zijn (en zijn geweest) op wie je bent geworden – belangrijker.

    Ingrijpende gebeurtenissen

    Om zichtbaar en ervaarbaar te maken hoe ingrijpende gebeurtenissen hun schaduwen over volgende generaties kunnen werpen. Geen onbelangrijk thema bij Verlaat Verdriet. De doorgeeffuik. Veel kinderen van Verlaat Verdriet-ers hadden waarschijnlijk graag meer willen weten over het verleden van hun ouder(s), en de invloed die het vroege verlies van hun ouders op hun identiteit heeft gehad.

    Levensverhaal

    Dan kan het – om heel verschillende redenen – belangrijk voor je zijn om je levensverhaal op schrift te stellen.
    Gewoon: voor jezelf.
    Omdat het fijn is om te doen.
    Of als therapeutisch proces.
    Of om jouw levensverhaal, jouw ervaringen op een plaats en in een tijd door te geven aan je nageslacht.

    Familiecultuur

    Nu het enigszins uit de mode is geraakt om kinderen de namen te geven van hun (groot)ouders, en zo een familielijn en een familietraditie wat naamgeving betreft door te geven aan volgende generaties, is het doorgeven van levenservaringen in een levensverhaal een mooie manier om kinderen hun plaats te geven en deel te laten zijn – en zich deel te laten voelen – van de familielijn en de specifieke familiecultuur waarin ze opgroeien, c.q. opgegroeid zijn.

    Schrijven en schrijfhulp

    Maar doe het maar eens allemaal.
    Je wilt wel. maar waar begin je?
    Hoe doe je het?
    Gisteren sprak ik José Franssen aan de telefoon. José Franssen is gespecialiseerd in het begeleiden van mensen bij het vertellen – en bij het schrijven van hun levensverhaal. Op haar site vind je een serie tips die ze doorgeeft als hulp bij het schrijven van je levensverhaal.

    Autobiografisch schrijven

    Lees ook meer over de mogelijkheden die Titia Liese je biedt in autobiografisch schrijven op deze site.

  • | | | | | | | | | | | |

    Opmerkingen en dooddoeners

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

    Opmerkingen en dooddoeners

    Zo lang geleden? Heb je daar nu nog last van?
    Je hebt je moeder/je vader niet eens gekend, dan kan je haar/hem toch niet missen?
    Moet je niet eens ophouden altijd maar in het verleden te wroeten?
    Je leeft nu!
    Je was nog zo jong, daar kan je toch helemaal geen last van hebben?
    Vroeger hield je nog wel van je vrouw, en toen was je moeder ook al lang dood.
    Vind je zelf ook niet dat je er in bent blijven hangen?
    Kom op zeg, kijk eens vooruit!
    Als je weet waar het aan ligt, kan je het ook zelf oplossen!

    Als Verlaat Verdriet-er ken je ze vast wel: de opmerkingen die je van mensen in je omgeving te horen kunt krijgen (ook van hulpverleners!). De opmerkingen die je dicht doen slaan als je probeert te vertellen wat het vroege verlies van je ouder voor jou in je leven van nu betekent. ‘Ik zeg niets meer, nooit meer’.

    Symposium

    Zoals je hebt kunnen lezen, zijn we bezig een Verlaat Verdriet-symposium te organiseren (n.b. staat nu gepland voor november 2016. Deze de datum wordt mogelijk verzet naar januari 2017. Daar moeten we in het platform nog een keer over brainstormen!).
    De voorbereidingen voor dit symposium zijn ondertussen in volle gang. Ook vandaag hebben we weer overleg gehad.

    Verzamelen

    ‘We kunnen iets moois doen met al die opmerkingen die Verlaat Verdriet-ers altijd te horen krijgen’, stelde Laura onlangs voor.
    Een mooi voorstel van Laura. En een mooi plan.
    Echt een mooi plan, waar ik (en niet alleen ik) om moet gniffelen, ook nu ik onze vraag aan jou in mijn blog voorleg.
    Nee, ik ga nog even niet vertellen wat we van plan zijn.
    Ja, we willen graag zoveel mogelijk van deze opmerkingen en dooddoeners verzamelen en nodigen jou, als Verlaat Verdriet-er – graag uit jouw ervaringen met deze dooddoeners en – meestal ongewild kwetsende – opmerkingen met ons te delen.
    Welke opmerkingen en dooddoeners heb jij in de loop van de tijd te horen gekregen?
    Welke opmerkingen en dooddoeners hebben jou gekwetst?
    Welke opmerkingen en dooddoeners deden jou dichtslaan?

    Uitnodiging

    Schrijf de opmerkingen en dooddoeners die jij je herinnert op en mail ze ons symp@verlaatverdriet.nu

    Ontwikkelingen

    We houden je graag per blog, Nieuwsbrief en Facebook op de hoogte van de ontwikkelingen rond het symposium.
    Volg ons, als je er benieuwd naar bent wat dit Verlaat Verdriet-symposium ook jou straks te bieden heeft.